Er zijn momenten waarop stilte geen teken van rust meer is, maar van verlies. Momenten waarop je voelt: als we nu niets zeggen, raken we iets kwijt wat niet meer terugkomt. We leven in een tijd waarin oorlog niet langer gaat over grenzen alleen. Niet over man tegen man. Niet over een front dat zichtbaar is. Oorlog is veranderd. Het raakt infrastructuren. Het ontwricht systemen. Maar misschien nog wel ingrijpender: het raakt de kern van wat ons mens maakt. Ziekenhuizen zijn ge

De kracht van woorden Wanneer taal vuur wordt Er was een tijd waarin vuur ons vooruit bracht. We leerden het beheersen. We begrepen dat het kon verwarmen, beschermen en verbinden. Maar we leerden ook iets anders: dat vuur grenzen nodig heeft. Zonder grenzen wordt vuur geen hulpmiddel, maar verwoesting. Vandaag zien we een andere vorm van vuur. Niet zichtbaar. Niet tastbaar. Maar minstens zo krachtig. Woorden. Wanneer een wereldleider bij het overlijden van een mens reageert m

Over chaos, bezinning en de kracht van kunst De wereld voelt onrustig. Wie het nieuws volgt, ziet dagelijks beelden van oorlog, geweld en machtsspelletjes. Woorden als escalatie, dreiging en zelfs een mogelijke wereldoorlog vliegen ons om de oren. Het raakt veel mensen. Ook mij. Soms merk ik hoe gemakkelijk angst en onrust binnensluipen. Niet alleen door wat er gebeurt, maar ook door de constante stroom van beelden, meningen en analyses. Het kan voelen alsof de wereld in bran

Ik was boos. Niet een beetje geraakt. Niet licht geïrriteerd. Boos. Ik zag beelden. Ik hoorde uitspraken. Ik voelde hoe grenzen opnieuw werden overschreden. En ik dacht: nu is het klaar. Enough is enough. Er zijn momenten waarop je voelt dat iets niet meer kan. Dat brutaliteit te groot wordt. Dat macht achteloos wordt gebruikt. Dat ontmenselijking genormaliseerd raakt. En ergens in mij ontstond de gedachte: Misschien moeten ze eens op hun plek worden gezet. Misschien moet hun

Waarom de wereld haar nog steeds vreest Het begon met woorden. “Je mannetje staan.” “Niet zo soft.” “Niet zeuren.” “Gewoon doorpakken.” “Laat je niet kennen.” Ik hoorde ze weer, in vergaderingen, op straat, in gesprekken. En ineens zag ik het patroon: hoe onze taal ons vormt. Hoe we kracht zijn gaan verwarren met hardheid. Alsof je pas meetelt wanneer je jezelf groter maakt dan de ander. Alsof zachtheid iets is om te verbergen. Ik noem dat mankracht. Niet mannen, maar een cul

Vandaag spraken twee vrouwen mij aan. Los van elkaar. Beiden zeiden ze hetzelfde: “Wat jij schrijft raakt. Het helpt. Het opent.” Eén van hen zei zelfs: “Ik volg niemand meer op LinkedIn behalve jou. Omdat wat jij schrijft altijd binnenkomt.” Dat zijn geen kleine woorden. Dat zijn spiegels. En tegelijk ook een opdracht. Om door te gaan met delen wat zich in de vroege ochtend vaak spontaan in woorden aandient. Omdat woorden er toe doen. Omdat we met woorden werelden kunnen ope

De groene cirkels van een NAVO-AWACS boven Zuid-Limburg Kijk hier eens naar. Dit is geen abstract geopolitiek verhaal. Dit is geen ver-van-ons-bed-oorlog. Dit is boven onze hoofden. Boven onze huizen. Boven onze bedden. Een NAVO-AWACS die rondjes vliegt. Niet één. Niet twee. Maar soms zeven. Elke avond rond tien uur opnieuw. Dagen achter elkaar. Een Boeing E-3 Sentry, opgestegen van Geilenkirchen, cirkelend boven Zuid-Limburg. En ik vraag me af: wanneer zijn we dit normaal ga

Over social media, macht en morele verantwoordelijkheid Een groot verschil met de jaren dertig van de vorige eeuw is de kracht van social media. Toen lag macht bij radio, kranten en partijpropaganda. Vandaag kan iedereen publiceren. Iedereen filmen. Iedereen delen. In theorie betekent dat: meer transparantie. Meer tegenstem. Meer licht. Maar social media is geen garantie voor waarheid. Het is vooral een versterker. Het versterkt het beste in ons - én het slechtste. Het verste

Ik kreeg laatst de tip om een versie van AI te gebruiken die sarcastischer en humoristischer reageert. Een soort “Monday-modus”. Leuk misschien, maar ik merkte dat het mij eigenlijk niet aantrekt. Ik gebruik dit soort technologie liever droog, serieus, als denkinstrument. En dat zegt misschien iets groters. We lijken als samenleving steeds meer te sturen op entertainment en spel. Niet alleen in media, maar zelfs in politiek, wetenschap en publieke discussie. Alles moet licht,

Ik hoef niet te winnen. Dit gaat niet over mij. Ik ben 55. Waarschijnlijk heb ik de langste tijd van mijn leven al achter me. Wat mij steeds vaker bezighoudt, is niet mijn eigen positie, maar wat en wie we achterlaten. De zoon en dochter van mijn vrouw. Neefjes en nichtjes. Maar eigenlijk: ons allemaal, als mensen. De afgelopen dagen deelde ik een statement van de Nobel Foundation . Geen mening van mij, geen pamflet, geen politieke provocatie. Een heldere herbevestiging van A

