Als macht wint en zorg verliest
- Art of Hearing | Dyon Scheijen
- 3 minuten geleden
- 3 minuten om te lezen
Kijk hier eens naar.
Dit is geen abstract geopolitiek verhaal.
Dit is geen ver-van-ons-bed-oorlog.
Dit is boven onze hoofden.
Boven onze huizen.
Boven onze bedden.
Een NAVO-AWACS die rondjes vliegt. Niet één. Niet twee. Maar soms zeven.
Elke avond rond tien uur opnieuw.
Dagen achter elkaar.
Een Boeing E-3 Sentry, opgestegen van Geilenkirchen, cirkelend boven Zuid-Limburg.
En ik vraag me af:
wanneer zijn we dit normaal gaan vinden?
Van dreiging naar dagelijkse realiteit
Dit toestel is een vliegend commandocentrum.
Symbool van permanente paraatheid.
Maar ook symbool van een wereld die zichzelf in angst gevangen houdt.
Elke vlucht verbruikt enorme hoeveelheden kerosine, stoot CO₂ en stikstof uit en veroorzaakt laagfrequent geluid dat je niet altijd hoort maar wel voelt.
En precies daar raakt het mijn vak.
Het geluid dat je niet kunt wegzetten
Ik werk al jaren met mensen die lijden onder laagfrequent geluid.
Een onzichtbare belasting die het lichaam voortdurend in staat van alarm zet.
Mensen zeggen:
“Ik hoor het niet maar mijn lijf raakt in paniek.”
“Ik kan niet slapen maar niemand meet iets.”
Laagfrequent geluid triggert stresssystemen, ontregelt slaap, verergert tinnitus en hyperacusis en tast het gevoel van veiligheid aan.
En nu vliegt dit toestel avond na avond boven hun hoofd.
Wie neemt die impact serieus?
De wereld op scherp gezet
We leven in een tijd waarin spierballentaal weer leiderschap heet.
Dank aan Po3tin die oorlog normaliseert.
Dank aan Net@ny@hu die geweld rechtvaardigt.
Dank aan Tr¥mp die macht boven waarheid zet.
Dank aan Boris Johnson en Nigel Farage die met leugens en een rode bus Brexit verkochten en Europa verzwakten.
En ondertussen zeggen we:
“Er is geen geld.”
Geen geld voor zorg.
Geen geld voor GGZ.
Geen geld voor ouderenzorg.
Geen geld voor preventie.
Maar wel miljarden extra voor defensie.
De rekening die niemand ziet
Elke AWACS-vlucht kost tienduizenden euro’s.
Maar de echte prijs staat niet op een begroting.
Die zit in slapeloze nachten, verhoogde stress, verergerde gehoorklachten en mensen die zich niet meer veilig voelen in hun eigen huis.
En vooral bij wie al te zwaar draagt.
De schoonmaker.
De fabrieksarbeider.
Zij die zwaar lichamelijk werk verrichten, elke dag.
De mensen met chronische pijn.
Zij die al op de rand leven.
Zij betalen voor een oorlog die ze nooit hebben gekozen.
Van zorgstaat naar strijdstaat
We verhogen de AOW-leeftijd.
We verhogen het eigen risico.
We verschuiven zorg naar de omgeving.
En noemen dat realisme.
Maar wat we werkelijk doen is zorg inruilen voor controle.
Menselijkheid voor macht.
Wie stemt tegen zichzelf?
Misschien is dit wel het meest pijnlijke.
De mensen die het hardst geraakt worden door deze verschuiving, minder zorg, meer druk, hogere kosten en later met pensioen, zijn vaak dezelfde mensen die hun stem geven aan partijen die deze koers mogelijk maken.
Niet omdat ze dom zijn.
Niet omdat ze onverschillig zijn.
Maar omdat angst overtuigender is geworden dan hoop.
Omdat spierballentaal sterker klinkt dan solidariteit.
Omdat wij tegen zij eenvoudiger voelt dan wij samen.
Rechtse retoriek verkoopt een gevoel van controle maar levert in de praktijk minder bescherming.
En zo stemmen mensen die eigenlijk linkse waarden nodig hebben voor een systeem dat hen verder uitkleedt.
Niet uit overtuiging.
Maar uit vermoeidheid.
Uit wantrouwen.
Uit het gevoel dat niemand meer naar hen luistert.
Misschien is dat wel de grootste tragiek.
Dat juist zij die gehoord zouden moeten worden verleid worden door stemmen die hen uiteindelijk stiller maken.
Wat is veiligheid eigenlijk?
Is veiligheid een vliegtuig dat rondjes vliegt?
Of is het een samenleving waarin mensen niet bang hoeven te zijn om ziek te worden?
Waar stilte geen luxe is maar een basisrecht?
Waar zorg geen kostenpost is maar een morele keuze?
Als klinisch fysicus audioloog zie ik dagelijks wat geluid met mensen doet.
Niet alleen in de oren.
Maar in het hele systeem.
Het lichaam onthoudt.
De geest verkrampt.
De ziel raakt moe.
Een andere definitie van kracht
Dit is geen pleidooi tegen veiligheid.
Dit is een pleidooi voor een andere definitie van veiligheid.
Eentje die begint bij zorg.
Bij luisteren.
Bij empathie.
Bij verbinding.
Die groene cirkels boven onze hoofden.
Ze lijken misschien abstract.
Maar ze vertellen een verhaal.
Een verhaal over een wereld waarin macht wint en zorg verliest.
En de vraag is niet of we dat zien.
De vraag is of we nog durven kiezen voor iets anders.
.png)