TEFAF Essay #11 - Chronos en Kairos
- Art of Hearing | Dyon Scheijen
- 3 uur geleden
- 2 minuten om te lezen
Vandaag word ik een jaar ouder.
Dat is chronos.
De tijd die telt.
Die optelt.
Die cijfers geeft aan een leven.
Op de TEFAF hangen werken van kunstenaars die al lang niet meer leven.
Doeken die eeuwen hebben overleefd.
Beelden die meer tijd hebben gezien dan wij ooit zullen meemaken.
Chronos ging over hen heen.
En toch zijn ze hier.
We lopen langs hen met prijzen, jaartallen, herkomstbewijzen.
Maar geen enkel jaartal vertelt wat een schilder voelde toen hij het doek aanraakte.
Geen prijskaartje vangt het moment waarop een beeldhouwer besloot:
hier stopt de steen.
Daar begint kairos.
Kairos is geen tijd die je kunt meten.
Het is tijd die zich opent.
Een moment dat diepte krijgt.
Een ontmoeting die groter wordt dan de klok.
Zoals Joke J. Hermsen schrijft: niet alle tijd is kloktijd.
Sommige tijd is betekenis.
Michael Ende liet het ons al voelen in Momo.
Dat vijf minuten een eeuwigheid kunnen zijn.
En dat een mensenleven soms in een zucht voorbij lijkt te gaan.
Tien essays lang ging het over ruimte.
Over luisteren.
Over vrouwkracht.
Over zachte kracht in een harde wereld.
Misschien ging het eigenlijk al die tijd hierover.
Over tijd.
Tijdens TEFAF zien we kunst met waarde.
Maar wat is waarde?
Niet alleen zeldzaamheid.
Niet alleen prijs.
Niet alleen leeftijd.
Waarde ontstaat wanneer iemand geraakt wordt.
Wanneer iets verschuift.
Wanneer stilte niet leeg voelt, maar vol.
Vandaag ben ik jarig.
En ja, op een verjaardag ontvang je cadeaus.
Maar hoe ouder ik word, hoe duidelijker het wordt:
het grootste cadeau is niet wat je krijgt.
Het grootste cadeau is wat je mag geven.
Misschien is dit hele traject - de TEFAF-route in Maastricht, Where Art Meets Science,
de essays, de momenten van vertraging -
een cadeau geweest.
Niet van mij aan jou.
Maar van tijd aan ons.
Als jij hier tijd voor hebt genomen,
als je hebt gelezen, gekeken, gevoeld -
dan was dat geen verloren tijd.
Dat was kairos.
Onmeetbaar.
Onkoopbaar.
Maar werkelijk.
Chronos zal doorgaan.
De etalage zal veranderen.
De route zal eindigen.
Maar kairos blijft achter in wie het heeft ervaren.
Vandaag vier ik dus geen leeftijd.
Ik vier tijd.
En als dit traject je iets heeft gebracht -
een inzicht, een rustmoment, een andere blik -
dan was dƔt het echte cadeau.
Opmerkingen