Voor de kinderen. En voor wie na ons komt.

“Maar het is zó leuk voor de kinderen.”

Dat hoor je overal.

Niet alleen in Nederland.

Wereldwijd.

En ja, het ís mooi.

Kleuren. Geluid. Verwondering.

Een paar seconden magie tegen de nacht.

Maar laat het dan ook dáár over gaan:

over hun toekomst.

Wereldwijd gaan er rond jaarwisselingen

miljarden euro’s op aan vuurwerk.

In Nederland alleen al

meer dan honderd miljoen euro per jaar.

Voor seconden spektakel.

Voor iets dat verdwijnt

en tegelijk blijft hangen.

In lucht.

In bodem.

In water.

In diezelfde weken laten we iets anders zien.

Met 3FM Serious Request

halen we 18 miljoen euro op

voor zieke kinderen.

Met moeite. Met betrokkenheid. Met actie.

Dat bedrag is indrukwekkend.

Maar het staat in schril contrast

met wat we zonder nadenken

in één nacht laten verdampen.

En dan is er de rekening

die elk jaar opnieuw terugkomt.

Overal ter wereld.

Brandwonden.

Oogletsel.

Handen die het niet meer doen.

Overbelaste hulpdiensten.

Miljoenen aan schade

die we geen feest noemen

maar wel normaal zijn gaan vinden.

En ondertussen verandert die nacht de lucht.

Niet symbolisch.

Meetbaar.

In één nacht ontstaat

een aanzienlijk deel van de jaarlijkse fijnstofbelasting.

Met zware metalen

die kleur geven aan vuur

en neerslaan op straat, in tuinen, in water.

“Het is maar één nacht.”

Maar zo werkt de planeet niet.

Pieken tellen.

Herhaling telt.

Wat we normaliseren, telt.

En dan zijn er de dieren.

Honden en katten

die in paniek raken.

Trillen. Vluchten. Wegrennen.

Soms dagenlang van slag.

Paarden die door hekken gaan.

Vogels die massaal opschrikken

en desoriëntatie vertonen.

Wild dat zich verplaatst

of sterft door stress, uitputting of botsingen.

Voor hen is dit geen feest.

Geen traditie.

Geen keuze.

Zij hebben geen stem

en geen veilige binnenruimte

waar het lawaai stopt.

En dan scroll je.

Video’s op social media.

De vraag erboven:

feest of oorlogsgebied?

Je hoort het verschil niet meer.

Explosies. Flitsen. Sirenes.

Straten waar het volledig losgaat.

Niet één rotje.

Maar salvo’s.

Alsof grenzen even niet bestaan.

En ik denk dan niet aan mijzelf.

Niet aan mijn plezier.

Niet aan mijn jaarwisseling.

Ik denk aan kinderen.

En aan dieren.

Hier.

En elders in de wereld.

Aan wie geen context heeft.

Geen uitleg.

Geen “het is zo weer voorbij”.

En dan hoor ik weer:

maar het is voor de kinderen.

Onze tijd zal het wel nog duren.

Wij redden het wel.

Wij staan straks niet meer aan het einde van de rekening.

Zíj wel.

Zij leven met de gevolgen

van wat wij vandaag normaal vinden.

Van kort genot

boven lange termijn.

Daarom is een vuurwerkverbod

geen luxe.

Geen betutteling.

Geen killjoy-maatregel.

Het is een verstandig besluit.

Omdat de cijfers niet liegen.

Omdat schade geen bijzaak is.

Omdat gezondheid telt.

Omdat dieren meetellen.

Omdat voorbeeldgedrag telt.

Niet omdat Nederland de wereld redt.

Maar omdat iemand moet beginnen.

Want doen we niets

dan schuiven we het door.

Twee generaties misschien.

En dan is de koek hier op.

Niet door één nacht.

Maar door duizend keer

“ach, het hoort erbij”.

Het mooiste voorbeeld

dat je een kind kunt geven

is geen knal in de lucht.

Het is de keuze

om te stoppen

voordat het te laat is.

Voor hen.

Voor de dieren.

Voor deze ene, kleine wereld

die we delen.