Over chaos, bezinning en de kracht van kunst De wereld voelt onrustig. Wie het nieuws volgt, ziet dagelijks beelden van oorlog, geweld en machtsspelletjes. Woorden als escalatie, dreiging en zelfs een mogelijke wereldoorlog vliegen ons om de oren. Het raakt veel mensen. Ook mij. Soms merk ik hoe gemakkelijk angst en onrust binnensluipen. Niet alleen door wat er gebeurt, maar ook door de constante stroom van beelden, meningen en analyses. Het kan voelen alsof de wereld in bran

DS23010 Tweeluik – 200 x 240 cm Acrylics on acoustic absorbing canvas DS23010 ontstond in 2023. Het tiende werk van dat jaar. Soms weet je pas later wat je toen eigenlijk aan het vastleggen was. Wanneer ik nu naar dit tweeluik kijk, zie ik beweging. Geen stilstaand beeld. Maar golven. Golven die bijna geluid maken. Bevroren resonantie Er zit ritme in dit werk. De opbouw van licht bovenin. De verdichting van blauw daaronder. De spanning langs de verticale lijn. Het heeft iets

Where Art Meets Science - context During the TEFAF Route in Maastricht 2026, an acoustic absorbing diptych has been installed in collaboration with Bart Hauben Hairstudio, near the exit of the Onze Lieve Vrouwe parking area, as part of the project Where Art Meets Science . Within the TEFAF Etalage Route, local entrepreneurs and artists work together to bring art into the public space of the city. This project brings together art, hearing and human perception. Four essays ha

Vandaag begint voor miljoenen mensen een periode van vasten. Voor sommigen heet die maand Ramadan. Voor anderen begint op Aswoensdag de veertigdagentijd na carnaval. Verschillende tradities. Dezelfde oefening. Vasten is niet alleen minder eten. Het is minder impuls. Minder snelle verontwaardiging. Meer ruimte tussen prikkel en reactie. En misschien had ik die ruimte precies nu nodig. Afgelopen week ontving ik namelijk opnieuw een mail. Onderwerpregel: Inbreuk op copyright van

Een uitnodiging tot breder klinisch denken In de spreekkamer hoor ik het met regelmaat: “Ik word ’s nachts wakker met hartkloppingen. En dan hoor ik mijn tinnitus heel luid. Die maakt me wakker.” De conclusie lijkt logisch. De tinnitus wordt ervaren op het moment van ontwaken. Dus moet de tinnitus de oorzaak zijn. Maar fysiologisch gezien is dat niet vanzelfsprekend. Wat als de tinnitus niet het alarm is, maar het eerste bewuste signaal ná een ander alarm? Dit blog is geen st

De eerste patiënt op m’n tinnitusspreekuur vanochtend. Een echtpaar. Opa en oma. Ze waren gisteren bij een kinderoptocht. Verklede kinderen. Snoep. Muziek. Lachende gezichten. Maar ergens tussen de wagens en de polonaise begon iets te knagen. De luidsprekers op de praalwagens. Groot. Hard. Naar voren gericht. En direct daarvoor: jonge kinderen die meeliepen. “Is dit niet veel te hard?” vroegen ze zich af. Ze wilden het feest niet verstoren. Maar ze voelden in hun lijf dat dit

Ik was boos. Niet een beetje geraakt. Niet licht geïrriteerd. Boos. Ik zag beelden. Ik hoorde uitspraken. Ik voelde hoe grenzen opnieuw werden overschreden. En ik dacht: nu is het klaar. Enough is enough. Er zijn momenten waarop je voelt dat iets niet meer kan. Dat brutaliteit te groot wordt. Dat macht achteloos wordt gebruikt. Dat ontmenselijking genormaliseerd raakt. En ergens in mij ontstond de gedachte: Misschien moeten ze eens op hun plek worden gezet. Misschien moet hun

Soundos El Ahmadi - Witte ruis - 2 april 2026 - Lotto Arena Antwerpen Een lieve naam, een zwaar gesprek en het moment waarop iemand niet meer kon zwijgen Soms blijf je hangen bij een televisieprogramma zonder precies te weten waarom. Zappend, half luisterend en ineens zit je rechtop. Dat gebeurde mij onlangs bij het Vlaamse VRT-programma De Afspraak . Het gesprek begon zwaar. Serieus. Bijna afstandelijk. Eerst was er de rechtszaak Aan tafel ging het over een van de grootste d

Waarom de wereld haar nog steeds vreest Het begon met woorden. “Je mannetje staan.” “Niet zo soft.” “Niet zeuren.” “Gewoon doorpakken.” “Laat je niet kennen.” Ik hoorde ze weer, in vergaderingen, op straat, in gesprekken. En ineens zag ik het patroon: hoe onze taal ons vormt. Hoe we kracht zijn gaan verwarren met hardheid. Alsof je pas meetelt wanneer je jezelf groter maakt dan de ander. Alsof zachtheid iets is om te verbergen. Ik noem dat mankracht. Niet mannen, maar een cul

Ilse Wielage, Aardekind, 140 x 100 cm, olieverf op linnen Wanneer woorden, beelden en mensen elkaar vinden Ik postte mijn vorige blog anoniem. “De wereld heeft nood aan vrouwkracht”. Zonder namen te noemen. Zonder context. Alleen woorden. En toen kwam er een bericht terug. Van iemand die mij dieper raakte dan ik had verwacht. Met toestemming van Ilse Wielage deel ik in dit blog haar woorden. Ilse ken ik al langer. Wij spraken vaker. Over kunst. Over ACT. Over wat het betek

Tinnitus is niet het geluid, maar de betekenis. Ontdek waarom CBT en multidisciplinaire zorg beter werken dan devices.

