De afslag – hoe boosheid mij iets liet zien

Ik was boos.

Niet een beetje geraakt.

Niet licht geïrriteerd.

Boos.

Ik zag beelden.

Ik hoorde uitspraken.

Ik voelde hoe grenzen opnieuw werden overschreden.

En ik dacht: nu is het klaar.

Enough is enough.

Er zijn momenten waarop je voelt dat iets niet meer kan.

Dat brutaliteit te groot wordt.

Dat macht achteloos wordt gebruikt.

Dat ontmenselijking genormaliseerd raakt.

En ergens in mij ontstond de gedachte:

Misschien moeten ze eens op hun plek worden gezet.

Misschien moet hun ego geraakt worden.

Misschien moet er harder tegengas komen.

Ik dacht zelfs:

ben ik misschien de man die moet opstaan om voor het vrouwelijke op te komen?

Ben ik degene die het spel harder moet spelen om het te stoppen?

Het voelde logisch.

Rechtvaardig zelfs.

En eerlijk?

Ik was er klaar mee om steeds rekening te houden met mannen die de spiegel maar niet lijken te zien.

Die, ondanks kritiek, ondanks reflectie, ondanks herhaling, blijven spreken in spierballentaal.

Blijven domineren.

Blijven ontkennen.

Totdat er iets gebeurde.

Niet buiten mij.

In mij.

Ik kreeg zelf een spiegel voor gehouden.

Geen aanval.

Geen veroordeling.

Maar een eenvoudige vraag:

Wil je werkelijk macht stoppen met macht?

En daar stond ik.

Want dat was precies wat ik aan het doen was.

Ik wilde mankracht bestrijden met mankracht.

Ego doorprikken met ego.

Hardheid breken met hardheid.

En toen zag ik het.

Dit is de afslag waar het telkens misgaat.

Hardheid roept hardheid op.

Vernedering vergroot ego.

Aanval maakt kampen.

Deze week zag ik ook het televisiemoment 2026 van Soundos.

Hoe zij boos was.

Hoe zij scherp was.

Hoe zij grenzen stelde.

Maar wat mij het meest raakte, was niet haar boosheid.

Het was het einde.

Het moment waarop zij brak.

Waarop zij haar kwetsbaarheid liet zien.

Waarop zij liet voelen waar het werkelijk over ging.

Niet over winnen.

Niet over gelijk krijgen.

Maar over waarden.

Over waarom zij staat waar zij staat.

Over wat haar raakt.

Over wat zij niet langer accepteert.

En daar kon niemand iets tegenin brengen.

Want kwetsbaarheid, wanneer ze geworteld is in waarden, is niet zwak.

Ze is onaanraakbaar.

Dat was mijn tweede spiegel.

De kracht zat niet in het volume.

Niet in het scherpste argument.

Niet in de aanval.

De kracht zat in het blijven staan zonder te verharden.

In mijn eerdere blogs - over vrouwkracht en over angst en liefde - zocht ik het vooral in cultuur, in systemen, in de wereld om ons heen.

Dit keer kwam de spiegel dichterbij.

Hij stond hier.

Tijdens mijn ziek-zijn (flinke griep) afgelopen week, had ik tijd.

Tijd om niet meteen te reageren.

Tijd om mijn boosheid te voelen zonder haar te laten regeren.

Tijd om mezelf te vinden in plaats van mezelf te bewijzen.

En daar gebeurde iets.

Mijn kracht werd groter toen ik niet terugsloeg.

Niet omdat ik zachter werd.

Maar omdat ik helderder werd.

Ja, grenzen zijn overschreden.

Ja, er zijn leiders die zich gedragen als kinderen.

Ja, er is brutaliteit.

Maar kinderen corrigeer je met straf.

Volwassenen corrigeer je met systemen, met normen, met karakter.

En misschien begint dat karakter niet bij hen.

Maar bij ons.

Misschien gaat het niet over mannen tegen vrouwen.

Niet over feminisme tegen mannencultuur.

Misschien gaat het over twee krachten in onszelf.

De kracht die wil beheersen.

En de kracht die wil verbinden.

De kracht die wil winnen.

En de kracht die wil begrijpen.

We hebben beide nodig.

Zonder daadkracht geen verandering.

Zonder zachtheid geen menselijkheid.

Maar wanneer daadkracht hard wordt en zachtheid wordt uitgelachen, raken we uit balans.

Misschien is dát wat we nu overal zien.

En misschien is de echte verschuiving deze:

Niet ego breken.

Maar het spel niet meer meespelen.

Niet harder worden.

Maar steviger.

Niet aanvallen.

Maar grenzen stellen zonder te ontmenselijken.

Misschien is dát vrouwkracht in een man.

Misschien is dát menskracht.

Dit blog staat niet los van de vorige.

Het is het vervolg op De wereld heeft nood aan vrouwkracht en Angst en liefde.

Maar waar ik daar sprak over balans in de wereld,

ging het deze week over balans in mezelf.

En misschien begint elke verandering daar.

Only the light can silence the darkness.