Over chaos, bezinning en de kracht van kunst De wereld voelt onrustig. Wie het nieuws volgt, ziet dagelijks beelden van oorlog, geweld en machtsspelletjes. Woorden als escalatie, dreiging en zelfs een mogelijke wereldoorlog vliegen ons om de oren. Het raakt veel mensen. Ook mij. Soms merk ik hoe gemakkelijk angst en onrust binnensluipen. Niet alleen door wat er gebeurt, maar ook door de constante stroom van beelden, meningen en analyses. Het kan voelen alsof de wereld in bran

De evolutie van een werk In 2013 werd ik als eerste internationale kunstenaar uitgenodigd voor een residency bij het San Diego Art Institute. Drie weken. Vijf monumentale werken. Volledig met acryl op linnen geschilderd. Het was een periode waarin alles samenkwam: schaal, concentratie, tijdsdruk en volledige overgave aan het schilderen. Werken van twee meter hoog ontstonden in een intens ritme. Eén van die werken - een tweeluik - bleef mij sindsdien vergezellen. De residentie

We leven in een tijd waarin het nieuws ons dagelijks confronteert met oorlog, escalatie en vuur. De wereld lijkt soms letterlijk en figuurlijk in brand te staan. Vuur en vlam. Maar rood is ook de kleur van liefde, van passie, en van de kracht om te verbinden. En juist dan wordt de vraag belangrijk: wat doet geluid met ons? wat doet ruimte met ons? wat doet stilte met ons? In Galerie Harry Schroen is momenteel een veelzijdige expositie te zien met werk van: Jo Sipers Lidwien v

Where Art Meets Science Een reeks essays over horen, waarnemen en de binnenwereld van de mens. Deel IV – Horen voorbij het gehoor Ludwig van Beethoven en de transformatie van stilte Wanneer een schilder zijn gehoor verliest, verandert zijn relatie tot de wereld. Wanneer een componist zijn gehoor verliest, lijkt zijn wereld te verdwijnen. En toch. Bij Ludwig van Beethoven gebeurde iets anders. Zijn gehoor begon rond zijn achtentwintigste langzaam af te nemen. Het begon subtiel

Vincent van Gogh, Zelfportret met verbonden oor, 1889. Publiek domein. The Courtauld Gallery, London. Where Art Meets Science Een reeks essays over horen, waarnemen en de binnenwereld van de mens. Deel III – Het oor als wond Vincent van Gogh en Edvard Munch – over intensiteit, resonantie en mens-zijn Na Bosch werd het oor monumentaal. Na Goya werd de nacht psychologisch. Bij Van Gogh en Munch wordt de binnenwereld niet langer verbeeld als symbool of satire. Ze wordt belichaam

Francisco de Goya, El sueño de la razón produce monstruos (De slaap van de rede brengt monsters voort), 1799. Publiek domein. Where Art Meets Science Een reeks essays over horen, waarnemen en de binnenwereld van de mens. Deel II – Wanneer de rede slaapt Francisco Goya en de nacht van de binnenwereld In het eerste deel van deze reeks werd het oor landschap. Bij Bosch stond het als architectuur in een kosmische hel. Bij Goya verschuift de hel. Niet langer een plaats. Maar een t

Detail uit het rechterpaneel van De tuin der lusten, Jheronimus Bosch (ca. 1490–1510), publiek domein. Collectie Museo del Prado, Madrid. Where Art Meets Science Een reeks essays over horen, waarnemen en de binnenwereld van de mens. Deel I - Het oor dat groter werd dan het lichaam Het begon niet bij een theorie. Niet bij een audiologisch model. Niet bij een wetenschappelijk artikel. Het begon in Londen. In de museumwinkel van de Tate Modern stond een klein beeldje tussen kuns

Where Art Meets Science - context During the TEFAF Route in Maastricht 2026, an acoustic absorbing diptych has been installed in collaboration with Bart Hauben Hairstudio, near the exit of the Onze Lieve Vrouwe parking area, as part of the project Where Art Meets Science . Within the TEFAF Etalage Route, local entrepreneurs and artists work together to bring art into the public space of the city. This project brings together art, hearing and human perception. Four essays ha

Twee keer ontving ik een auteursrechtclaim van ANP/Fair Licensing. De tweede keer ging het om een oude afbeelding die in een technisch restbestand van mijn website was blijven staan. Het oorspronkelijke schikkingsvoorstel lag boven de €1.000. Na wat overleg per mail werd dat bedrag verlaagd en heb ik betaald. Juridisch klopt het. De afbeelding stond zonder licentie online. En toch blijft er iets wringen. Dit gaat niet alleen over mij Ik schrijf dit niet uit boosheid. En ook n

Tijdens TEFAF Maastricht verandert Maastricht. De stad ademt kunst. Internationale bezoekers wandelen over het Onze Lieve Vrouweplein. Galeries openen hun deuren. Kunst krijgt ruimte. En juist in die week zal in de etalage van Bart Hauben Hairstudio een tweeluik staan dat niet alleen gezien wil worden, maar vooral gehoord. Want dit project gaat niet alleen over kunst. Het gaat over luisteren. Wat maakt ons mens? In mijn dagelijkse werk als klinisch fysicus - audioloog in Zu

