Carnaval, kinderen en de kunst van echt luisteren

De eerste patiënt op m’n tinnitusspreekuur vanochtend.

Een echtpaar.

Opa en oma.

Ze waren gisteren bij een kinderoptocht.

Verklede kinderen. Snoep. Muziek. Lachende gezichten.

Maar ergens tussen de wagens en de polonaise

begon iets te knagen.

De luidsprekers op de praalwagens.

Groot. Hard. Naar voren gericht.

En direct daarvoor: jonge kinderen die meeliepen.

“Is dit niet veel te hard?” vroegen ze zich af.

Ze wilden het feest niet verstoren.

Maar ze voelden in hun lijf dat dit niet klopte.

Carnaval is verbinding.

Ontlading.

Samen lachen.

En ja, daar hoort muziek bij.

Maar geluid kent geen feeststand.

Het oor maakt geen onderscheid tussen ‘gezellig hard’ en ‘schadelijk hard’.

In mijn tinnitusspreekuur zie ik de andere kant.

Niet tijdens het feest.

Maar jaren later.

Mensen die zeggen:

“Had ik dit maar eerder geweten.”

Tinnitus ontstaat zelden door één moment.

Maar door herhaling.

Belasting.

Grenzen die ongemerkt verschuiven.

Toch wil ik hier niet eindigen met een waarschuwing.

Want er is iets interessants.

Oordoppen worden vaak gezien als saai.

Als overdreven.

Als iets voor “oude mensen” of “angsthazen”.

Maar wie ze écht goed gebruikt, ontdekt iets anders.

Goede, muziekfilters verlagen het volume

zonder de muziek te vervormen.

En er gebeurt iets verrassends:

Je verstaat elkaar beter.

Dat klinkt tegenstrijdig.

Maar het is pure audiologie.

Wanneer het geluidsniveau extreem hoog is,

moet je brein keihard werken om spraak uit de ruis te filteren.

Alles schreeuwt.

Niets onderscheidt zich nog.

Met goede oordoppen zakt het totaalniveau.

De overbelasting verdwijnt.

En ineens komt er ruimte.

Gesprekken worden helderder.

Minder vermoeiend.

Je hoeft niet meer te schreeuwen.

Ik hoor jongeren vaak zeggen:

“Eigenlijk is het veel relaxter zo.”

En dát is de ingang.

Niet:

“Pas op, straks krijg je tinnitus.”

Maar:

“Wil je het feest fijner beleven?”

Want feesten gaat over verbinding.

Over samen zingen.

Over lachen.

Wat heb je aan volume

als je je vrienden niet verstaat?

Misschien moeten we het verhaal omdraaien.

Niet beschermen tegen iets negatiefs.

Maar optimaliseren wat positief is.

Bij kinderoptochten: bewust omgaan met volume.

Bij jongeren: oordoppen normaal maken.

Niet als beperking.

Maar als slimme keuze.

Zoals zonnebrillen bij fel licht.

Zoals een gordel in de auto.

Niemand vindt dat nog raar.

En wat mij vanochtend raakte bij die opa en oma

was hun zorg.

Hun liefde.

Ze wilden niet zeuren.

Ze wilden beschermen.

Misschien begint verandering precies daar.

Niet bij regels.

Maar bij zorg voor elkaar.

Carnaval mag luid zijn.

Maar het hoeft niet schadelijk te zijn.

En wie het eens probeert met goede oordoppen

zal misschien ontdekken:

Dat zachter soms juist méér is.

Meer verstaan.

Meer verbinding.

Meer energie aan het einde van de dag.

En minder kans dat de stilte daarna

gevuld wordt met een toon

die niemand had besteld.

Horen is meer dan enkel de oren.

Het is ook de keuze

om slim te luisteren.