Ik hoef niet te winnen. Dit gaat niet over mij. Ik ben 55. Waarschijnlijk heb ik de langste tijd van mijn leven al achter me. Wat mij steeds vaker bezighoudt, is niet mijn eigen positie, maar wat en wie we achterlaten. De zoon en dochter van mijn vrouw. Neefjes en nichtjes. Maar eigenlijk: ons allemaal, als mensen. De afgelopen dagen deelde ik een statement van de Nobel Foundation . Geen mening van mij, geen pamflet, geen politieke provocatie. Een heldere herbevestiging van A

Citroen. Vakantie. Werk. Thuis. En misschien wel het allereerste en krachtigste woord dat we leren: mama of papa. Woorden dragen betekenis. Niet alleen als klanken, maar als dragers van gevoel, herinnering en richting. Eén woord kan veiligheid oproepen. Of spanning. Verbinding. Of afstand. In therapievormen als ACT en NLP worden we ons bewust van die kracht. Van hoe woorden in ons hoofd gedrag kunnen sturen. Hoe een enkel label ons kan verlammen of juist in beweging kan breng

Parijs als spiegel van macht, pracht en het verloren menselijke midden Het is vier uur ’s ochtends in Parijs. De stad slaapt. Of lijkt dat te doen. Ik lig wakker. Niet door lawaai, niet door onrust, maar door iets dat zich niet laat wegdrukken. Gedachten die zich aandienen zoals alleen wezenlijke gedachten dat doen: zonder aankondiging, zonder haast, maar met gewicht. Parijs. De stad van licht, van kunst, van wetenschap, van revolutie. Maar ook vandaag: de stad van macht, bez

Disclaimer Dit artikel is een beschouwende reflectie op actuele maatschappelijke en geopolitieke ontwikkelingen. Het pleit expliciet voor geweldloosheid, democratische betrokkenheid, dialoog en respect voor mensenrechten. Er wordt geen geweld goedgekeurd, aangemoedigd of gelegitimeerd. Het is bittere ernst Wie denkt dat wat er nu gebeurt vooral “politiek spel” is, vergist zich. Dit gaat niet over strategie, onderhandeling of stoere taal. Dit gaat over mensen. Over levens. Ove

De jaarwisseling van 2026 voelt anders. Niet omdat het “altijd zo is gegaan”. Maar omdat de beelden die ons bereiken niet meer incidenteel zijn. Ze vormen een patroon. Grote steden. Maar ook plaatsen als Breda. Overal jongeren, explosieven, chaos. Geen vuurwerk meer, maar wapens met een lont. En dan die beelden uit Zwitserland. Champagneflessen met sterretjes erboven. Goedkope akoestische panelen aan het plafond. Zwarte platen met driehoekjes, bedoeld om geluid te dempen, nie

“Maar het is zó leuk voor de kinderen.” Dat hoor je overal. Niet alleen in Nederland. Wereldwijd. En ja, het ís mooi. Kleuren. Geluid. Verwondering. Een paar seconden magie tegen de nacht. Maar laat het dan ook dáár over gaan: over hun toekomst. Wereldwijd gaan er rond jaarwisselingen miljarden euro’s op aan vuurwerk. In Nederland alleen al meer dan honderd miljoen euro per jaar. Voor seconden spektakel. Voor iets dat verdwijnt en tegelijk blijft hangen. In lucht. In bodem.

Over tijd, talent en het gevaar van later Gelukkig weer een NIEUW JAAR. Met mijn 55 jaar op de teller kom ik langzaam in wat je de gevarenzone zou kunnen noemen. Niet omdat het leven ineens voorbij is, maar omdat het niet meer eindeloos voelt. Binnen ACT is er een oefening die confronterend eenvoudig is: het leven is niet oneindig, ook al gedragen we ons vaak alsof dat wel zo is. Zolang alles gezond en wel is, zeggen we makkelijk later. Later ga ik genieten. Later, na mijn pe

Eerlijk… Gaza voelt voor mij niet meer als een waarschuwing. Het voelt als verlies. Alsof we iets fundamenteels zijn kwijtgeraakt. De lakmoesproef voor menselijkheid is afgenomen en wat zichtbaar werd was geen twijfel meer maar falen. Menselijkheid blijkt op het wereldtoneel duidelijk geen leidend principe. Macht, ego, rijk-DOM, geld, geschreeuw en onderdrukking, ze winnen het structureel van verbinding, respect, empathie, vrede van elkaar iets gunnen van samen leren van same

Soms krijg je een bericht dat je even stilzet. Niet omdat het groots is of luid, maar juist omdat het zacht binnenkomt. De afgelopen tijd ontvang ik vaker persoonlijke berichten. Berichten van mensen die ik in mijn werk heb mogen ontmoeten. Woorden van dank, herkenning, reflectie. Wat deze berichten bijzonder maakt, is niet alleen wat er wordt gezegd, maar dát het gezegd wordt. Eén bericht bleef bij mij hangen. Niet vanwege de inhoud alleen, maar vanwege de moed die eruit spr

Een kerstgedachte in een wereld die om menselijkheid vraagt Soms gebeurt er iets kleins dat onverwacht veel betekent. Eind november kreeg ik een bericht van Astrid Rubbens. Ze vroeg of ze één van mijn zinnen mocht gebruiken voor haar nieuwjaarskaarten: “Alleen het licht kan de duisternis tot stilte brengen.” “Only the light can silence the darkness.” Die vraag raakte me. Niet omdat de zin van mij is, maar omdat ze vertelde dat hij haar hoop en vertrouwen bood. Dat hij precies

