Van San Diego naar monumentale architectuur

De evolutie van een werk

In 2013 werd ik als eerste internationale kunstenaar uitgenodigd voor een residency bij het San Diego Art Institute.

Drie weken.

Vijf monumentale werken.

Volledig met acryl op linnen geschilderd.

Het was een periode waarin alles samenkwam: schaal, concentratie, tijdsdruk en volledige overgave aan het schilderen. Werken van twee meter hoog ontstonden in een intens ritme. Eén van die werken - een tweeluik - bleef mij sindsdien vergezellen.

De residentie werd destijds gedocumenteerd door fotograaf en videomaker Chris Bozadzis. Hij legde het proces vast met een scherp oog voor energie, beweging en schaal. Chris overleed enkele jaren later op veel te jonge leeftijd. Zijn beelden zijn voor mij niet alleen documentatie, maar ook een stille herinnering aan een periode waarin alles openlag. De rechten op zijn foto’s heb ik destijds verworven en ik gebruik ze met respect voor zijn werk en zijn blik.

Dertien jaar later vormt datzelfde tweeluik het vertrekpunt voor een nieuw monumentaal drieluik.

Niet als reproductie.

Maar als evolutie.

Waar het oorspronkelijke werk volledig handgeschilderd ontstond, wordt het nu opnieuw opgebouwd vanuit een architectonische benadering. De compositie wordt vertaald naar drie afzonderlijke panelen van 200 centimeter hoog. De technische onderlaag - gerealiseerd in langdurige samenwerking met DeBlick Eindhoven - vormt het ruimtelijk én akoestisch fundament.

Monumentale werken vragen architectuur.

Het exact laten doorlopen van kleurvelden en spanningsopbouw over drie panelen vraagt precisie. Ritme. Balans. Wat zichtbaar is in deze fase, is het fundament waarop het schilderproces wordt opgebouwd.

Daarna begint het atelierwerk.

Lagen acryl, medium en bladgoud worden straks toegevoegd. De lucht krijgt nieuwe atmosferische spanning, met verticale energie en cumulonimbusachtige wolkenstructuren die massa en licht in dialoog zullen gaan brengen. Het werk groeit opnieuw - niet in herhaling, maar in verdieping.

Wat mij fascineert, is dat een werk niet eindigt op het moment dat het voltooid lijkt. Sommige beelden blijven spreken. Ze vragen om een nieuwe context. Een andere schaal. Een andere functie.

In deze nieuwe fase wordt schilderkunst verbonden met akoestiek. Het doek is niet langer alleen drager van beeld, maar ook van ruimte. De monumentale kleurvelden absorberen niet alleen licht, maar ook geluid. Kunst en wetenschap raken elkaar hier letterlijk.

Oeuvre groeit niet in losse momenten, maar in tijd.

Van San Diego naar nu is geen rechte lijn. Het is een verdieping.

En misschien is dat wat monumentale kunst werkelijk is:

een voortdurende dialoog tussen verleden en toekomst, tussen herinnering en ruimte, tussen handschrift en architectuur.

Dit werk bevindt zich in ontwikkeling.

De volgende fase volgt wanneer de panelen in het atelier arriveren.

Where Art Meets Science.

Foto: © 2013 Chris Bozadzis (gebruik met toestemming)

© 2026 Dyon Scheijen. Dit werk en deze tekst zijn auteursrechtelijk beschermd.