Angst en liefde

Ilse Wielage, Aardekind, 140 x 100 cm, olieverf op linnen

Wanneer woorden, beelden en mensen elkaar vinden

Ik postte mijn vorige blog anoniem.

De wereld heeft nood aan vrouwkracht.

Zonder namen te noemen.

Zonder context.

Alleen woorden.

En toen kwam er een bericht terug.

Van iemand die mij dieper raakte dan ik had verwacht.

Met toestemming van Ilse Wielage deel ik in dit blog haar woorden.

Ilse ken ik al langer.

Wij spraken vaker.

Over kunst.

Over ACT.

Over wat het betekent om mens te zijn in een wereld die zo vaak verhardt.

Als iemand de verbinding tussen kunst en wetenschap ademt,

dan is zij het.

Haar werken zijn prachtig.

Portretten met een intens verhaal.

Gezichten die niet kijken

maar raken.

Zij schildert niet wat zichtbaar is

maar wat voelbaar is.

Zoals zij ook schrijft:

met aandacht, met nuance, met stilte.

Naar aanleiding van ons gesprek schreef ik een blog over man en vrouw, over krachten en tegenkrachten.

Dat werd een uitnodiging tot dialoog.

Dit is het vervolg.

Wat zij mij schreef was geen reactie.

Het was een geschenk.

En pas toen ik het opnieuw las,

zonder te willen begrijpen of duiden,

zag ik hoe groot dit werkelijk is.

De wandeling

Met haar had ik dat gesprek.

Niet aan een tafel.

Maar in beweging.

Via JustGoo.

Je kunt er hardlopen.

Je kunt er powerwalken.

Wij kozen dat laatste.

Het is stevig.

Je voelt je lijf.

Maar je hebt nog ruim lucht over

om te spreken

te luisteren

en te genieten van de omgeving.

Tussen stappen en stilte

ontstond ruimte.

Niet om te verklaren

maar om te delen.

Na die wandeling bleef het stil in mij.

Niet leeg.

Maar vol.

De woorden kwamen later.

Thuis.

In de vroege ochtend.

Zoals ze dat vaker doen.

Ik schreef het blog.

Niet als verslag.

Maar als beweging.

En omdat deze woorden mede door haar waren ontstaan,

deelde ik het met Ilse.

Wat zij terugstuurde,

veranderde alles.

Haar woorden (Ilse)

Dank je wel Dyon, voor dit wederom mooie blog.

Terwijl ik over vrouwkracht lees kom ik mijzelf tegen.

De moeder die haar dochter verloor en voor wie de twee uitersten verder verdiepten:

de angst zowel als de liefde.

Want wat heb je nodig als je pijn, angst en de bedreiging van het onbekende moet aanvaarden?

Ik merkte dat hoop, liefde, vertrouwen nodig zijn om door te kunnen leven.

Is dit vrouwkracht?

Je raakt een thema dat resoneert.

En ik zou het verschil tussen man en vrouw willen nuanceren.

Zoals je al zei gaat het om yin en yang, de twee uitersten die balans zoeken.

Toch zou ik het willen afhalen van ons geslacht, van man en vrouw.

Ik zou het willen hebben over angst en liefde,

de twee emoties die ik in balans probeer te brengen.

Want angst, is dat niet het ene?

Het koude, het rationele dat probeert te beheersen wat we niet begrijpen?

En liefde is dat niet het andere?

De tolerantie, de warmte waarmee we aanvaarden wat onbekend is?

Ik was bang voor haar dood.

Het liefste was ik bij haar gebleven

maar ik voelde dat ik niet met haar mee kon.

En ik was bang voor haar zonder ons

om ons zonder haar.

Hoe moest dat nu verder?

Ik was in angst.

Wat mij hielp was de ervaring

dat wij elkaar na haar heengaan

in een andere dimensie weer in de armen sloten.

Zij bleef bestaan

maar op een andere manier dan in dit aardse.

Ik voelde mijn liefde voor haar nog steeds.

En ik kan toegeven dat het nu alletwee verdiept is in mijn leven…

angst en liefde zijn er beiden

in alle hevigheid.

En ik kom alleen tot rust

als ze in balans zijn.

Ik heb meer liefde en verbinding nodig

om deze angst en pijn te kunnen leven.

Ik ben een vrouw en durf te stellen

dat ik dit niet wil koppelen aan man of vrouw zijn.

Ik ken keiharde vrouwen

koud en rationeel.

En ik ken hele warme mannen

vol gevoel en verbindend.

Mijn vraag is dus

of dit niet over de krachten gaat

van angst en liefde

in plaats van mankracht en vrouwkracht?

We leven in angst

we vrezen

verharden

duwen weg.

Er is meer liefde nodig.

Meer liefde

warmte

empathie

geduld

aanvaarding

verbinding.

Van ons allemaal.

Dikke knuffel,

Ilse.

Wat haar woorden openen

Toen ik dit las wist ik:

dit is geen reactie.

Dit is bedding.

Zij haalt mijn woorden uit hun vorm

en brengt ze terug naar hun kern.

Niet man of vrouw.

Maar angst en liefde.

Angst als richtingaanwijzer

Binnen ACT zien we angst niet als iets dat weg moet.

Angst is geen fout.

Geen zwakte.

Angst is vaak een teken

dat iets ons diep raakt.

Angsten zijn te vinden

precies daar

waar ook onze grootste liefde woont.

Wie niet liefheeft

hoeft niet te vrezen.

En dan, pas dan, haar woorden

Zij zei iets wat ik nooit zal vergeten:

“In haar dood heb ik haar kracht gevonden. Zij leeft nu door mij.”

Die zin draagt alles.

Tot slot

Het is Ilse

die mij dit liet zien.

Niet door theorie

maar door waarheid.

En in haar woorden

is iets gaan branden.

Zacht.

Maar helder.

In de hoop

dat dit licht

verder mag gaan.

Only the light can silence the darkness

De woorden van Ilse en het bijbehorende schilderij worden hier gedeeld met haar uitdrukkelijke toestemming en in dankbaarheid voor het vertrouwen.