2 april Lotto Arena

Een lieve naam, een zwaar gesprek en het moment waarop iemand niet meer kon zwijgen

Soms blijf je hangen bij een televisieprogramma zonder precies te weten waarom. Zappend, half luisterend en ineens zit je rechtop. Dat gebeurde mij onlangs bij het Vlaamse VRT-programma De Afspraak.

Het gesprek begon zwaar. Serieus. Bijna afstandelijk.

Eerst was er de rechtszaak

Aan tafel ging het over een van de grootste drugszaken die België ooit heeft gekend. Miljarden aan cocaïne. Internationale netwerken. Een financiële slagkracht die niet alleen de onderwereld voedt, maar ook steeds nadrukkelijker drukt op onze rechtsstaat.

De hoofdverdachte draagt de naam Flor Bressers.

Een naam die bijna lief klinkt. Zo Belgisch. Zo onschuldig zelfs. Alsof hij net zo goed de voorzitter van een buurtvereniging zou kunnen zijn. En precies dát contrast schuurt. Want achter die bijna aaibare naam gaat een werkelijkheid schuil van intimidatie, geweld en ontwrichting.

De zaak ligt opnieuw stil. Alle drie de rechters zijn gewraakt en moeten worden vervangen. Terug naar af. Niet omdat de feiten ontbreken, maar omdat geld, juridische macht en eindeloze procedures hun werk doen.

Het gesprek bleef beheerst, analytisch en correct. Maar onderhuids ging het over iets groters: een rechtsstaat die niet in één klap instort, maar langzaam wordt uitgehold. Netjes. Procedureel. Volgens de regels.

En ik merkte bij mezelf: hier word ik boos van. Omdat we dit steeds vaker als “complex” bestempelen, terwijl het in wezen vooral zorgwekkend is.

Pas daarna kwam Soundos aan het woord

Na dit zware onderwerp schoof Soundos El Ahmadi aan als tafelgast. Formeel om haar nieuwe voorstelling te promoten. Op 2 april staat ze in de Lotto Arena. Dat werd genoemd, “bijna achteloos”, hahaha. Maar laten we eerlijk zijn: daar kon je niet omheen.

2 april Lotto ArenA. Witte ruis.

Het echte gesprek begon echter pas toen het over de inhoud van die voorstelling ging.

Over veiligheid.

Over vrouwen.

Over het simpele, ongemakkelijke feit dat het voor vrouwen niet veilig is op straat.

Niet als mening.

Niet als gevoel.

Maar als realiteit.

De brug die niemand had gepland

Wat dit gesprek bijzonder maakte, was dat de brug niet vooraf was bedacht. Die ontstond vanzelf. De thema’s uit haar show begonnen te resoneren met wat daarvoor was besproken: macht, onveiligheid en systemen die er zouden moeten zijn om te beschermen, maar dat steeds minder lijken te doen.

En toen gebeurde iets wat we maar al te goed kennen.

Ondanks dat Soundos haar punt glashelder maakte, werd er gezocht naar nuance. Naar twijfel. Naar relativering. Alsof haar werkelijkheid een standpunt was dat nog even gewogen moest worden.

Daar bleef Bart Schols, de gastheer, steken. Niet uit onwil, niet uit slechte intenties, maar uit iets pijnlijk herkenbaars: niet zien wat je nog niet hebt leren zien.

En toen ging Soundos er vol in, en terecht

Soundos trok haar mond open. Vol. Onmiskenbaar. Omdat het nodig was. Omdat haar verhaal opnieuw, subtiel maar duidelijk, in twijfel werd getrokken.

Dit was geen gesprek waarin zij had moeten schreeuwen.

Dit was een gesprek waarin híj voor haar had moeten gaan staan.

Dat gebeurde nog niet. En precies dát maakte het moment zo scherp.

Ze benoemde het zelf, met die typische mix van humor en ernst: dat de kijkcijfers van De Afspraak dalen en dat zij hier eigenlijk gewoon zat om haar show te promoten.

Een grap.

Maar ook een ontmaskering.

En ironisch genoeg dacht ik: dit gesprek zou wel eens het tv-moment van 2026 kunnen worden. Niet ondanks de frictie, maar dankzij.

Wat hier werkelijk gebeurde

Soundos sprak daarna over haar leven. Over vrouw zijn. Over Marokkaanse roots. Over altijd harder moeten vechten om serieus genomen te worden, zelfs wanneer je simpelweg de waarheid vertelt.

Haar succes bleek geen eindpunt, maar een middel. Haar droom was altijd al om ooit aan tafels als deze te kunnen zitten en te zeggen: luister nou eens.

Niet om applaus te krijgen.

Maar om ruimte te maken voor wie die ruimte nooit krijgt.

Aan het eind zakte de boosheid weg en kwam de emotie. Niet gespeeld. Niet strategisch. Gewoon echt.

En ja, ik hoop oprecht dat Bart naar haar voorstelling gaat. Niet uit schuld. Niet uit verplichting. Maar omdat sommige inzichten niet ontstaan aan tafel, maar in een zaal. In het donker. Met stilte. En met luisteren.

Witte ruis

De titel van haar voorstelling werd in de uitzending niet genoemd.

Maar voor mij was hij voortdurend aanwezig.

Witte ruis is dat wat ontstaat wanneer het signaal vervaagt.

Niet omdat er niets gezegd wordt,

maar omdat we niet meer echt luisteren.

Omdat woorden worden gefilterd door twijfel, door nuance, door redelijkheid.

Omdat zien en horen plaatsmaken voor discussiëren.

Wat Soundos deed, was die ruis doorbreken.

Niet door te willen schreeuwen,

maar omdat verstaan anders onmogelijk werd.

En misschien is dat wel waar het vandaag vaker misgaat.

Niet in wat er gezegd wordt,

maar in hoe weinig we nog bereid zijn om werkelijk te horen.

Tot slot

Ik schrijf de laatste tijd vaker over systemen die uit balans raken. Over een rechtsstaat die kraakt. Over vrouwkracht en mankracht die elkaar niet meer vanzelfsprekend aanvullen.

Wat ik hier zag, was vrouwkracht in haar zuiverste vorm. Niet tegenover mannen, maar tegenover onrecht. Niet schreeuwend om gehoord te worden, maar gedwongen harder te spreken dan eigenlijk nodig zou moeten zijn.

2 april. Lotto Arena.

Daar kun je niet omheen. Dat doet ze goed.

Soundos, respect lady.

Een diepe buiging voor u.

Only the light can silence the darkness.