Frankrijk tegen Marokko lijkt een gewone voetbalwedstrijd. Maar achter twee vlaggen schuilt een groter verhaal over kolonialisme, nationalisme, identiteit en macht. Wie hoort erbij? Wie bepaalt de regels? En wat gebeurt er als grenzen, wetten en landsliefde belangrijker worden dan mensen? Deze persoonlijke reflectie laat zien hoe voetbal een spiegel van de samenleving wordt en waarom menselijkheid altijd boven macht, uitsluiting en wij-tegen-zij-denken moet staan.

Tijdens een bijeenkomst over AI bij Brightlands Heerlen ontdekt Dyon Scheijen dat de belangrijkste les van de dag niet over technologie gaat, maar over menselijkheid. Een eenvoudige oefening in kijken, luisteren en aanwezig zijn leidt tot een bredere reflectie over Elon Musk, de Romeinen, de Maya’s, beschaving, macht en zorg. Wat maakt een samenleving werkelijk groot? Misschien niet haar rijkdom of technologie, maar haar vermogen om voor elkaar te zorgen.

🕊️ Misschien wel het meest gebruikte vredessymbool van onze tijd. Miljoenen keren per dag verstuurd via telefoons en sociale media. Bij verdriet. Bij hoop. Bij oorlog. Bij verzoening. Bij verlies. Bij liefde. Maar achter dit kleine symbool schuilt een groter verhaal. Tijdens een bezoek aan Málaga, de geboortestad van Pablo Picasso, dacht ik terug aan de kunstenaar die de vredesduif wereldberoemd maakte. Een eenvoudig beeld dat uitgroeide tot een universele taal die grenzen,

Op 4 mei staan we stil tijdens de herdenking, op 5 mei vieren we de bevrijding – maar wat betekent vrijheid vandaag nog? Vrijheid. We spreken het uit alsof het vanzelfsprekend is. Alsof het er altijd is geweest. Alsof het er altijd zal zijn. Maar vrijheid is nooit vanzelfsprekend geweest. En misschien… zijn we dat een beetje vergeten. Niet omdat we slechte mensen zijn. Maar omdat we mensen zijn. We zoeken het lichte. Het makkelijke. Het moment zonder last. En dus vieren we. M

A moment of reflection. Source: NASA Het beeld hierboven gaat de hele wereld over en laat zien wat wij zelden meemaken: de aarde, bekeken van een afstand. Op dit moment kijkt de mens opnieuw naar haar terug, vanuit de immense stilte van de ruimte. Binnen het Artemis-programma beweegt de mens zich opnieuw richting de maan en kijkt daarmee ook terug naar planeet aarde. Een plek in de geschiedenis waar afstand ontstaat. En daarmee ook iets anders: zicht. Ik moet daarbij denken a

Er zijn momenten waarop stilte geen teken van rust meer is, maar van verlies. Momenten waarop je voelt: als we nu niets zeggen, raken we iets kwijt wat niet meer terugkomt. We leven in een tijd waarin oorlog niet langer gaat over grenzen alleen. Niet over man tegen man. Niet over een front dat zichtbaar is. Oorlog is veranderd. Het raakt infrastructuren. Het ontwricht systemen. Maar misschien nog wel ingrijpender: het raakt de kern van wat ons mens maakt. Ziekenhuizen zijn ge

DS26001 | 200 × 270 cm - Mixed media on acoustic absorbing canvas - Where art meets science De klok gaat vooruit. Alsof we collectief besluiten dat het tijd is om verder te gaan. Om door te bewegen. Alsof tijd zich laat sturen. Maar de wereld beweegt niet overal mee. De wereld staat in brand. Midden-Oosten is een puinhoop. Mensenrechten. Oorlogsrechten. Internationale verdragen worden met grof geweld geschonden. Narcistische leiders die de wereldvrede tarten en opnieuw elle

Over chaos, bezinning en de kracht van kunst De wereld voelt onrustig. Wie het nieuws volgt, ziet dagelijks beelden van oorlog, geweld en machtsspelletjes. Woorden als escalatie, dreiging en zelfs een mogelijke wereldoorlog vliegen ons om de oren. Het raakt veel mensen. Ook mij. Soms merk ik hoe gemakkelijk angst en onrust binnensluipen. Niet alleen door wat er gebeurt, maar ook door de constante stroom van beelden, meningen en analyses. Het kan voelen alsof de wereld in bran

Ik was boos. Niet een beetje geraakt. Niet licht geïrriteerd. Boos. Ik zag beelden. Ik hoorde uitspraken. Ik voelde hoe grenzen opnieuw werden overschreden. En ik dacht: nu is het klaar. Enough is enough. Er zijn momenten waarop je voelt dat iets niet meer kan. Dat brutaliteit te groot wordt. Dat macht achteloos wordt gebruikt. Dat ontmenselijking genormaliseerd raakt. En ergens in mij ontstond de gedachte: Misschien moeten ze eens op hun plek worden gezet. Misschien moet hun

Soundos El Ahmadi - Witte ruis - 2 april 2026 - Lotto Arena Antwerpen Een lieve naam, een zwaar gesprek en het moment waarop iemand niet meer kon zwijgen Soms blijf je hangen bij een televisieprogramma zonder precies te weten waarom. Zappend, half luisterend en ineens zit je rechtop. Dat gebeurde mij onlangs bij het Vlaamse VRT-programma De Afspraak . Het gesprek begon zwaar. Serieus. Bijna afstandelijk. Eerst was er de rechtszaak Aan tafel ging het over een van de grootste d

