DS23010 Tweeluik – 200 x 240 cm Acrylics on acoustic absorbing canvas DS23010 ontstond in 2023. Het tiende werk van dat jaar. Soms weet je pas later wat je toen eigenlijk aan het vastleggen was. Wanneer ik nu naar dit tweeluik kijk, zie ik beweging. Geen stilstaand beeld. Maar golven. Golven die bijna geluid maken. Bevroren resonantie Er zit ritme in dit werk. De opbouw van licht bovenin. De verdichting van blauw daaronder. De spanning langs de verticale lijn. Het heeft iets

Where Art Meets Science - context During the TEFAF Route in Maastricht 2026, an acoustic absorbing diptych has been installed at the exit of the Onze Lieve Vrouwe parking area as part of the project Where Art Meets Science . This project brings together art, hearing and human perception. Four essays have already been published online and form the foundation of this series. During the exhibition from 9 to 19 March, ten additional thematic essays will appear. These explore th

Twee keer ontving ik een auteursrechtclaim van ANP/Fair Licensing. De tweede keer ging het om een oude afbeelding die in een technisch restbestand van mijn website was blijven staan. Het oorspronkelijke schikkingsvoorstel lag boven de €1.000. Na wat overleg per mail werd dat bedrag verlaagd en heb ik betaald. Juridisch klopt het. De afbeelding stond zonder licentie online. En toch blijft er iets wringen. Dit gaat niet alleen over mij Ik schrijf dit niet uit boosheid. En ook n

Vandaag begint voor miljoenen mensen een periode van vasten. Voor sommigen heet die maand Ramadan. Voor anderen begint op Aswoensdag de veertigdagentijd na carnaval. Verschillende tradities. Dezelfde oefening. Vasten is niet alleen minder eten. Het is minder impuls. Minder snelle verontwaardiging. Meer ruimte tussen prikkel en reactie. En misschien had ik die ruimte precies nu nodig. Afgelopen week ontving ik namelijk opnieuw een mail. Onderwerpregel: Inbreuk op copyright van

Een uitnodiging tot breder klinisch denken In de spreekkamer hoor ik het met regelmaat: “Ik word ’s nachts wakker met hartkloppingen. En dan hoor ik mijn tinnitus heel luid. Die maakt me wakker.” De conclusie lijkt logisch. De tinnitus wordt ervaren op het moment van ontwaken. Dus moet de tinnitus de oorzaak zijn. Maar fysiologisch gezien is dat niet vanzelfsprekend. Wat als de tinnitus niet het alarm is, maar het eerste bewuste signaal ná een ander alarm? Dit blog is geen st

De eerste patiënt op m’n tinnitusspreekuur vanochtend. Een echtpaar. Opa en oma. Ze waren gisteren bij een kinderoptocht. Verklede kinderen. Snoep. Muziek. Lachende gezichten. Maar ergens tussen de wagens en de polonaise begon iets te knagen. De luidsprekers op de praalwagens. Groot. Hard. Naar voren gericht. En direct daarvoor: jonge kinderen die meeliepen. “Is dit niet veel te hard?” vroegen ze zich af. Ze wilden het feest niet verstoren. Maar ze voelden in hun lijf dat dit

Ik was boos. Niet een beetje geraakt. Niet licht geïrriteerd. Boos. Ik zag beelden. Ik hoorde uitspraken. Ik voelde hoe grenzen opnieuw werden overschreden. En ik dacht: nu is het klaar. Enough is enough. Er zijn momenten waarop je voelt dat iets niet meer kan. Dat brutaliteit te groot wordt. Dat macht achteloos wordt gebruikt. Dat ontmenselijking genormaliseerd raakt. En ergens in mij ontstond de gedachte: Misschien moeten ze eens op hun plek worden gezet. Misschien moet hun

Soundos El Ahmadi - Witte ruis - 2 april 2026 - Lotto Arena Antwerpen Een lieve naam, een zwaar gesprek en het moment waarop iemand niet meer kon zwijgen Soms blijf je hangen bij een televisieprogramma zonder precies te weten waarom. Zappend, half luisterend en ineens zit je rechtop. Dat gebeurde mij onlangs bij het Vlaamse VRT-programma De Afspraak . Het gesprek begon zwaar. Serieus. Bijna afstandelijk. Eerst was er de rechtszaak Aan tafel ging het over een van de grootste d

Waarom de wereld haar nog steeds vreest Het begon met woorden. “Je mannetje staan.” “Niet zo soft.” “Niet zeuren.” “Gewoon doorpakken.” “Laat je niet kennen.” Ik hoorde ze weer, in vergaderingen, op straat, in gesprekken. En ineens zag ik het patroon: hoe onze taal ons vormt. Hoe we kracht zijn gaan verwarren met hardheid. Alsof je pas meetelt wanneer je jezelf groter maakt dan de ander. Alsof zachtheid iets is om te verbergen. Ik noem dat mankracht. Niet mannen, maar een cul

Vandaag spraken twee vrouwen mij aan. Los van elkaar. Beiden zeiden ze hetzelfde: “Wat jij schrijft raakt. Het helpt. Het opent.” Eén van hen zei zelfs: “Ik volg niemand meer op LinkedIn behalve jou. Omdat wat jij schrijft altijd binnenkomt.” Dat zijn geen kleine woorden. Dat zijn spiegels. En tegelijk ook een opdracht. Om door te gaan met delen wat zich in de vroege ochtend vaak spontaan in woorden aandient. Omdat woorden er toe doen. Omdat we met woorden werelden kunnen ope

