Onlangs verscheen het eerste brancherapport van de FENAC over de perifere audiologische zorg in Nederland. Het rapport laat een duidelijke stijging zien van de zorgvraag, het aantal zorgtrajecten en de druk op de capaciteit binnen de audiologische centra. https://www.fenac.nl/sites/default/files/2026-05/fenac_-_brancherapport_2020-2025.pdf Voor velen binnen het vakgebied zal dat niet als een verrassing komen. We leven in een maatschappij waarin luisteren steeds meer energie v

Elk voordeel heb z’n nadeel. Alleen al de titel is genoeg. Bijna iedereen in Nederland weet meteen over wie het gaat. Nummer 14. Zonder uitleg. Zonder achternaam. Alsof een mens langzaam meer werd dan alleen een mens. Misschien is dat precies waar dit verhaal over gaat. Elk voordeel heb z’n nadeel - AI, digitale identiteit en de vraag wat ons nog mens maakt Vanmorgen ontving ik een mail. Geen ouderwetse spam vol taalfouten of een slecht vertaald verhaal waarvan je meteen denk

De afgelopen tijd besef ik steeds vaker dat waarde niet ontstaat op het moment dat iets succesvol wordt. Waarde ontstaat veel eerder. Bij mensen die blijven kijken. Blijven komen. Blijven geloven. Zelfs wanneer iets nog volop in ontwikkeling is. Wanneer het nog maar een schets is. Een eerste idee. Een zoektocht. Ik denk de laatste dagen vaak terug aan de eerste jaren waarin ik begon met schilderen. Niet als kunstenaar. Maar gewoon als iemand die voelde dat er iets uit moest.

Hoe een akoestisch kunstwerk groeit van eerste gedachte naar gelaagd eindresultaat Sommige werken ontstaan niet in één keer. Ze beginnen niet met verf. Niet met goud. Niet eens met een doek. Ze beginnen met een gedachte. Een lijn in een notitieboek. Een paar woorden. Een gevoel. Een herinnering aan licht, lucht, wolken, vuur, San Diego, Turner, oranje-rood, bladgoud, lava, onderland en bovenlicht. Zo begon ook dit drieluik. Drie panelen. Elk 90 bij 200 centimeter. Samen een w

Over akoestiek, beleving en de kracht van kunst We ontwerpen ruimtes vooral voor het oog. Licht. Materialen. Kleur. Vorm. Alles klopt. En toch… voelt het soms niet goed. Gesprekken kosten moeite. De ruimte voelt onrustig. Of juist leeg. Alsof er iets ontbreekt - zonder dat je precies kunt benoemen wat. Wat vaak ontbreekt, is niet nóg een meubel. Niet nóg een lamp. Wat ontbreekt, is akoestische rust. Geluid bepaalt meer dan we denken We zijn visueel ingesteld. Maar we leven in

Op 4 mei staan we stil tijdens de herdenking, op 5 mei vieren we de bevrijding – maar wat betekent vrijheid vandaag nog? Vrijheid. We spreken het uit alsof het vanzelfsprekend is. Alsof het er altijd is geweest. Alsof het er altijd zal zijn. Maar vrijheid is nooit vanzelfsprekend geweest. En misschien… zijn we dat een beetje vergeten. Niet omdat we slechte mensen zijn. Maar omdat we mensen zijn. We zoeken het lichte. Het makkelijke. Het moment zonder last. En dus vieren we. M

Soms is het geen rechte weg. Soms bewegen we… in cirkels. Steeds een laag dieper. Drie ontmoetingen die blijven hangen Inleiding Soms denk je dat je even “los” bent van je werk. Maar het werk laat jou niet los. Niet omdat het moet. Maar omdat er mensen zijn die binnenkomen… en iets achterlaten. Afgelopen week waren er drie ontmoetingen. Drie totaal verschillende mensen. Drie verhalen die op het eerste gezicht niets met elkaar gemeen hebben. En toch… precies hetzelfde laten zi

Een moment van rust. Want hoe we de dag beginnen, bepaalt vaak hoe we luisteren – naar geluid en naar elkaar. De dag begint met een kopje koffie. ☕️ Voor velen een vast ritueel. Even zitten. Even landen. Even niets hoeven. Ik moet dan vaak denken aan vroeger… aan Giel Beelen op 3FM. “Begin de dag met een dansje, begin de dag met een lach.” Wie kent dat nog? En eigenlijk… is dat precies wat we allemaal willen. Gelukkig zijn. Samen lachen. Er het beste van maken. En toch… gaat

Het ontstaan van een werk vóór het doek bestond. Kunst, horen en perceptie komen samen in The Hearing Triptych (Scheijen, 2026).

Wat zien we wanneer we de aarde van een afstand bekijken?

