Het echte goud - Over kunst, waardering en de mensen die je laten doorgaan

De afgelopen tijd besef ik steeds vaker dat waarde niet ontstaat op het moment dat iets succesvol wordt.

Waarde ontstaat veel eerder.

Bij mensen die blijven kijken.

Blijven komen.

Blijven geloven.

Zelfs wanneer iets nog volop in ontwikkeling is.

Wanneer het nog maar een schets is.

Een eerste idee.

Een zoektocht.

Ik denk de laatste dagen vaak terug aan de eerste jaren waarin ik begon met schilderen.

Niet als kunstenaar.

Maar gewoon als iemand die voelde dat er iets uit moest.

Iets wat ik moeilijk in woorden kon vatten.

En eerlijk?

Veel van die eerste werken waren nog zoekend.

Misschien soms zelfs onhandig.

Maar ze waren echt.

Mijn ouders waren er altijd bij.

En zijn dat nog steeds.

Trots.

Al was het maar een simpele tekening.

Bij iedere expositie stonden ze er weer.

Kijkend alsof het het mooiste werk ter wereld was.

Dat besef raakt me steeds meer nu ik ouder word.

Want misschien is dat wel de puurste vorm van waarde:

mensen die niet kijken naar marktwaarde,

maar naar jou.

En ook thuis begon die waarde.

Want zonder Hafida was dit er waarschijnlijk nooit geweest.

Geen ruimte.

Geen tijd.

Geen rust om te blijven bouwen.

Zeker niet wanneer iets jarenlang meer kost dan oplevert.

Dat vergeten mensen soms wanneer ze alleen het eindresultaat zien.

Maar achter ieder werk zit tijd.

Twijfel.

Zoeken.

Opnieuw beginnen.

Daarom voel ik ook steeds meer dankbaarheid naar iedereen die ooit een kunstwerk of kunstboek van mij kocht.

Niet alleen omdat iemand iets kocht.

Maar omdat iemand zei:

“Ik geloof hierin.”

Misschien beseffen mensen zelf niet altijd wat dat betekent voor iemand die aan het bouwen is.

Maar het doet ertoe.

Meer dan vaak gedacht wordt.

En misschien geldt dat niet alleen voor kunst.

Maar voor alles in het leven.

Voor die ene opmerking.

Dat compliment.

Die like.

Dat kleine gebaar.

Zelfs die ene trouwe like van mijn neef Hub Pieters die er telkens weer is.

Of een handgeschreven brief.

Ik moet daarbij denken aan Frederik de Keyzer - al mag ik gewoon Frits zeggen.

Frits stuurde mij ooit spontaan een handgeschreven brief met complimenten over mijn werk en blogs. Later volgde zelfs een onverwacht telefoontje na het lezen van een van mijn stukken.

En misschien is dit ook meteen een les aan mezelf:

practice what you preach, Dyon.

Want hoe belangrijk is het eigenlijk dat we niet alleen denken dat iemand talent heeft…

maar dat ook daadwerkelijk uitspreken?

Niet vanuit medelijden.

Niet om iemand “groter” te maken.

Maar simpelweg omdat oprechte waardering ertoe doet.

Dat besef kreeg ik zelf opnieuw door Frits.

Door een handgeschreven brief.

Een onverwacht telefoontje.

Iemand die de tijd neemt om echt te reageren op wat een ander maakt.

En daarom wil ik het ook hardop terugzeggen:

Frits, jouw boek Karel de Voorbeeldige is wat mij betreft een absolute aanrader.

Maar misschien nog meer dan dat:

Frits, jij bént Karel de Voorbeeldige.

Jouw woordkeuze.

Jouw aandacht.

Jouw gevoel voor wat echt belangrijk is.

Een aimabele heer.

Een bijna nog levende Heer Bommel.

Een man die nog de tijd neemt om te schrijven.

Te bellen.

Aandacht te geven.

En misschien juist daarom spreek ik je nu ook via dit blog aan.

Omdat ik weet dat je mijn blogs leest.

Dat idee alleen al vind ik bijzonder.

Misschien raakt me dat ook zo.

Omdat juist dát steeds zeldzamer lijkt te worden.

Dank je daarvoor.

Want mensen zoals jij herinneren ons eraan dat echte waarde vaak zit in iets heel eenvoudigs:

Aandacht.

Tijd.

En woorden die oprecht gemeend zijn.

Misschien mogen we ons daar allemaal wat bewuster van worden.

Dat wij als mensen veel meer invloed hebben op elkaars leven dan we denken.

Door aandacht.

Door vertrouwen.

Door woorden.

Want talent alleen is vaak niet genoeg.

Veel mensen hebben talent.

Veel meer dan we denken.

Maar ze zien het zelf amper.

Of twijfelen voortdurend.

Of voelen zich onzeker.

Of denken dat het toch geen zin heeft.

En eerlijk?

Dat gevoel ken ik zelf ook nog steeds.

Momenten waarop ik denk:

waarom ga ik eigenlijk door?

Heeft dit wel zin?

Ziet iemand het überhaupt?

En dan gebeurt er vaak iets kleins.

Een bericht.

Een compliment.

Een onverwachte reactie.

Iemand die zegt:

“Ga door. Ik zie het wel.”

Mensen onderschatten hoe krachtig dat kan zijn.

Hoe één klein gebaar net genoeg kan zijn om iemand weer verder te laten bouwen.

Misschien moeten we daarom niet alleen beter leren om talent te herkennen.

Maar vooral om het te voeden.

Om het uit te spreken.

Om iemand net dat zetje te geven waardoor diegene tóch doorgaat.

Want hoeveel moois gaat er verloren omdat mensen onderweg stoppen?

Misschien is dát uiteindelijk het echte goud.

Niet het bladgoud op een doek.

Niet de verf.

Niet het formaat.

Maar mensen die elkaar helpen om te blijven geloven in iets dat nog volop in ontwikkeling is.

Wanneer ik nu naar mijn recente werken kijk, zie ik daarom niet alleen kunst.

Ik zie een reis.

Een reis waarin kunst, gehoor, ruimte, akoestiek en menselijke ervaring steeds meer samenkomen.

Where Art Meets Science.

En misschien begint echte waarde uiteindelijk altijd op dezelfde plek:

Bij mensen die zeggen:

“Ga door.

Ik zie het wel.”