Vrouwkracht

Waarom de wereld haar nog steeds vreest

Het begon met woorden.

“Je mannetje staan.”

“Niet zo soft.”

“Niet zeuren.”

“Gewoon doorpakken.”

“Laat je niet kennen.”

Ik hoorde ze weer, in vergaderingen, op straat, in gesprekken. En ineens zag ik het patroon: hoe onze taal ons vormt. Hoe we kracht zijn gaan verwarren met hardheid. Alsof je pas meetelt wanneer je jezelf groter maakt dan de ander. Alsof zachtheid iets is om te verbergen.

Ik noem dat mankracht. Niet mannen, maar een cultuur die ons leert om niet te voelen.

Toen ik terugkeek, zag ik hoe oud dit patroon is. Kolonisatie. Oorlogen. Veroveringen. Eeuwenlang systemen die groeiden door te nemen, niet door te dragen. Macht werd het doel en alles wat niet in dat beeld paste, werd gemarginaliseerd.

Zelfs instituten die bedoeld waren om te verbinden, raakten erin verstrikt. Eeuwenlang waren het mannen die spraken namens God: pausen, bisschoppen, kerkleiders. Macht zonder tegenstem. Het vrouwelijke werd niet verheven, maar gevreesd. De geschiedenis kent haar schaduwkanten: heksenverbrandingen, verdronken vrouwen, stemmen die verdwenen omdat ze “te veel” wisten of voelden.

En vandaag?

Het leeft nog steeds. In andere woorden. Andere vormen. Maar dezelfde beweging.

We zien het op het wereldtoneel waar “echte mannen” met spierballentaal hun gelijk opeisen. We zien het in structuren die niet beschermen maar toedekken, wanneer macht belangrijker is dan waarheid, wanneer slachtoffers moeten zwijgen om systemen overeind te houden. De onthullingen rond de Epstein-files voelen voor velen als een pijnlijke spiegel: hoe ver een cultuur kan afdrijven wanneer macht oncontroleerbaar wordt.

We zien het ook dichterbij. In discussies over wat vrouwen mogen dragen. In voorstellen voor een hoofddoekverbod of zelfs een “kopvoddentaks”. Alsof een vrouw pas vrij is wanneer een ander dat voor haar bepaalt. Niet om te beschermen, maar om te beheersen.

En dan is er het feminisme. Ontstaan uit noodzaak, uit verzet tegen onrecht. Maar soms voelt het ook als een reactie in dezelfde taal van macht, alsof je harder moet worden om gehoord te worden. En juist daar dreigt iets verloren te gaan: niet de strijd, maar de essentie.

Toch zijn onze diepste symbolen vrouwelijk.

Het Vrijheidsbeeld.

Vrouwe Justitia.

Maria.

Moeder Teresa.

Sterre der Zee.

Moeder aarde.

Alsof we diep vanbinnen weten wat ons kan dragen, maar er niet naar durven leven.

Wanneer zijn we zachtheid zwakte gaan noemen?

Huilen bij een film.

Een ander helpen bij de kassa.

Zeggen dat iets je raakt.

We lachen het weg, omdat we geleerd hebben dat de wereld liever hard is dan heel.

Toen dacht ik aan de lotus.

Een bloem die niet in zuivere aarde groeit, maar in modder.

Ze kiest haar omgeving niet, maar wel haar richting.

Ze bloeit niet ondanks de donkerte, maar dankzij.

Misschien is dat vrouwkracht.

Geen geslacht, maar een beweging.

Het vermogen om te blijven waar het pijn doet.

Om te verbinden waar het schuurt.

Om ruimte te maken waar alles hard wil worden.

En hier wil ik nuanceren.

Dit gaat niet over mannen tegenover vrouwen.

Ook vrouwen kunnen verharden.

Ook vrouwen kunnen spreken in spierballentaal.

Zelfs bewegingen die ontstaan om te bevrijden, kunnen onbewust dezelfde taal van macht overnemen. Maar dan raken we de kern kwijt.

Die nuancering kwam niet uit mij alleen.

Ze kwam door een ontmoeting.

Door de woorden van Ilse, die haar verhaal deelde in Angst en liefde.

Zij liet mij zien dat dit geen strijd is tussen mannen en vrouwen,

maar tussen twee krachten die in ieder van ons leven:

angst en liefde, hardheid en zachtheid, beheersen en verbinden.

Sindsdien kijk ik anders.

Minder in kampen.

Meer in balans.

Want echte vrouwkracht is geen kopie van mankracht.

Ze hoeft niet harder te worden om gehoord te worden.

Ze hoeft niet te vechten om te bestaan.

Ze draagt iets anders: ruimte, bedding, waarheid.

Misschien gaat het uiteindelijk niet over mannen of vrouwen,

maar over balans in onszelf.

Over durven voelen én durven handelen.

Over kracht én kwetsbaarheid.

Wanneer die twee niet langer botsen, maar samenwerken,

verandert niet alleen ons denken, maar ook onze relaties.

Want wie in zichzelf ruimte heeft, hoeft de ander niet te beheersen.

Wie in zichzelf kan dragen, hoeft niet te verharden.

En misschien is dát de verschuiving die de wereld nodig heeft.

Niet meer macht.

Maar meer mens.

Niet meer mankracht.

Maar meer menskracht.

Dit is een drieluik

Dit blog staat niet op zichzelf.

Het is het derde luik van een beweging die begon met

De wereld heeft nood aan vrouwkracht en Angst en liefde.

Samen vormen ze één verhaal,

over wat we zijn kwijtgeraakt

en wat we ons mogen herinneren.

Only the light can silence the darkness.