Het is geen Monopoly

Disclaimer

Dit artikel is een beschouwende reflectie op actuele maatschappelijke en geopolitieke ontwikkelingen. Het pleit expliciet voor geweldloosheid, democratische betrokkenheid, dialoog en respect voor mensenrechten. Er wordt geen geweld goedgekeurd, aangemoedigd of gelegitimeerd.

Het is bittere ernst

Wie denkt dat wat er nu gebeurt vooral “politiek spel” is, vergist zich.

Dit gaat niet over strategie, onderhandeling of stoere taal.

Dit gaat over mensen.

Over levens.

Over grenzen - juridisch, moreel en menselijk.

Wanneer macht wordt besproken in termen van percentages, invloedssferen en strategische gebieden, ligt er een risico op de loer: dat de werkelijkheid wordt teruggebracht tot een bordspel.

5% hier.

Invloed daar.

Groenland als “strategisch belang”.

Maar dit is geen Monopoly.

Dit is bittere ernst.

Normalisering is het echte gevaar

Macht ontspoort zelden plotseling.

Het verschuift langzaam.

In woorden.

In toon.

In wat we normaal gaan vinden.

Wanneer harde uitspraken worden weggezet als onderhandelingstactiek.

Wanneer druk wordt geframed als realisme.

Wanneer grenzen niet expliciet worden benoemd, maar stilzwijgend opschuiven.

Het gevaar zit niet in één moment.

Het zit in herhaling.

In gewenning.

In het ontbreken van tegenspraak.

Symboliek is geen detail

Hoe leiders worden ontvangen, aangesproken en gepositioneerd, doet ertoe.

Symboliek is nooit neutraal.

Zij draagt betekenis en legitimeert gedrag.

Diplomatie is noodzakelijk.

Maar diplomatie zonder duidelijke morele kaders kan onbedoeld bijdragen aan normalisering van gedrag dat juist begrensd zou moeten worden.

Verbinden is waardevol.

Maar verbinden zonder begrenzen heeft een prijs.

Macht werkt altijd naar beneden door

Wat aan de top wordt gezegd en getolereerd, werkt door in systemen daaronder.

Niet omdat mensen per definitie verkeerd handelen,

maar omdat voorbeeldgedrag richting geeft.

Daarom is het essentieel om alert te blijven wanneer gezag, handhaving en macht hun proportie dreigen te verliezen.

Veiligheid kan alleen bestaan binnen duidelijke juridische en ethische grenzen.

Zodra die vervagen, neemt het risico op ontsporing toe.

De recente gebeurtenis rond Renee Nicole Good herinnert ons hier op indringende wijze aan.

Niet als politiek argument.

Maar als menselijk verlies.

Een naam.

Een leven.

Een herinnering aan waarom grenzen ertoe doen.

Wanneer schrijven zelf kwetsbaar wordt

Dit artikel ontstond vanuit diezelfde alertheid.

In eerste instantie schreef ik een scherpere versie, bedoeld als reflectie en waarschuwing.

Die tekst werd echter niet gepubliceerd - sterker nog, zij verdween volledig.

Niet na een inhoudelijk debat.

Niet na een gesprek.

Maar stil, waarschijnlijk als gevolg van automatische moderatie.

Ik benoem dit niet als verwijt,

maar als observatie.

Het laat zien hoe voorzichtig systemen zijn geworden

en hoe moeilijk nuance, context en intentie te wegen zijn in een tijd van algoritmen.

Dat is begrijpelijk.

Maar het is ook veelzeggend.

Voorzichtigheid als signaal van de tijd

Automatische systemen zijn ontworpen om risico’s te vermijden.

Context begrijpen zij nauwelijks.

Nuance evenmin.

Dat maakt deze tijd paradoxaal:

zorgvuldig geformuleerde woorden kunnen verdwijnen,

terwijl ruwheid soms blijft staan.

Juist daarom is blijven schrijven, benoemen en delen van belang.

Niet roepend.

Niet polariserend.

Maar aanwezig.

Het verkeerde voorbeeld werkt lang door

Geschiedenis laat zien dat leiders die zichzelf zien als hoeders van orde en stabiliteit vaak handelen vanuit overtuiging.

Maar overtuiging zonder begrenzing kan blind maken voor gevolgen.

Het probleem zit zelden alleen in individuen.

Het zit in patronen waarin macht zichzelf rechtvaardigt

en tegenspraak langzaam verdacht wordt.

Daarom is zwijgen geen neutrale positie.

Jouw stem doet ertoe - juist nu

Nog nooit was het zo belangrijk om je bewust te zijn van je eigen rol.

Niet als activist per se,

maar als burger.

Delen heeft zin.

Spreken heeft zin.

Vreedzaam demonstreren heeft zin.

Schrijven heeft zin.

Niet omdat algoritmen dat bepalen,

maar omdat mensen keuzes maken.

Wanneer iets massaal wordt gedeeld,

gaat dat voorbij aan elk algoritme.

Zolang mensen blijven kijken, benoemen en delen,

blijft ruimte bestaan voor correctie, dialoog en tegenkracht.

Dat is geen vanzelfsprekendheid.

Dat is iets wat onderhouden moet worden.

Dit is het moment

Dit is geen spel.

Dit is bittere ernst.

Niet door te schreeuwen.

Niet door te polariseren.

Maar door niet weg te kijken.

Only the light can silence the darkness.