De groene cirkels van een NAVO-AWACS boven Zuid-Limburg Kijk hier eens naar. Dit is geen abstract geopolitiek verhaal. Dit is geen ver-van-ons-bed-oorlog. Dit is boven onze hoofden. Boven onze huizen. Boven onze bedden. Een NAVO-AWACS die rondjes vliegt. Niet één. Niet twee. Maar soms zeven. Elke avond rond tien uur opnieuw. Dagen achter elkaar. Een Boeing E-3 Sentry, opgestegen van Geilenkirchen, cirkelend boven Zuid-Limburg. En ik vraag me af: wanneer zijn we dit normaal ga

Tinnitus is niet het geluid, maar de betekenis. Ontdek waarom CBT en multidisciplinaire zorg beter werken dan devices.

Over social media, macht en morele verantwoordelijkheid Een groot verschil met de jaren dertig van de vorige eeuw is de kracht van social media. Toen lag macht bij radio, kranten en partijpropaganda. Vandaag kan iedereen publiceren. Iedereen filmen. Iedereen delen. In theorie betekent dat: meer transparantie. Meer tegenstem. Meer licht. Maar social media is geen garantie voor waarheid. Het is vooral een versterker. Het versterkt het beste in ons - én het slechtste. Het verste

Ik kreeg laatst de tip om een versie van AI te gebruiken die sarcastischer en humoristischer reageert. Een soort “Monday-modus”. Leuk misschien, maar ik merkte dat het mij eigenlijk niet aantrekt. Ik gebruik dit soort technologie liever droog, serieus, als denkinstrument. En dat zegt misschien iets groters. We lijken als samenleving steeds meer te sturen op entertainment en spel. Niet alleen in media, maar zelfs in politiek, wetenschap en publieke discussie. Alles moet licht,

Waarom ik mijn stem nu luid laat horen, juist met de Week van het Oorsuizen in zicht Er zijn momenten waarop je als professional niet meer weg kunt kijken. Niet omdat je graag scherp bent. Niet omdat je graag tegen dingen aanschopt. Maar omdat het schuurt aan iets fundamenteels. Aan waarheid. Aan menselijkheid. Aan zorg. Met de Week van het Oorsuizen in het verschiet wil ik deze keer mijn stem luid en duidelijk laten horen. Omdat ik twee bewegingen zie die elkaar versterken e

Over volwassen worden in een wereld van titels Er komt een moment in je professionele leven waarop de vragen veranderen. Niet langer: Hoe ver kan ik komen? Welke titel kan ik halen? Welke positie past bij mijn cv? Maar eerder: Waar doe ik dit eigenlijk nog voor? Wat betekent mijn werk, los van systemen en erkenning? Wie ben ik als professional, wanneer niemand meer meet of beoordeelt? Ik ben inmiddels 55. Ik werk al decennia in de audiologie, als klinisch fysicus, als expert

Ik hoef niet te winnen. Dit gaat niet over mij. Ik ben 55. Waarschijnlijk heb ik de langste tijd van mijn leven al achter me. Wat mij steeds vaker bezighoudt, is niet mijn eigen positie, maar wat en wie we achterlaten. De zoon en dochter van mijn vrouw. Neefjes en nichtjes. Maar eigenlijk: ons allemaal, als mensen. De afgelopen dagen deelde ik een statement van de Nobel Foundation . Geen mening van mij, geen pamflet, geen politieke provocatie. Een heldere herbevestiging van A

Citroen. Vakantie. Werk. Thuis. En misschien wel het allereerste en krachtigste woord dat we leren: mama of papa. Woorden dragen betekenis. Niet alleen als klanken, maar als dragers van gevoel, herinnering en richting. Eén woord kan veiligheid oproepen. Of spanning. Verbinding. Of afstand. In therapievormen als ACT en NLP worden we ons bewust van die kracht. Van hoe woorden in ons hoofd gedrag kunnen sturen. Hoe een enkel label ons kan verlammen of juist in beweging kan breng

Soms schrijf je een tekst en hoop je dat hij iets raakt. Soms weet je pas na publicatie wat hij werkelijk heeft losgemaakt. Het essay Horen is meer dan enkel de oren, dat ik schreef voor de de Volkskrant, verscheen net voor de feestdagen. Het ging over horen, maar misschien nog wel meer over erbij horen. Over hoe mensen kunnen verdwijnen uit gesprekken, uit gezelschap, zonder ooit echt weg te zijn. Wat ik niet had kunnen voorzien, was wat er daarna gebeurde. Ik kreeg berichte

Parijs als spiegel van macht, pracht en het verloren menselijke midden Het is vier uur ’s ochtends in Parijs. De stad slaapt. Of lijkt dat te doen. Ik lig wakker. Niet door lawaai, niet door onrust, maar door iets dat zich niet laat wegdrukken. Gedachten die zich aandienen zoals alleen wezenlijke gedachten dat doen: zonder aankondiging, zonder haast, maar met gewicht. Parijs. De stad van licht, van kunst, van wetenschap, van revolutie. Maar ook vandaag: de stad van macht, bez