TEFAF Essay #5 - Vrouwkracht
- Art of Hearing | Dyon Scheijen
- 16 minuten geleden
- 3 minuten om te lezen
Over zachte kracht in een harde wereld
Dit blog maakt deel uit van een reeks die ontstond tijdens de tentoonstelling van het tweeluik DS23010 in de etalage van Bart Hauben Hairstudio tijdens TEFAF Maastricht.
In deze serie onderzoek ik wat het betekent om werkelijk te kijken, te luisteren en elkaar te ontmoeten, voorbij geluid, voorbij oordeel, in kleur.
TEFAF Essay 5 -Vrouwkracht
We leven in een tijd waarin hardheid zichtbaar is.
Snelle meningen.
Luid spreken.
Macht tonen.
Dominantie verwarren met leiderschap.
Wie het luidst is, lijkt te winnen.
Maar ergens knaagt een vraag:
Is dit werkelijk kracht?
Een ode aan vrouwkracht
Ik wil het woord gebruiken.
Vrouwkracht.
Niet om mannen uit te sluiten.
Niet om een strijd te voeren.
Maar als ode.
Vrouwkracht is de kracht die draagt.
Die voedt.
Die beschermt zonder te overheersen.
Het is de kracht van verbinding.
Van intuïtie.
Van voelen wat onder woorden ligt.
In de kunst zien we het overal.
Het vrouwelijk lichaam.
Het vrouwelijke gezicht.
De vrouwelijke expressie.
Niet als object.
Maar als symbool van leven.
Van schepping.
Van zachtheid die geen zwakte is.
En kijk eens naar onze symbolen.
Vrouwe Justitia, met blinddoek en weegschaal, staat symbool voor rechtvaardigheid.
Het Vrijheidsbeeld in New York, een vrouw, verwelkomt miljoenen mensen als teken van hoop en vrijheid.
Vrijheid.
Rechtvaardigheid.
Balans.
Opvallend vaak verbeeld in vrouwelijke vorm.
Misschien is dat geen toeval.
Machocultuur en leegte
Wanneer wereldleiders egoïstisch en bijna narcistisch opereren,
wanneer macht belangrijker wordt dan verbinding,
wanneer volume belangrijker wordt dan inhoud,
dan verschuift er iets.
Hardheid zonder zachtheid wordt destructief.
Macht zonder empathie wordt gevaarlijk.
Dat zien we in politiek.
In publieke debatten.
In sociale media.
Maar ook in relaties.
In organisaties.
In onszelf.
Yin en yang
Vrouwkracht betekent niet dat mankracht moet verdwijnen.
Net zoals yin en yang elkaar nodig hebben.
Zoals warm en koud elkaar definiëren.
Zoals zon en maan samen de dag vormen.
Zoals zwart en wit elkaar zichtbaar maken.
Het één kan niet zonder het ander bestaan.
Maar balans is essentieel.
Wanneer mankracht - daadkracht, richting, structuur -
niet wordt gedragen door vrouwkracht - verbinding, zorg, intuïtie -
ontstaat eenzijdigheid.
En eenzijdigheid leidt tot breuk.
Wat ik zie in mijn spreekkamer
In mijn werk zie ik dagelijks hoe belangrijk die balans is.
Bij tinnitus.
Bij laaggeletterdheid.
Bij relationele spanningen.
Het probleem is zelden alleen het symptoom.
Het is vaak het ontbreken van veilige ruimte.
Vrouwkracht creëert die ruimte.
Niet door harder te spreken.
Maar door dieper te luisteren.
Niet door te domineren.
Maar door aanwezig te zijn.
Dat vraagt moed.
Luisteren is niet passief.
Luisteren is actief reguleren.
Je eigen ego even parkeren.
De ander voor laten gaan.
Dat is kracht.
Kunst als drager van vrouwkracht
Kunst vertraagt.
Ze nodigt uit tot kijken.
Tot voelen.
Tot aanwezig zijn.
Ze dwingt geen gelijk af.
Ze opent.
Tijdens TEFAF zie je mensen stilstaan.
Even niet praten.
Even niet analyseren.
Even voelen.
Misschien is dat vrouwkracht in actie.
Een ruimte waarin niet het luidste wint,
maar het meest waarachtige.
Een hoopvolle gedachte
Ik hoop dat we op tijd beseffen dat mankracht alleen niet wint.
Dat dominantie geen duurzame basis is.
Dat controle zonder compassie leeg wordt.
Dat we, als samenleving, opnieuw leren dat kracht in balans ligt.
Dat zachte kracht geen tegenpool is van macht,
maar haar fundament.
Zoals Justitia zonder weegschaal haar recht verliest.
Zoals vrijheid zonder mededogen haar betekenis verliest.
Misschien kan kunst ons dat herinneren.
Niet door te schreeuwen.
Maar door te raken.
Noot - 8 maart 2026
Afgelopen zondag was het Internationale Vrouwendag.
Dit essay schreef ik eerder, maar het voelt actueler dan ooit.
Misschien omdat de vraag naar een andere definitie van kracht vandaag urgenter klinkt dan we zouden willen.
Opmerkingen