Waarom de wereld haar nog steeds vreest Het begon met woorden. “Je mannetje staan.” “Niet zo soft.” “Niet zeuren.” “Gewoon doorpakken.” “Laat je niet kennen.” Ik hoorde ze weer, in vergaderingen, op straat, in gesprekken. En ineens zag ik het patroon: hoe onze taal ons vormt. Hoe we kracht zijn gaan verwarren met hardheid. Alsof je pas meetelt wanneer je jezelf groter maakt dan de ander. Alsof zachtheid iets is om te verbergen. Ik noem dat mankracht. Niet mannen, maar een cul

Ilse Wielage, Aardekind, 140 x 100 cm, olieverf op linnen Wanneer woorden, beelden en mensen elkaar vinden Ik postte mijn vorige blog anoniem. “De wereld heeft nood aan vrouwkracht”. Zonder namen te noemen. Zonder context. Alleen woorden. En toen kwam er een bericht terug. Van iemand die mij dieper raakte dan ik had verwacht. Met toestemming van Ilse Wielage deel ik in dit blog haar woorden. Ilse ken ik al langer. Wij spraken vaker. Over kunst. Over ACT. Over wat het betek

Tinnitus is niet het geluid, maar de betekenis. Ontdek waarom CBT en multidisciplinaire zorg beter werken dan devices.

Over volwassen worden in een wereld van titels Er komt een moment in je professionele leven waarop de vragen veranderen. Niet langer: Hoe ver kan ik komen? Welke titel kan ik halen? Welke positie past bij mijn cv? Maar eerder: Waar doe ik dit eigenlijk nog voor? Wat betekent mijn werk, los van systemen en erkenning? Wie ben ik als professional, wanneer niemand meer meet of beoordeelt? Ik ben inmiddels 55. Ik werk al decennia in de audiologie, als klinisch fysicus, als expert

Ik hoef niet te winnen. Dit gaat niet over mij. Ik ben 55. Waarschijnlijk heb ik de langste tijd van mijn leven al achter me. Wat mij steeds vaker bezighoudt, is niet mijn eigen positie, maar wat en wie we achterlaten. De zoon en dochter van mijn vrouw. Neefjes en nichtjes. Maar eigenlijk: ons allemaal, als mensen. De afgelopen dagen deelde ik een statement van de Nobel Foundation . Geen mening van mij, geen pamflet, geen politieke provocatie. Een heldere herbevestiging van A

Citroen. Vakantie. Werk. Thuis. En misschien wel het allereerste en krachtigste woord dat we leren: mama of papa. Woorden dragen betekenis. Niet alleen als klanken, maar als dragers van gevoel, herinnering en richting. Eén woord kan veiligheid oproepen. Of spanning. Verbinding. Of afstand. In therapievormen als ACT en NLP worden we ons bewust van die kracht. Van hoe woorden in ons hoofd gedrag kunnen sturen. Hoe een enkel label ons kan verlammen of juist in beweging kan breng

Soms schrijf je een tekst en hoop je dat hij iets raakt. Soms weet je pas na publicatie wat hij werkelijk heeft losgemaakt. Het essay Horen is meer dan enkel de oren, dat ik schreef voor de de Volkskrant, verscheen net voor de feestdagen. Het ging over horen, maar misschien nog wel meer over erbij horen. Over hoe mensen kunnen verdwijnen uit gesprekken, uit gezelschap, zonder ooit echt weg te zijn. Wat ik niet had kunnen voorzien, was wat er daarna gebeurde. Ik kreeg berichte

Parijs als spiegel van macht, pracht en het verloren menselijke midden Het is vier uur ’s ochtends in Parijs. De stad slaapt. Of lijkt dat te doen. Ik lig wakker. Niet door lawaai, niet door onrust, maar door iets dat zich niet laat wegdrukken. Gedachten die zich aandienen zoals alleen wezenlijke gedachten dat doen: zonder aankondiging, zonder haast, maar met gewicht. Parijs. De stad van licht, van kunst, van wetenschap, van revolutie. Maar ook vandaag: de stad van macht, bez

De jaarwisseling van 2026 voelt anders. Niet omdat het “altijd zo is gegaan”. Maar omdat de beelden die ons bereiken niet meer incidenteel zijn. Ze vormen een patroon. Grote steden. Maar ook plaatsen als Breda. Overal jongeren, explosieven, chaos. Geen vuurwerk meer, maar wapens met een lont. En dan die beelden uit Zwitserland. Champagneflessen met sterretjes erboven. Goedkope akoestische panelen aan het plafond. Zwarte platen met driehoekjes, bedoeld om geluid te dempen, nie

Over tijd, talent en het gevaar van later Gelukkig weer een NIEUW JAAR. Met mijn 55 jaar op de teller kom ik langzaam in wat je de gevarenzone zou kunnen noemen. Niet omdat het leven ineens voorbij is, maar omdat het niet meer eindeloos voelt. Binnen ACT is er een oefening die confronterend eenvoudig is: het leven is niet oneindig, ook al gedragen we ons vaak alsof dat wel zo is. Zolang alles gezond en wel is, zeggen we makkelijk later. Later ga ik genieten. Later, na mijn pe