Een gouden randje
- Art of Hearing | Dyon Scheijen
- 3 dagen geleden
- 4 minuten om te lezen
Vooraf een kleine noot.
Dit verhaal schreef ik ruim een week geleden, tijdens een treinreis terug van Amsterdam naar Limburg.
Sommigen zullen zich misschien afvragen waarom ik het niet direct heb gedeeld. Dat heeft een reden.
Liesbeth speelt een belangrijke rol in dit verhaal en was de inspiratiebron voor deze woorden. Daarom heb ik haar het stuk eerst laten lezen voordat ik het publiceerde.
Niet omdat er iets verborgen moet blijven of omdat er iets is om je voor te schamen. Integendeel.
Maar juist omdat dit verhaal gaat over aandacht, respect, gezien worden en gehoord worden. Dan voelt het voor mij vanzelfsprekend om ook te luisteren naar degene over wie ik schrijf.
Liesbeth droeg als maatschappelijk werker jarenlang bij aan de zorg voor mensen met tinnitus en gehoorklachten. Misschien juist daarom draagt zij ook het thema van dit verhaal een warm hart toe.
Gelukkig voelde zij zich senang bij het delen van deze woorden.
Daar ben ik haar dankbaar voor.
Want misschien gaat dit verhaal uiteindelijk niet over Liesbeth.
Misschien gaat het over iets wat ons allemaal verbindt.
De behoefte om gezien, gehoord en gewaardeerd te worden.
En met die gedachte begint het verhaal.
Vandaag was ik in Amsterdam voor een bijeenkomst georganiseerd door Hoorveilig.
Een ochtend vol energie, inspiratie en een duidelijk gezamenlijk doel. Mensen uit verschillende disciplines bij elkaar. Sommigen ook met een persoonlijk verhaal waarom juist dit onderwerp hen raakt. Dat alleen al maakte indruk.
Gesprekken die we hebben.
Woorden die we wisselen.
Gezien en gehoord worden.
Mens zijn.
Omdat ik deze reis al in alle vroegte maakte dacht ik ineens in de trein: weet je wat… ik stuur Liesbeth een berichtje.
Een oud-collega van mij. Inmiddels 77 jaar. Altijd een warme en fijne collega geweest. Ook iemand die mede aan de basis heeft gestaan van de tinnituszorg in Nederland vanuit het voormalige Nederlands Tinnitus Platform.
Jarenlang hielden we contact. Samen met haar man Herman, die enkele jaren geleden overleed. Wanneer zij vroeger in Limburg waren spraken we elkaar altijd even. Zelfs ooit, lang geleden, bleef ik bij hen slapen toen ik vanaf Schiphol naar Indonesië vertrok.
Vanmorgen stuurde ik spontaan een appje:
“Goeiemorgen. Vandaag in Amsterdam. En nu ik de stad binnenrijd dacht ik: misschien vanmiddag tijd om samen een koffie te drinken?”
Een paar uur later bezocht ik haar in een prachtig verzorgingstehuis in Amsterdam.
De tand des tijds was zichtbaar.
Maar ook warmte. Herinneringen. Echtheid.
Misschien raakte me dat nog wel het meest.
Sommige herinneringen voelen alsof ze gisteren plaatsvonden. De reis naar Indonesië. De vakanties van Liesbeth en Herman in Limburg. Gesprekken met beide op een terras.
En toch zijn we tientallen jaren verder.
Misschien heeft Einstein toch gelijk. Tijd is minder absoluut dan we denken. Sommige momenten blijven verrassend dichtbij, terwijl de kalender iets heel anders vertelt.
We spraken over vroeger. Over Herman. Over het leven.
Toen ik wegging zei ze:
“Je hebt mijn dag een gouden randje gegeven.”
Pas later drong misschien echt tot me door wat ze daarmee bedoelde.
Niet het kopje koffie.
Niet het gesprek.
Maar het bezoek zelf.
Gewoon iemand die tijd maakt. Die herinneringen meebrengt. Die even binnenwandelt in een leven waarin veel dierbaren inmiddels zijn weggevallen en waarin bezoek nooit vanzelfsprekend is.
Misschien zat daarin wel het gouden randje.
En eerlijk gezegd maakte die zin weer míjn dag.
Ik had geen cadeautje mee. Geen bloemen. Geen grote plannen. Alleen even tijd. Even oprechte aandacht. Gewoon er zijn.
In de trein terug naar het zuiden dacht ik ineens aan een video die ik vanmorgen zag over de relativiteitstheorie van Einstein.
Eigenlijk is die misschien verrassend eenvoudig.
Alles hangt af van perspectief.
Hier in de trein staat mijn flesje water gewoon stil op tafel. Terwijl buiten het landschap met enorme snelheid voorbij vliegt.
En misschien geldt dat ook voor het leven zelf.
De wereld raast door. Het nieuws staat vol onrust. Dagen, maanden en jaren vliegen voorbij.
Maar soms lijkt de tijd heel even stil te staan.
Bij een kop koffie.
Bij herinneringen.
Bij een spontaan bezoek.
Bij iemand die zegt:
“Je hebt mijn dag een gouden randje gegeven.”
En misschien besefte ik onderweg terug naar huis nog wel het meest hoe waardevol het eigenlijk is wanneer iemand oprechte tijd en aandacht voor je maakt.
Binnen ACT gebruiken we soms een eenvoudige oefening.
Stel dat je tachtig jaar wordt. Hoeveel jaren heb je dan nog om dromen waar te maken, mensen op te zoeken, uit te spreken wat belangrijk is en aanwezig te zijn bij degenen die je lief zijn?
Maar terwijl ik uit het treinraam keek dacht ik: wie zegt eigenlijk dat het tachtig wordt?
Voor sommigen wordt het negentig.
Voor anderen zeventig.
Voor sommigen eindigt het leven veel eerder.
Misschien is dat juist waarom aandacht zo kostbaar is.
Omdat tijd uiteindelijk het enige is wat we niet kunnen terugkopen.
Niet morgen.
Niet straks.
Maar gewoon vandaag.
Misschien zit het grootste cadeau uiteindelijk niet in wat we geven, maar in het gevoel dat iemand werkelijk even aanwezig was.
En misschien werd me vandaag ook weer iets helderder hoe belangrijk het is om juist de mensen die dicht bij je staan dátzelfde gevoel te blijven geven.
Want horen is zo veel meer dan enkel de oren.
Dat we elkaar kunnen horen maakt ons mens.
In zo veel opzichten.
Kennis delen.
Meningen delen.
Herinneringen samen maken.
Maar misschien boven alles:
elkaar echt zien en horen in de beperkte tijd die we samen hebben.
Lees ook: Chronos en Kairos – over kloktijd en beleefde tijd
#aandacht #verbinding #menselijkheid #zorg #ouderworden #audiologie #tinnitus #ACT #tijd #leven #whereartmeetsscience
Opmerkingen