Over chaos, bezinning en de kracht van kunst De wereld voelt onrustig. Wie het nieuws volgt, ziet dagelijks beelden van oorlog, geweld en machtsspelletjes. Woorden als escalatie, dreiging en zelfs een mogelijke wereldoorlog vliegen ons om de oren. Het raakt veel mensen. Ook mij. Soms merk ik hoe gemakkelijk angst en onrust binnensluipen. Niet alleen door wat er gebeurt, maar ook door de constante stroom van beelden, meningen en analyses. Het kan voelen alsof de wereld in bran

De evolutie van een werk In 2013 werd ik als eerste internationale kunstenaar uitgenodigd voor een residency bij het San Diego Art Institute. Drie weken. Vijf monumentale werken. Volledig met acryl op linnen geschilderd. Het was een periode waarin alles samenkwam: schaal, concentratie, tijdsdruk en volledige overgave aan het schilderen. Werken van twee meter hoog ontstonden in een intens ritme. Eén van die werken - een tweeluik - bleef mij sindsdien vergezellen. De residentie

We leven in een tijd waarin het nieuws ons dagelijks confronteert met oorlog, escalatie en vuur. De wereld lijkt soms letterlijk en figuurlijk in brand te staan. Vuur en vlam. Maar rood is ook de kleur van liefde, van passie, en van de kracht om te verbinden. En juist dan wordt de vraag belangrijk: wat doet geluid met ons? wat doet ruimte met ons? wat doet stilte met ons? In Galerie Harry Schroen is momenteel een veelzijdige expositie te zien met werk van: Jo Sipers Lidwien v

Where Art Meets Science Een reeks essays over horen, waarnemen en de binnenwereld van de mens. Deel IV – Horen voorbij het gehoor Ludwig van Beethoven en de transformatie van stilte Wanneer een schilder zijn gehoor verliest, verandert zijn relatie tot de wereld. Wanneer een componist zijn gehoor verliest, lijkt zijn wereld te verdwijnen. En toch. Bij Ludwig van Beethoven gebeurde iets anders. Zijn gehoor begon rond zijn achtentwintigste langzaam af te nemen. Het begon subtiel

Vincent van Gogh, Zelfportret met verbonden oor, 1889. Publiek domein. The Courtauld Gallery, London. Where Art Meets Science Een reeks essays over horen, waarnemen en de binnenwereld van de mens. Deel III – Het oor als wond Vincent van Gogh en Edvard Munch – over intensiteit, resonantie en mens-zijn Na Bosch werd het oor monumentaal. Na Goya werd de nacht psychologisch. Bij Van Gogh en Munch wordt de binnenwereld niet langer verbeeld als symbool of satire. Ze wordt belichaam

Francisco de Goya, El sueño de la razón produce monstruos (De slaap van de rede brengt monsters voort), 1799. Publiek domein. Where Art Meets Science Een reeks essays over horen, waarnemen en de binnenwereld van de mens. Deel II – Wanneer de rede slaapt Francisco Goya en de nacht van de binnenwereld In het eerste deel van deze reeks werd het oor landschap. Bij Bosch stond het als architectuur in een kosmische hel. Bij Goya verschuift de hel. Niet langer een plaats. Maar een t

Detail uit het rechterpaneel van De tuin der lusten, Jheronimus Bosch (ca. 1490–1510), publiek domein. Collectie Museo del Prado, Madrid. Where Art Meets Science Een reeks essays over horen, waarnemen en de binnenwereld van de mens. Deel I - Het oor dat groter werd dan het lichaam Het begon niet bij een theorie. Niet bij een audiologisch model. Niet bij een wetenschappelijk artikel. Het begon in Londen. In de museumwinkel van de Tate Modern stond een klein beeldje tussen kuns

DS23010 Tweeluik – 200 x 240 cm Acrylics on acoustic absorbing canvas DS23010 ontstond in 2023. Het tiende werk van dat jaar. Soms weet je pas later wat je toen eigenlijk aan het vastleggen was. Wanneer ik nu naar dit tweeluik kijk, zie ik beweging. Geen stilstaand beeld. Maar golven. Golven die bijna geluid maken. Bevroren resonantie Er zit ritme in dit werk. De opbouw van licht bovenin. De verdichting van blauw daaronder. De spanning langs de verticale lijn. Het heeft iets

Where Art Meets Science - context During the TEFAF Route in Maastricht 2026, an acoustic absorbing diptych has been installed in collaboration with Bart Hauben Hairstudio, near the exit of the Onze Lieve Vrouwe parking area, as part of the project Where Art Meets Science . Within the TEFAF Etalage Route, local entrepreneurs and artists work together to bring art into the public space of the city. This project brings together art, hearing and human perception. Four essays ha

Twee keer ontving ik een auteursrechtclaim van ANP/Fair Licensing. De tweede keer ging het om een oude afbeelding die in een technisch restbestand van mijn website was blijven staan. Het oorspronkelijke schikkingsvoorstel lag boven de €1.000. Na wat overleg per mail werd dat bedrag verlaagd en heb ik betaald. Juridisch klopt het. De afbeelding stond zonder licentie online. En toch blijft er iets wringen. Dit gaat niet alleen over mij Ik schrijf dit niet uit boosheid. En ook n

Vandaag begint voor miljoenen mensen een periode van vasten. Voor sommigen heet die maand Ramadan. Voor anderen begint op Aswoensdag de veertigdagentijd na carnaval. Verschillende tradities. Dezelfde oefening. Vasten is niet alleen minder eten. Het is minder impuls. Minder snelle verontwaardiging. Meer ruimte tussen prikkel en reactie. En misschien had ik die ruimte precies nu nodig. Afgelopen week ontving ik namelijk opnieuw een mail. Onderwerpregel: Inbreuk op copyright van

