Mijn hart huilt om Gaza - al veel te lang

Eerlijk… Gaza voelt voor mij niet meer als een waarschuwing.

Het voelt als verlies.

Alsof we iets fundamenteels zijn kwijtgeraakt.

De lakmoesproef voor menselijkheid is afgenomen

en wat zichtbaar werd

was geen twijfel meer

maar falen.

Menselijkheid blijkt op het wereldtoneel duidelijk geen leidend principe.

Macht, ego, rijk-DOM, geld, geschreeuw en onderdrukking,

ze winnen het structureel

van verbinding, respect, empathie, vrede

van elkaar iets gunnen

van samen leren

van samen mens durven zijn.

En dat doet pijn.

Niet abstract.

Niet op afstand.

Maar rauw en dichtbij.

Het voelt alsof Gaza verloren is.

Alsof menselijkheid daar niet alleen sterft

maar ook nauwelijks meer wordt betreurd.

Ik geloof in geloof.

Niet in één vorm.

Niet in één naam.

Elk geloof draagt in de kern dezelfde beweging in zich:

richting verbinding

richting compassie

richting het besef dat het leven groter is dan wijzelf.

God, Allah

welk woord we ook gebruiken

het blijft een poging

om dat te benoemen

wat zich eigenlijk niet in een woord laat vangen.

Maar misschien zit het goddelijke

niet buiten ons

maar ín ons mens-zijn.

Misschien is dát wel het grootste cadeau

dat ons ooit gegeven is:

dat wij dragers zijn

van iets heiligs

in hoe we kijken

hoe we luisteren

hoe we kiezen

hoe we handelen.

En daarbij kregen we iets ongekends mee:

de vrijheid

om die kracht wel of niet in te zetten.

Juist die vrijheid

maakt onze eigen verantwoordelijkheid zo groot.

Geloof wordt ondraaglijk

wanneer het wordt misbruikt

om macht te rechtvaardigen

en geweld te heiligen.

Want geloof was nooit bedoeld om te doden.

Maar om te dragen.

Ik geloof niet dat God dit voor ons oplost.

God maakt een dove niet vanzelf weer horend.

Maar de mens

heeft kennis ontvangen.

Verbeelding.

Techniek.

Wetenschap.

Creativiteit.

Zelfs kunst.

Vandaag

nu wij hier leven

kan een dove mens weer horen.

Niet door een wonder van boven

maar door menselijk kunnen

door samenwerking

door zorg

door verbeelding

door volharding.

Wonderen bestaan.

Maar niet als vanzelf.

Ze ontstaan alleen

wanneer mensen verantwoordelijkheid nemen

voor wat hun gegeven is.

En juist dat maakt het zo ondraaglijk

om te zien hoe diezelfde kracht

nu wordt ingezet

om te vernietigen

om bommen te bouwen

om raketten te richten

om leven uit te wissen.

Dat breekt iets in mij.

Het voelt verloren.

Zeker Gaza.

En toch

hoe uitgeput die hoop ook is

ik kan haar niet loslaten.

Niet omdat ik naïef ben

maar omdat ik weet

dat als wonderen mogelijk zijn

ze alleen via ons kunnen komen.

Niet van boven.

Maar van hier.

Van mensen.

Van keuzes.

Van moed.

Only the light can silence the darkness.

Het is aan ons.

Aan wij die nu leven.