Een anker in een wereld van vuur
- Art of Hearing | Dyon Scheijen
- 28 mrt
- 2 minuten om te lezen
De klok gaat vooruit.
Alsof we collectief besluiten dat het tijd is om verder te gaan.
Om door te bewegen.
Alsof tijd zich laat sturen.
Maar de wereld beweegt niet overal mee.
De wereld staat in brand.
Midden-Oosten is een puinhoop.
Mensenrechten. Oorlogsrechten. Internationale verdragen worden met grof geweld geschonden.
Narcistische leiders die de wereldvrede tarten en opnieuw ellende brengen.
Onschuldige burgers en kinderen die sterven.
Onder het oog van de wereld.
Ver weg.
En tegelijkertijd dichtbij.
Niet in kilometers.
Maar in wat het met je doet.
Onmacht.
Verdriet.
Verlies.
Angst.
Emoties die er mogen zijn omdat ze mij laten voelen dat ik mens ben.
ā
En midden in dat alles kniel ik soms.
Niet zichtbaar.
Maar vanbinnen.
Ik dank God
dat ik dit werk mag doen.
Dat ik audioloog ben.
Niet de technische audioloog.
Maar de luisterende audioloog.
Ik hoor de verhalen van mensen
die landen zijn ontvlucht.
Die oorlog en geweld kennen van binnenuit.
Voor wie gehoorschade slechts Ć©Ć©n laag is
van alles wat ze meedragen.
Wat ik daar hoor is rauw.
Pijnlijk.
Soms nauwelijks te bevatten.
En tochā¦
Daar zit ook iets anders.
Veerkracht.
Menselijke kracht.
Niet luid.
Niet spectaculair.
Maar onverwoestbaar aanwezig.
Het is mijn spiegel.
Voor waar onze kracht zit.
ā
Vrijdag komen drie doeken.
Geen toeval.
De kleuren zijn er al.
Vuur.
Licht.
Donker.
Bladgoud.
En iets wat dieper ligt:
De kans om een van mān grootste dromen weer eens waar te maken. Vliegen.
De opdrachtgever is piloot.
Hij nodigde me uit om mee te gaan.
Om afstand te nemen.
Om te kijken van boven.
En hij vroeg me om die wolken.
Die met die platte onderkant.
Alsof ze rusten op een grens die je niet ziet.
En daarboven: kracht.
Beweging.
De atmosfeer in.
ā
Het kunstwerk komt als geroepen.
Vuur.
Passie.
Donker en licht.
Alles mag erin.
Een drieluik.
ā
Zo lang als de mens bestaat
zoeken we naar manieren
om te begrijpen wat het betekent om mens te zijn.
In wetenschap.
In kunst.
Soms bouwen we.
Soms breken we.
Het is een dunne lijn.
En ergens ligt een vraag
die niet meer te negeren is:
Wat doe je met wat jou gegeven is?
ā
Ik voel het steeds sterker.
Dat ik niet alleen mag maken.
Maar moet delen.
Niet om groter te zijn.
Maar omdat het gehoord wil worden.
ā
Het vuur zal gaan spreken. En gehoord worden.
ā
Dit werk draagt geen titel.
Het draagt een code.
DS26001.
Mijn eerste opdracht van dit jaar.
Exclusief.
Omdat ik geloof
dat woorden richting geven,
maar een werk zelf mag spreken.
Dat het geen uitleg nodig heeft
om betekenis te krijgen.
Ik laat mijn kunst de spiegel zijn voor de kijker.
ā
Ik laat het gebeuren.
Ik laat het toe.
Ik geef het de ruimte om er te zijn.
ā
Misschien is dat het enige wat we kunnen doen.
Blijven voelen.
Blijven luisteren.
Blijven maken.
Niet alleen met onze oren.
Maar met alles wat in ons leeft.
Resilience Series ā
Ā© 2026 Dyon Scheijen
Klinisch fysicus audioloog | Kunstenaar | ACT
Where Art Meets Science
Opmerkingen