Over social media, macht en morele verantwoordelijkheid Een groot verschil met de jaren dertig van de vorige eeuw is de kracht van social media. Toen lag macht bij radio, kranten en partijpropaganda. Vandaag kan iedereen publiceren. Iedereen filmen. Iedereen delen. In theorie betekent dat: meer transparantie. Meer tegenstem. Meer licht. Maar social media is geen garantie voor waarheid. Het is vooral een versterker. Het versterkt het beste in ons - én het slechtste. Het verste

Ik kreeg laatst de tip om een versie van AI te gebruiken die sarcastischer en humoristischer reageert. Een soort “Monday-modus”. Leuk misschien, maar ik merkte dat het mij eigenlijk niet aantrekt. Ik gebruik dit soort technologie liever droog, serieus, als denkinstrument. En dat zegt misschien iets groters. We lijken als samenleving steeds meer te sturen op entertainment en spel. Niet alleen in media, maar zelfs in politiek, wetenschap en publieke discussie. Alles moet licht,

Waarom ik mijn stem nu luid laat horen, juist met de Week van het Oorsuizen in zicht Er zijn momenten waarop je als professional niet meer weg kunt kijken. Niet omdat je graag scherp bent. Niet omdat je graag tegen dingen aanschopt. Maar omdat het schuurt aan iets fundamenteels. Aan waarheid. Aan menselijkheid. Aan zorg. Met de Week van het Oorsuizen in het verschiet wil ik deze keer mijn stem luid en duidelijk laten horen. Omdat ik twee bewegingen zie die elkaar versterken e

Over volwassen worden in een wereld van titels Er komt een moment in je professionele leven waarop de vragen veranderen. Niet langer: Hoe ver kan ik komen? Welke titel kan ik halen? Welke positie past bij mijn cv? Maar eerder: Waar doe ik dit eigenlijk nog voor? Wat betekent mijn werk, los van systemen en erkenning? Wie ben ik als professional, wanneer niemand meer meet of beoordeelt? Ik ben inmiddels 55. Ik werk al decennia in de audiologie, als klinisch fysicus, als expert

Ik hoef niet te winnen. Dit gaat niet over mij. Ik ben 55. Waarschijnlijk heb ik de langste tijd van mijn leven al achter me. Wat mij steeds vaker bezighoudt, is niet mijn eigen positie, maar wat en wie we achterlaten. De zoon en dochter van mijn vrouw. Neefjes en nichtjes. Maar eigenlijk: ons allemaal, als mensen. De afgelopen dagen deelde ik een statement van de Nobel Foundation . Geen mening van mij, geen pamflet, geen politieke provocatie. Een heldere herbevestiging van A

Citroen. Vakantie. Werk. Thuis. En misschien wel het allereerste en krachtigste woord dat we leren: mama of papa. Woorden dragen betekenis. Niet alleen als klanken, maar als dragers van gevoel, herinnering en richting. Eén woord kan veiligheid oproepen. Of spanning. Verbinding. Of afstand. In therapievormen als ACT en NLP worden we ons bewust van die kracht. Van hoe woorden in ons hoofd gedrag kunnen sturen. Hoe een enkel label ons kan verlammen of juist in beweging kan breng

Soms schrijf je een tekst en hoop je dat hij iets raakt. Soms weet je pas na publicatie wat hij werkelijk heeft losgemaakt. Het essay Horen is meer dan enkel de oren, dat ik schreef voor de de Volkskrant, verscheen net voor de feestdagen. Het ging over horen, maar misschien nog wel meer over erbij horen. Over hoe mensen kunnen verdwijnen uit gesprekken, uit gezelschap, zonder ooit echt weg te zijn. Wat ik niet had kunnen voorzien, was wat er daarna gebeurde. Ik kreeg berichte

Parijs als spiegel van macht, pracht en het verloren menselijke midden Het is vier uur ’s ochtends in Parijs. De stad slaapt. Of lijkt dat te doen. Ik lig wakker. Niet door lawaai, niet door onrust, maar door iets dat zich niet laat wegdrukken. Gedachten die zich aandienen zoals alleen wezenlijke gedachten dat doen: zonder aankondiging, zonder haast, maar met gewicht. Parijs. De stad van licht, van kunst, van wetenschap, van revolutie. Maar ook vandaag: de stad van macht, bez

Disclaimer Dit artikel is een beschouwende reflectie op actuele maatschappelijke en geopolitieke ontwikkelingen. Het pleit expliciet voor geweldloosheid, democratische betrokkenheid, dialoog en respect voor mensenrechten. Er wordt geen geweld goedgekeurd, aangemoedigd of gelegitimeerd. Het is bittere ernst Wie denkt dat wat er nu gebeurt vooral “politiek spel” is, vergist zich. Dit gaat niet over strategie, onderhandeling of stoere taal. Dit gaat over mensen. Over levens. Ove