DS23010 – TEFAF Etalageroute 2026

DS23010

Tweeluik – 200 x 240 cm

Acrylics on acoustic absorbing canvas

DS23010 ontstond in 2023.

Het tiende werk van dat jaar.

Soms weet je pas later wat je toen eigenlijk aan het vastleggen was.

Wanneer ik nu naar dit tweeluik kijk, zie ik beweging.

Geen stilstaand beeld. Maar golven.

Golven die bijna geluid maken.

Bevroren resonantie

Er zit ritme in dit werk.

De opbouw van licht bovenin.

De verdichting van blauw daaronder.

De spanning langs de verticale lijn.

Het heeft iets van een geluidsgolf die precies op het moment van expansie wordt stilgezet. Alsof een trilling wordt vastgehouden in verf.

In de audiologie spreken we over frequenties. Over amplitude. Over resonantie in een ruimte.

Hier zie ik datzelfde principe, maar zonder meetapparatuur.

De verf beweegt als geluid.

De lagen gedragen zich als klankvelden.

Het licht voelt als hoge frequenties.

Het diepblauw als lage tonen die meer druk geven dan volume.

En precies op de grens van de twee panelen ontstaat iets wat lijkt op interferentie. Geen botsing, maar beïnvloeding.

De ruimte tussen de golven

Wat mij misschien nog het meest raakt, is dat dit werk niet alleen beweging toont, maar ook demping.

Het is geschilderd op akoestisch absorberend canvas.

Dat betekent dat het doek zelf geluid opneemt. Reflectie vermindert. Galm verzacht.

In ruimtes waar spanning voelbaar is, kan akoestiek het verschil maken tussen onrust en veiligheid. Dat zie ik dagelijks in mijn werk. Hoe sterk wij reageren op wat we niet altijd bewust horen.

Hier wordt dat principe onderdeel van het kunstwerk.

De golven op het doek lijken bijna hoorbaar.

Maar het doek zelf kiest voor absorptie.

Het vangt op.

Het verzacht.

Het voorkomt echo.

Misschien is dat geen toeval.

Luisteren zonder oor

In mijn werk als audioloog zie ik hoe mensen worstelen met geluid. Met tinnitus. Met overprikkeling. Met verlies.

Maar ik zie ook iets anders.

Dat het niet alleen gaat om wat we horen.

Het gaat om hoe we ruimte maken voor wat er klinkt.

DS23010 voelt als een moment waarin geluid niet wordt bestreden, maar vastgelegd. Niet om het te beheersen, maar om het te begrijpen.

Het licht overwint het donker niet.

Het beweegt erdoorheen.

Zoals een toon die niet harder wordt, maar helderder.

De verticale lijn als overgang

De lijn in het midden van het tweeluik doet mij denken aan een grensfrequentie. Een overgang tussen twee gebieden die elkaar beïnvloeden zonder elkaar uit te wissen.

Twee panelen.

Twee velden.

Eén continuüm.

Net zoals wij niet enkel lichaam zijn.

Niet enkel brein.

Niet enkel emotie.

Alles resoneert.

Wat hoor jij?

Misschien zie je een zee.

Misschien een horizon.

Misschien een innerlijke storm.

Ik hoor golven.

Niet luid.

Niet dwingend.

Maar aanwezig.

En misschien is dat wat dit werk uiteindelijk wil zeggen:

Niet alles wat beweegt hoeft geluid te maken.

En niet alles wat stil is, is zonder trilling.

DS23010

200 x 240 cm

Acrylics on acoustic absorbing canvas

Een bevroren resonantie.

Een veld van golven dat zowel spreekt als absorbeert.

—

Dyon Scheijen

Art of Hearing

© 2026 Dyon Scheijen – Alle rechten voorbehouden.

Niets uit deze publicaties mag zonder schriftelijke toestemming worden overgenomen, verspreid of commercieel gebruikt.