De nieuwe nationale veiligheidsstrategie van de Verenigde Staten zou tien jaar geleden – in de tijd van Obama – ondenkbaar zijn geweest. De wereld had gebulderd van verontwaardiging. Vandaag blijft het stil. Te stil. Afgelopen week ontmoette ik, volkomen toevallig, Willem Post tijdens de boekpresentatie van Zelf aan zet. En laat ik helder zijn: Willem Post is niet zomaar een journalist. Hij is een van de meest gezaghebbende duiders van Amerika en internationale politiek. Een

Vanmorgen, fietsend naar mijn werk, gebeurde het weer. Zo’n moment dat je stil moet vallen, zelfs al trap je gewoon door. De hemel stond in brand. Laag op laag van warme tinten, alsof iemand met een groot penseel strepen had getrokken van rood naar roze naar paars, tot ver in het blauw dat nog de nacht vasthield. Ik keek naar die lucht en dacht: God is a painter… Die kleuren. Die compositie. Dat overweldigende. Dit wás kunst. Onmiskenbaar. En toch… werd ik boos. Want als er d

Gisteren vierden we het vijftienjarig lustrum van ACBS België-Nederland en het was een dag om te koesteren. In het sfeervolle Antropia in Driebergen, vlak bij het station, kwamen zo’n 130 collega’s samen om deze mijlpaal te vieren. Alles was tot in de puntjes geregeld door de lustrumcommissie die daarvoor absoluut een pluim verdient. Het voelde als een warme reünie waarin oud en nieuw samenkwamen. Daar was bijvoorbeeld Peter Heuts, oud-collega van Adelante, die ACT binnen de

Vandaag bezocht ik Jan van Genk en Corry Broshuis in de Beyart. Het werd geen gewoon bezoek, geen simpel overhandigen van een tijdschrift of een groet aan twee mensen die me dierbaar zijn. Het werd een dag die in lagen openvouwde, precies zoals kunst dat doet wanneer je er langer naar kijkt. Want Jan is niet zomaar een kunstenaar. Hij is een grootmeester. Opleidingen aan Jan van Eyck, aan de kunstacademie in Tilburg, aan de leergangen academie, nationaal bekend om zijn portre

Kennis doet ertoe, niet een beetje, maar fundamenteel. Niet alleen in dikke boeken of universiteiten, maar midden in het leven. In hoe we kijken, voelen, lijden, herstellen. Vaak begint verandering niet met een pil of een apparaat, maar met woorden, begrijpen, inzicht. En misschien is dat precies waarom ik deze blog schrijf. Omdat ik wil laten zien hoe belangrijk onderwijs is, hoe belangrijk psychologische educatie is. Gewoon in Jip-en-Janneke-taal uitleggen hoe ingewikkeld h

Er zijn boeken die niet oud worden. Niet omdat ze mooi geschreven zijn, maar omdat ze een spiegel blijven houden. George Orwell schreef in 1949 1984 - een waarschuwing, een verhaal over een wereld waarin één waarheid geldt, één leider heerst en de mens langzaam vergeet wie hij is. Een boek dat bedoeld was als waarschuwing, maar steeds meer aanvoelt als een beschrijving van vandaag. We leven in een tijd waarin we alles weten, maar steeds minder begrijpen. We horen alles, maar

(deel drie van het drieluik over angst, bewustwording en menselijkheid) Met dit derde blog sluit ik mijn drieluik over angst af. Eerder schreef ik De paradox van angst, over hoe angst mensen tegen zichzelf keert, en De lagen van angst , over hoe macht, bezit en taal met angst verweven zijn. Dit laatste deel gaat over angst in haar meest georganiseerde vorm: de politiek van angst. Een systeem waarin angst niet alleen wordt gevoeld, maar bewust wordt gevoed. ⚖️ De angst als st

Na mijn vorige blog De paradox van angst kreeg ik op LinkedIn een mooie reactie die me raakte. Een video over onderwijs en kennis. En ja, kennis doet er toe. Maar ik voelde ook iets anders. Want angst houdt zich niet aan opleidingsniveau, afkomst of achtergrond. Ze raakt ons allemaal. Of je nu werkt met je handen of met je hoofd, of je nu een titel draagt of de wereld draaiend houdt zonder die titel - angst is van iedereen. We zien het in mensen die bang zijn om te verliezen

Er is iets heel vreemds gaande. Overal in Europa zie je mensen stemmen op partijen die hun eigen bestaanszekerheid afbreken. Mensen die het moeilijk hebben, zich niet gehoord voelen, of bang zijn om iets kwijt te raken. Juist zij worden aangetrokken door de harde taal van partijen die zeggen “de waarheid te spreken”, PVV in Nederland, AfD in Duitsland. Maar het wrange is, diezelfde partijen ondermijnen precies datgene waar deze mensen behoefte, zelfs nood aan hebben: veilighe

Beeld geïnspireerd op Picasso’s vredesduif (1949) – AI-interpretatie door Art of Hearing, 2025. De vredesduif zoals we die vandaag kennen, komt van Pablo Picasso. In 1949 vroeg men hem een symbool te maken voor het eerste Wereldvredescongres in Parijs. Hij tekende geen vlag, geen gebalde vuist, maar een eenvoudige witte duif - ontstaan uit stilte, liefde en hoop. Een wereld die nog nasidderde van oorlog, zag in dat ene beeld een richting. Zijn duif vloog dwars door grenzen he