Waarom de wereld haar nog steeds vreest Het begon met woorden. “Je mannetje staan.” “Niet zo soft.” “Niet zeuren.” “Gewoon doorpakken.” “Laat je niet kennen.” Ik hoorde ze weer, in vergaderingen, op straat, in gesprekken. En ineens zag ik het patroon: hoe onze taal ons vormt. Hoe we kracht zijn gaan verwarren met hardheid. Alsof je pas meetelt wanneer je jezelf groter maakt dan de ander. Alsof zachtheid iets is om te verbergen. Ik noem dat mankracht. Niet mannen, maar een cul

Vandaag spraken twee vrouwen mij aan. Los van elkaar. Beiden zeiden ze hetzelfde: “Wat jij schrijft raakt. Het helpt. Het opent.” Eén van hen zei zelfs: “Ik volg niemand meer op LinkedIn behalve jou. Omdat wat jij schrijft altijd binnenkomt.” Dat zijn geen kleine woorden. Dat zijn spiegels. En tegelijk ook een opdracht. Om door te gaan met delen wat zich in de vroege ochtend vaak spontaan in woorden aandient. Omdat woorden er toe doen. Omdat we met woorden werelden kunnen ope

De groene cirkels van een NAVO-AWACS boven Zuid-Limburg Kijk hier eens naar. Dit is geen abstract geopolitiek verhaal. Dit is geen ver-van-ons-bed-oorlog. Dit is boven onze hoofden. Boven onze huizen. Boven onze bedden. Een NAVO-AWACS die rondjes vliegt. Niet één. Niet twee. Maar soms zeven. Elke avond rond tien uur opnieuw. Dagen achter elkaar. Een Boeing E-3 Sentry, opgestegen van Geilenkirchen, cirkelend boven Zuid-Limburg. En ik vraag me af: wanneer zijn we dit normaal ga

Over social media, macht en morele verantwoordelijkheid Een groot verschil met de jaren dertig van de vorige eeuw is de kracht van social media. Toen lag macht bij radio, kranten en partijpropaganda. Vandaag kan iedereen publiceren. Iedereen filmen. Iedereen delen. In theorie betekent dat: meer transparantie. Meer tegenstem. Meer licht. Maar social media is geen garantie voor waarheid. Het is vooral een versterker. Het versterkt het beste in ons - én het slechtste. Het verste

Ik kreeg laatst de tip om een versie van AI te gebruiken die sarcastischer en humoristischer reageert. Een soort “Monday-modus”. Leuk misschien, maar ik merkte dat het mij eigenlijk niet aantrekt. Ik gebruik dit soort technologie liever droog, serieus, als denkinstrument. En dat zegt misschien iets groters. We lijken als samenleving steeds meer te sturen op entertainment en spel. Niet alleen in media, maar zelfs in politiek, wetenschap en publieke discussie. Alles moet licht,

Ik hoef niet te winnen. Dit gaat niet over mij. Ik ben 55. Waarschijnlijk heb ik de langste tijd van mijn leven al achter me. Wat mij steeds vaker bezighoudt, is niet mijn eigen positie, maar wat en wie we achterlaten. De zoon en dochter van mijn vrouw. Neefjes en nichtjes. Maar eigenlijk: ons allemaal, als mensen. De afgelopen dagen deelde ik een statement van de Nobel Foundation . Geen mening van mij, geen pamflet, geen politieke provocatie. Een heldere herbevestiging van A

Citroen. Vakantie. Werk. Thuis. En misschien wel het allereerste en krachtigste woord dat we leren: mama of papa. Woorden dragen betekenis. Niet alleen als klanken, maar als dragers van gevoel, herinnering en richting. Eén woord kan veiligheid oproepen. Of spanning. Verbinding. Of afstand. In therapievormen als ACT en NLP worden we ons bewust van die kracht. Van hoe woorden in ons hoofd gedrag kunnen sturen. Hoe een enkel label ons kan verlammen of juist in beweging kan breng

Parijs als spiegel van macht, pracht en het verloren menselijke midden Het is vier uur ’s ochtends in Parijs. De stad slaapt. Of lijkt dat te doen. Ik lig wakker. Niet door lawaai, niet door onrust, maar door iets dat zich niet laat wegdrukken. Gedachten die zich aandienen zoals alleen wezenlijke gedachten dat doen: zonder aankondiging, zonder haast, maar met gewicht. Parijs. De stad van licht, van kunst, van wetenschap, van revolutie. Maar ook vandaag: de stad van macht, bez

Disclaimer Dit artikel is een beschouwende reflectie op actuele maatschappelijke en geopolitieke ontwikkelingen. Het pleit expliciet voor geweldloosheid, democratische betrokkenheid, dialoog en respect voor mensenrechten. Er wordt geen geweld goedgekeurd, aangemoedigd of gelegitimeerd. Het is bittere ernst Wie denkt dat wat er nu gebeurt vooral “politiek spel” is, vergist zich. Dit gaat niet over strategie, onderhandeling of stoere taal. Dit gaat over mensen. Over levens. Ove

De jaarwisseling van 2026 voelt anders. Niet omdat het “altijd zo is gegaan”. Maar omdat de beelden die ons bereiken niet meer incidenteel zijn. Ze vormen een patroon. Grote steden. Maar ook plaatsen als Breda. Overal jongeren, explosieven, chaos. Geen vuurwerk meer, maar wapens met een lont. En dan die beelden uit Zwitserland. Champagneflessen met sterretjes erboven. Goedkope akoestische panelen aan het plafond. Zwarte platen met driehoekjes, bedoeld om geluid te dempen, nie