Citroen. Vakantie. Werk. Thuis. En misschien wel het allereerste en krachtigste woord dat we leren: mama of papa. Woorden dragen betekenis. Niet alleen als klanken, maar als dragers van gevoel, herinnering en richting. Eén woord kan veiligheid oproepen. Of spanning. Verbinding. Of afstand. In therapievormen als ACT en NLP worden we ons bewust van die kracht. Van hoe woorden in ons hoofd gedrag kunnen sturen. Hoe een enkel label ons kan verlammen of juist in beweging kan breng

Parijs als spiegel van macht, pracht en het verloren menselijke midden Het is vier uur ’s ochtends in Parijs. De stad slaapt. Of lijkt dat te doen. Ik lig wakker. Niet door lawaai, niet door onrust, maar door iets dat zich niet laat wegdrukken. Gedachten die zich aandienen zoals alleen wezenlijke gedachten dat doen: zonder aankondiging, zonder haast, maar met gewicht. Parijs. De stad van licht, van kunst, van wetenschap, van revolutie. Maar ook vandaag: de stad van macht, bez

Disclaimer Dit artikel is een beschouwende reflectie op actuele maatschappelijke en geopolitieke ontwikkelingen. Het pleit expliciet voor geweldloosheid, democratische betrokkenheid, dialoog en respect voor mensenrechten. Er wordt geen geweld goedgekeurd, aangemoedigd of gelegitimeerd. Het is bittere ernst Wie denkt dat wat er nu gebeurt vooral “politiek spel” is, vergist zich. Dit gaat niet over strategie, onderhandeling of stoere taal. Dit gaat over mensen. Over levens. Ove

De jaarwisseling van 2026 voelt anders. Niet omdat het “altijd zo is gegaan”. Maar omdat de beelden die ons bereiken niet meer incidenteel zijn. Ze vormen een patroon. Grote steden. Maar ook plaatsen als Breda. Overal jongeren, explosieven, chaos. Geen vuurwerk meer, maar wapens met een lont. En dan die beelden uit Zwitserland. Champagneflessen met sterretjes erboven. Goedkope akoestische panelen aan het plafond. Zwarte platen met driehoekjes, bedoeld om geluid te dempen, nie

“Maar het is zó leuk voor de kinderen.” Dat hoor je overal. Niet alleen in Nederland. Wereldwijd. En ja, het ís mooi. Kleuren. Geluid. Verwondering. Een paar seconden magie tegen de nacht. Maar laat het dan ook dáár over gaan: over hun toekomst. Wereldwijd gaan er rond jaarwisselingen miljarden euro’s op aan vuurwerk. In Nederland alleen al meer dan honderd miljoen euro per jaar. Voor seconden spektakel. Voor iets dat verdwijnt en tegelijk blijft hangen. In lucht. In bodem.

Eerlijk… Gaza voelt voor mij niet meer als een waarschuwing. Het voelt als verlies. Alsof we iets fundamenteels zijn kwijtgeraakt. De lakmoesproef voor menselijkheid is afgenomen en wat zichtbaar werd was geen twijfel meer maar falen. Menselijkheid blijkt op het wereldtoneel duidelijk geen leidend principe. Macht, ego, rijk-DOM, geld, geschreeuw en onderdrukking, ze winnen het structureel van verbinding, respect, empathie, vrede van elkaar iets gunnen van samen leren van same

De nieuwe nationale veiligheidsstrategie van de Verenigde Staten zou tien jaar geleden – in de tijd van Obama – ondenkbaar zijn geweest. De wereld had gebulderd van verontwaardiging. Vandaag blijft het stil. Te stil. Afgelopen week ontmoette ik, volkomen toevallig, Willem Post tijdens de boekpresentatie van Zelf aan zet. En laat ik helder zijn: Willem Post is niet zomaar een journalist. Hij is een van de meest gezaghebbende duiders van Amerika en internationale politiek. Een

Stilte is nooit stil. Het is een ruimte. Een opening. Een uitnodiging om anders te kijken en dieper te voelen. In mijn werk als audioloog zie ik dagelijks hoeveel invloed prikkels hebben op ons brein en ons lichaam. Geluid kan verbinden, ontregelen, vermoeien, troosten, verwarren. Maar zelden staan we stil bij één simpele waarheid: niet iedereen beleeft geluid op dezelfde manier. Aanleiding voor dit blog was een artikel in NRC over prikkelarme openstellingen in musea en thea

Kennis doet ertoe, niet een beetje, maar fundamenteel. Niet alleen in dikke boeken of universiteiten, maar midden in het leven. In hoe we kijken, voelen, lijden, herstellen. Vaak begint verandering niet met een pil of een apparaat, maar met woorden, begrijpen, inzicht. En misschien is dat precies waarom ik deze blog schrijf. Omdat ik wil laten zien hoe belangrijk onderwijs is, hoe belangrijk psychologische educatie is. Gewoon in Jip-en-Janneke-taal uitleggen hoe ingewikkeld h

Er zijn boeken die niet oud worden. Niet omdat ze mooi geschreven zijn, maar omdat ze een spiegel blijven houden. George Orwell schreef in 1949 1984 - een waarschuwing, een verhaal over een wereld waarin één waarheid geldt, één leider heerst en de mens langzaam vergeet wie hij is. Een boek dat bedoeld was als waarschuwing, maar steeds meer aanvoelt als een beschrijving van vandaag. We leven in een tijd waarin we alles weten, maar steeds minder begrijpen. We horen alles, maar