A moment of reflection. Source: NASA Het beeld hierboven gaat de hele wereld over en laat zien wat wij zelden meemaken: de aarde, bekeken van een afstand. Op dit moment kijkt de mens opnieuw naar haar terug, vanuit de immense stilte van de ruimte. Binnen het Artemis-programma beweegt de mens zich opnieuw richting de maan en kijkt daarmee ook terug naar planeet aarde. Een plek in de geschiedenis waar afstand ontstaat. En daarmee ook iets anders: zicht. Ik moet daarbij denken a

Er zijn momenten waarop stilte geen teken van rust meer is, maar van verlies. Momenten waarop je voelt: als we nu niets zeggen, raken we iets kwijt wat niet meer terugkomt. We leven in een tijd waarin oorlog niet langer gaat over grenzen alleen. Niet over man tegen man. Niet over een front dat zichtbaar is. Oorlog is veranderd. Het raakt infrastructuren. Het ontwricht systemen. Maar misschien nog wel ingrijpender: het raakt de kern van wat ons mens maakt. Ziekenhuizen zijn ge

Gisteren stond ik in het inloophuis in Venray, verbonden aan Stichting Plots- en Laatdoven. Een middag die op papier misschien “gewoon een lezing” heet. Maar wie daar binnenstapt, voelt meteen: dit is geen gewone plek. Dit is een plek waar mensen samenkomen die iets delen wat voor velen onzichtbaar blijft. De kracht van vrijwilligers Joke Verhaag Tiny Nouwen Samen met een groep bevlogen vrijwilligers vormen zij het fundament van deze middag. Zonder hen… bestaat dit niet. Al j

Jean-François Millet, The Gleaners (1857), Musée d’Orsay, Paris Vandaag zat ze tegenover me. Niet als diagnose. Niet als dossier. Maar als mens. Een jonge vrouw. Moeder van vier kinderen. Iemand die al jaren probeert alles bij elkaar te houden. Haar lichaam vertelde een verhaal dat niemand volledig leek te horen. Gehoorverlies. Tinnitus. Pijn die door haar lichaam trekt. Vermoeidheid die niet verdwijnt met rust. Maar wat mij het meest raakte… was niet haar klacht. Het was de

Er zijn momenten waarop je machteloos naast iemand staat. Je ziet iemand die je liefhebt worstelen. Je ziet de vermoeidheid. De wanhoop. Soms zelfs de angst. En soms voelt het alsof alles zich opstapelt. Alsof het glas vol raakt. En niets er nog bij kan. Geluiden. Gedachten. Spanning. Alles tegelijk. Maar wat als niets lijkt te helpen? Dit essay is voor jou. Voor degene die naast iemand staat met tinnitus of hinder van geluid. En misschien ook - voorzichtig - voor degene die

DS23001 | DS23002 - 200 × 240 cm - Mixed media on acoustic absorbing canvas - © 2023 Dyon Scheijen | ART & ACT Er staat een boom. Al jaren. Misschien zelfs al decennia. Mensen lopen erlangs. Dag in, dag uit. Zonder stil te staan. Want een boom… is gewoon een boom. Maar wat we niet zien, is wat er gebeurt onder de grond. Wortels die zich een weg zoeken door harde lagen, langs weerstand, op zoek naar voeding, naar water, naar houvast. Onzichtbaar. En toch is dáár de echte

DS26001 | 200 × 270 cm - Mixed media on acoustic absorbing canvas - Where art meets science De klok gaat vooruit. Alsof we collectief besluiten dat het tijd is om verder te gaan. Om door te bewegen. Alsof tijd zich laat sturen. Maar de wereld beweegt niet overal mee. De wereld staat in brand. Midden-Oosten is een puinhoop. Mensenrechten. Oorlogsrechten. Internationale verdragen worden met grof geweld geschonden. Narcistische leiders die de wereldvrede tarten en opnieuw elle

De kracht van woorden Wanneer taal vuur wordt Er was een tijd waarin vuur ons vooruit bracht. We leerden het beheersen. We begrepen dat het kon verwarmen, beschermen en verbinden. Maar we leerden ook iets anders: dat vuur grenzen nodig heeft. Zonder grenzen wordt vuur geen hulpmiddel, maar verwoesting. Vandaag zien we een andere vorm van vuur. Niet zichtbaar. Niet tastbaar. Maar minstens zo krachtig. Woorden. Wanneer een wereldleider bij het overlijden van een mens reageert m

DS19018 | 100 cm x 100 cm | Acrylics on canvas | Where Art Meets Science | Dyon Scheijen Only the light can silence the darkness. Where Art Meets Science Er zijn momenten waarop je voelt: Dit kan zo niet langer. Niet omdat het één keer misgaat. Maar omdat grenzen al lang overschreden zijn. Omdat je het ziet. Steeds weer. Omdat je het voelt in alles wat je doet. Je probeert het eerst binnen het systeem. Je spreekt. Je legt uit. Je geeft tegengeluid. Maar het verandert niet. Of

In deze laatste dagen van Ramadan eindigt ook de TEFAF Maastricht Route 2026. Ik heb ook dit jaar weer gevast. Niet alleen van eten. Maar van vanzelfsprekendheid. Ramadan is een tijd van bezinning. Van vertraging. Van ervaren wat er gebeurt wanneer je niet voortdurend bezig bent met nemen. Wanneer je niet vult. Maar ruimte laat. En precies in deze weken liep de TEFAF-route door Maastricht. Misschien lijkt dat een vreemde combinatie. Vasten en kunst. Spiritualiteit en verzamel