Tijdens TEFAF Maastricht verandert Maastricht. De stad ademt kunst. Internationale bezoekers wandelen over het Onze Lieve Vrouweplein. Galeries openen hun deuren. Kunst krijgt ruimte. En juist in die week zal in de etalage van Bart Hauben Hairstudio een tweeluik staan dat niet alleen gezien wil worden, maar vooral gehoord. Want dit project gaat niet alleen over kunst. Het gaat over luisteren. Wat maakt ons mens? In mijn dagelijkse werk als klinisch fysicus - audioloog in Zu

Een uitnodiging tot breder klinisch denken In de spreekkamer hoor ik het met regelmaat: “Ik word ’s nachts wakker met hartkloppingen. En dan hoor ik mijn tinnitus heel luid. Die maakt me wakker.” De conclusie lijkt logisch. De tinnitus wordt ervaren op het moment van ontwaken. Dus moet de tinnitus de oorzaak zijn. Maar fysiologisch gezien is dat niet vanzelfsprekend. Wat als de tinnitus niet het alarm is, maar het eerste bewuste signaal ná een ander alarm? Dit blog is geen st

De eerste patiënt op m’n tinnitusspreekuur vanochtend. Een echtpaar. Opa en oma. Ze waren gisteren bij een kinderoptocht. Verklede kinderen. Snoep. Muziek. Lachende gezichten. Maar ergens tussen de wagens en de polonaise begon iets te knagen. De luidsprekers op de praalwagens. Groot. Hard. Naar voren gericht. En direct daarvoor: jonge kinderen die meeliepen. “Is dit niet veel te hard?” vroegen ze zich af. Ze wilden het feest niet verstoren. Maar ze voelden in hun lijf dat dit

Ik was boos. Niet een beetje geraakt. Niet licht geïrriteerd. Boos. Ik zag beelden. Ik hoorde uitspraken. Ik voelde hoe grenzen opnieuw werden overschreden. En ik dacht: nu is het klaar. Enough is enough. Er zijn momenten waarop je voelt dat iets niet meer kan. Dat brutaliteit te groot wordt. Dat macht achteloos wordt gebruikt. Dat ontmenselijking genormaliseerd raakt. En ergens in mij ontstond de gedachte: Misschien moeten ze eens op hun plek worden gezet. Misschien moet hun

Soundos El Ahmadi - Witte ruis - 2 april 2026 - Lotto Arena Antwerpen Een lieve naam, een zwaar gesprek en het moment waarop iemand niet meer kon zwijgen Soms blijf je hangen bij een televisieprogramma zonder precies te weten waarom. Zappend, half luisterend en ineens zit je rechtop. Dat gebeurde mij onlangs bij het Vlaamse VRT-programma De Afspraak . Het gesprek begon zwaar. Serieus. Bijna afstandelijk. Eerst was er de rechtszaak Aan tafel ging het over een van de grootste d

Waarom de wereld haar nog steeds vreest Het begon met woorden. “Je mannetje staan.” “Niet zo soft.” “Niet zeuren.” “Gewoon doorpakken.” “Laat je niet kennen.” Ik hoorde ze weer, in vergaderingen, op straat, in gesprekken. En ineens zag ik het patroon: hoe onze taal ons vormt. Hoe we kracht zijn gaan verwarren met hardheid. Alsof je pas meetelt wanneer je jezelf groter maakt dan de ander. Alsof zachtheid iets is om te verbergen. Ik noem dat mankracht. Niet mannen, maar een cul

Ilse Wielage, Aardekind, 140 x 100 cm, olieverf op linnen Wanneer woorden, beelden en mensen elkaar vinden Ik postte mijn vorige blog anoniem. “De wereld heeft nood aan vrouwkracht”. Zonder namen te noemen. Zonder context. Alleen woorden. En toen kwam er een bericht terug. Van iemand die mij dieper raakte dan ik had verwacht. Met toestemming van Ilse Wielage deel ik in dit blog haar woorden. Ilse ken ik al langer. Wij spraken vaker. Over kunst. Over ACT. Over wat het betek

Vandaag spraken twee vrouwen mij aan. Los van elkaar. Beiden zeiden ze hetzelfde: “Wat jij schrijft raakt. Het helpt. Het opent.” Eén van hen zei zelfs: “Ik volg niemand meer op LinkedIn behalve jou. Omdat wat jij schrijft altijd binnenkomt.” Dat zijn geen kleine woorden. Dat zijn spiegels. En tegelijk ook een opdracht. Om door te gaan met delen wat zich in de vroege ochtend vaak spontaan in woorden aandient. Omdat woorden er toe doen. Omdat we met woorden werelden kunnen ope

De groene cirkels van een NAVO-AWACS boven Zuid-Limburg Kijk hier eens naar. Dit is geen abstract geopolitiek verhaal. Dit is geen ver-van-ons-bed-oorlog. Dit is boven onze hoofden. Boven onze huizen. Boven onze bedden. Een NAVO-AWACS die rondjes vliegt. Niet één. Niet twee. Maar soms zeven. Elke avond rond tien uur opnieuw. Dagen achter elkaar. Een Boeing E-3 Sentry, opgestegen van Geilenkirchen, cirkelend boven Zuid-Limburg. En ik vraag me af: wanneer zijn we dit normaal ga