Een waarschuwing had menselijker gevoeld dan een rekening
- Art of Hearing | Dyon Scheijen
- 20 feb
- 2 minuten om te lezen
Twee keer ontving ik een auteursrechtclaim van ANP/Fair Licensing.
De tweede keer ging het om een oude afbeelding die in een technisch restbestand van mijn website was blijven staan.
Het oorspronkelijke schikkingsvoorstel lag boven de €1.000.
Na wat overleg per mail werd dat bedrag verlaagd en heb ik betaald.
Juridisch klopt het.
De afbeelding stond zonder licentie online.
En toch blijft er iets wringen.
Dit gaat niet alleen over mij
Ik schrijf dit niet uit boosheid.
En ook niet om auteursrecht ter discussie te stellen.
Fotografen verdienen bescherming.
Zeker in een tijd waarin AI beelden eindeloos kan reproduceren.
Maar wat mij raakt, is de manier van handhaving.
Constatering.
Berekening.
Factuur.
Zonder voorafgaande waarschuwing.
Zonder hersteltermijn.
Zonder ruimte voor intentie.
Ik had een waarschuwing gewild. Geen rekening.
Het gevoel dat intentie niet telt
Wat mij het meest raakte was niet het bedrag.
Het was het gevoel dat mijn intentie er niet toe deed.
Dat je kunt leren van een eerdere fout.
Dat je je werkwijze kunt aanpassen.
Dat je aantoonbaar zorgvuldiger bent geworden.
En dat het systeem dan alleen ziet:
Afbeelding.
Datum.
Geen licentie.
Recht kijkt naar het verleden.
Niet naar groei.
Misschien is dat juridisch consistent.
Maar maatschappelijk schuurt het.
Dit staat niet op zichzelf
Wie op LinkedIn zoekt op #ANP en #fairlicensing ziet dat mijn ervaring niet uniek is.
Er zijn meerdere ondernemers en zelfs makers die hun ervaringen met schikkingsvoorstellen publiekelijk hebben gedeeld, soms met oorspronkelijke bedragen van rond de €1.000 of meer.
Dat betekent niet dat handhaving onrechtmatig is.
Maar het laat wel zien dat dit onderwerp breder leeft.
Dat mensen schrikken.
Dat mensen zich overvallen voelen.
Dat kleine partijen de impact als groot ervaren.
En juist daarom verdient dit gesprek nuance.
Makers beschermen én proportioneel handhaven
Dit is geen pleidooi om rechten los te laten.
Dit is een pleidooi voor menselijke maat.
Wanneer handhaving grotendeels geautomatiseerd plaatsvindt, ontstaat schaal.
En schaal vergroot efficiëntie.
Maar schaal vergroot ook impact.
Dan wordt de vraag onvermijdelijk:
Moet er bij kleinschalig, niet-commercieel gebruik zonder winstoogmerk eerst een waarschuwingsfase zijn?
Een korte hersteltermijn.
De kans om te corrigeren.
Voordat opsporingskosten en schikkingsbedragen in rekening worden gebracht.
Niet als vrijbrief.
Maar als proportionele eerste stap.
Dit raakt ons allemaal
Dit raakt:
Fotografen die eerlijk beloond willen worden
Organisaties zoals ANP die rechten handhaven
Kleine ondernemers die zorgvuldig willen handelen
Juristen die het systeem vormgeven
Wetgevers die kaders stellen
We zullen het samen moeten doen.
De vraag is niet alleen:
“Mag dit?”
De vraag is:
“Willen we dat het zo werkt?”
Ik heb betaald.
Maar ik blijf bij deze overtuiging:
Een waarschuwing had menselijker gevoeld dan een rekening.
En ik ben benieuwd hoe jij dit ziet,
als maker, handhaver, ondernemer of jurist.
Opmerkingen