De aarde, van een afstand gezien
- Art of Hearing | Dyon Scheijen
- 6 apr
- 3 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 6 apr
Het beeld hierboven gaat de hele wereld over
en laat zien wat wij zelden meemaken:
de aarde, bekeken van een afstand.
Op dit moment kijkt de mens opnieuw naar haar terug,
vanuit de immense stilte van de ruimte.
Binnen het Artemis-programma
beweegt de mens zich opnieuw richting de maan en kijkt daarmee ook terug naar planeet aarde.
Een plek in de geschiedenis waar afstand ontstaat.
En daarmee ook iets anders:
zicht.
Ik moet daarbij denken aan Wubbo Ockels.
Die tot zijn laatste adem probeerde
dit perspectief te delen.
Niet om te overtuigen,
maar om te laten zien
wat er verandert
wanneer je de aarde van een afstand ziet.
Twee kunstwerken ontstaan precies in dit moment.
Niet achteraf.
Niet als reflectie op wat geweest is.
Maar terwijl het gebeurt.
In een eerdere reflectie schreef ik over de behoefte aan een anker,
in een wereld die steeds vaker in brand lijkt te staan.
Over hoe kunst een plek kan zijn
waar het lawaai even verstilt.
Dit tweede werk ontstaat vanuit diezelfde zoektocht -
maar met één verschil:
dit keer neem ik afstand.
Ik werk momenteel aan twee werken tegelijk.
Een drieluik - DS26001.
Een opdracht.
En daarnaast een tweeluik - DS26002.
Dit werk.
Een werk dat zich niet alleen richt op wat we zien,
maar op wat er ontstaat
wanneer we kijken.
De aarde.
Een beeld dat we allemaal denken te kennen.
Blauw.
Wit.
Herkenbaar.
Bijna vanzelfsprekend geworden.
Maar wanneer je afstand neemt,
verandert iets fundamenteels.
Niet alleen wat je ziet.
Maar hoe je ziet.
Ons brein is geen camera.
Het vult aan.
Het zoekt betekenis.
Het maakt verhalen.
Soms zien we patronen die er niet zijn.
Gezichten in wolken.
Structuren in chaos.
Niet omdat ze er letterlijk zijn -
maar omdat wij ze nodig hebben
om te begrijpen.
Vroeger werden die verschijnselen benoemd.
Geprobeerd te vangen in modellen.
In wetten.
In verklaringen.
Vandaag weten we:
die modellen zijn niet volledig.
Maar het principe blijft.
Ieder mens kijkt -
en ziet iets anders.
En precies daar begint dit werk.
Wat nu nog wolken zijn,
zal veranderen.
Niet door het beeld zelf,
maar door wat wij erin gaan zien.
In de lagen die ik toevoeg
- structuur, verdikking, richting -
ontstaat ruimte.
Voor interpretatie.
Voor herkenning.
Voor projectie.
Witte lijnen die zich vormen als stromingen.
Gouden accenten die breken, verbinden, helen.
Verdichtingen die spanning dragen.
Alsof er iets verscholen ligt in het beeld.
Alsof het zich langzaam wil laten zien.
Niet omdat het er al was.
Maar omdat wij er tijd voor nemen.
Dit werk gaat niet alleen over de aarde.
Het gaat over hoe wij kijken.
Hoe wij betekenis geven.
Hoe wij zoeken naar houvast
in wat ogenschijnlijk vormloos is.
En misschien is dat wel precies
wat deze tijd van ons vraagt.
Dat we opnieuw leren kijken.
Van een afstand.
Met zachtheid.
Met ruimte voor het onbekende.
Want pas als we afstand nemen,
zien we wat werkelijk van waarde is.
Misschien gaat het niet om wat we zien.
Maar om hoe we bereid zijn te kijken.
En om de moed om anders te durven kijken.
Want dat…
is waar wetenschap begint.
Where Art Meets Science.
Source image: NASA
Opmerkingen