Het glas groter maken
- Art of Hearing | Dyon Scheijen
- 4 uur geleden
- 3 minuten om te lezen
17 juli schreef ik mijn laatste blog.
De oplettende lezer zou zich misschien al hebben afgevraagd: Dyon schrijft niet meer…
Vier weken ben ik inmiddels thuis. Een maand al. Ziekgemeld.
Lichamelijk en geestelijk op.
Moe.
Soms voelt het zelfs als moe gestreden.
Alle bordjes hoog houden is me toch niet gelukt. Ik heb er een paar - zo niet bijna allemaal - even moeten laten vallen.
En misschien is dat precies wat nu nodig is.
Wat ik mijn patiënten al jaren meegeef, moet ik nu zelf ter harte gaan nemen.
Toevallig publiceerde ik vandaag ook nog een blog die al een tijdje als concept klaarstond: De kloof overbruggen tussen wetenschap en menselijke ervaring.
Daarin schrijf ik over iets wat ik in mijn werk steeds belangrijker ben gaan vinden: een mens leeft niet in afzonderlijke modellen. Lichaam, gedachten, emoties, gedrag en alles wat er om ons heen gebeurt, grijpen voortdurend in elkaar.
We beleven allemaal maar één leven.
En nu ervaar ik zelf misschien wel sterker dan ooit wat daarmee bedoeld wordt.
De grote problemen van de wereld even loslaten.
Maar eerlijk gezegd: zelfs kleine problemen, die normaal zo eenvoudig lijken op te lossen, kunnen nu ineens enorm zwaar voelen.
Mijn hoofd wil ze oplossen. Eén voor één.
Dit moet geregeld.
Dat moet worden hersteld.
Daar moet achteraan gebeld.
Daar moet een besluit over genomen.
En als ik niet oppas, begint mijn hoofd alweer aan morgen, volgende maand en zelfs over de komende tien jaar.
Dus misschien moet ik nu iets anders leren.
Dingen laten liggen.
Niet omdat ze niet belangrijk zijn.
Maar omdat ik eerst weer belangrijk moet worden.
Eerst kracht terugvinden.
Energie krijgen.
De accu opladen.
Het glas groter maken.
Dat is een beeld dat ik zelf vaak gebruik.
Wanneer er veel moeilijke dingen in je leven zitten, kun je proberen ze allemaal uit het glas te krijgen.
Probleem oplossen.
Volgende probleem oplossen.
Nog eentje.
En eerlijk gezegd: soms droom ik ook gewoon van een miljoen op de bank. 😂
Want dan kun je tenminste een hoop dingen die misgaan gewoon laten repareren.
Maar zelfs met een miljoen komt er ooit iets op je pad dat niet te repareren is.
Verlies van dierbaren.
Ziekte.
Ouder worden.
Verdriet.
Onzekerheid.
Het leven zelf.
Misschien zit de echte oplossing daarom niet alleen in het verminderen van wat zwaar is.
Misschien moet het glas groter worden.
Meer ruimte rondom wat moeilijk is.
Ruimte voor rust.
Voor mensen.
Voor liefde.
Voor kunst.
Voor natuur.
Voor lachen.
Voor betekenis.
Voor vertrouwen.
Voor de ervaring dat niet alles eerst opgelost hoeft te zijn voordat het leven weer even mooi mag voelen.
In 2011 heb ik iets vergelijkbaars meegemaakt. Toen in een lichtere vorm.
Ook toen was het op een gegeven moment gewoon te veel.
Pas op de plaats.
Rust.
Schilderen en kunst maken werden toen mijn uitweg. Mijn weg langzaam weer omhoog.
Misschien wordt het deze keer schrijven.
Schrijven kan ik immers overal.
Op ieder moment.
Zoals vanochtend.
Vijf uur.
Ik word opnieuw zwetend wakker. Mijn lichaam lijkt al in alarmstand te staan voordat mijn dag überhaupt begonnen is.
En dan begint ook mijn hoofd.
Wat is dit?!
Gaat dit wel goed?!
Wat als…?!
Ook dát moet ik opnieuw leren.
Niet iedere gedachte hoeft meteen een antwoord.
Niet iedere angst hoeft opgelost.
Niet ieder gevoel moet weg.
En misschien ga ik jullie de komende tijd daarin meenemen.
Niet als deskundige die weet hoe het moet.
Niet als trainer die de oplossing al kent.
Niet als degene die aan anderen vertelt hoe ze met moeilijke dingen moeten omgaan.
Maar gewoon als mens.
Een mens dat nu zelf moet leren wat hij anderen zo vaak heeft verteld.
Hoe leef je verder wanneer het leven even te vol is geworden?
Hoe maak je het glas weer groter?
Hoe ontstaat langzaam weer vertrouwen?
Hoe vind je kracht wanneer je die even niet voelt?
En misschien vooral:
Hoe leer je leven met dingen die je niet kunt oplossen?
Ik weet de antwoorden op dit moment zelf niet.
En misschien hoeft dat ook niet.
Misschien mag ik ze de komende tijd opnieuw gaan ontdekken.
Stap voor stap.
Herken jij jezelf hierin?
Heb jij ooit zo’n periode meegemaakt waarin lichaam en hoofd simpelweg zeiden: genoeg?
Wat hielp jou?
Ik hoor het graag.
Misschien kan dit een plek worden waar we niet alleen vertellen wat we weten.
Maar waar we ook mogen delen wat we zelf nog aan het leren zijn.
dag Don,
dit is een herkenbare situatie, die ik zelf ook meemaak. Het is te veel, en dan komt de tinnitus er ook nog bij als catalysator van het gevoel. Het heeft een jaar geduurd om aan mezelf te werken, met veel hulpmiddelen en liefde van mijn omgeving. Ja, ook schrijven is daar een onderdeel van. Ik lees je graag verder.