TEFAF Essay #10 - Ontdek jezelf in kleur en woord

Detail uit DS23010 - Where Art Meets Science - Wanneer je vertraagt begint het werk terug te spreken.

Wat overblijft wanneer we werkelijk leren kijken

Dit blog maakt deel uit van een reeks die ontstond tijdens de tentoonstelling van het tweeluik DS23010 in de etalage van Bart Hauben Hairstudio tijdens TEFAF Maastricht.

In deze serie onderzoek ik wat het betekent om werkelijk te kijken, te luisteren en elkaar te ontmoeten, voorbij geluid, voorbij oordeel, in kleur.

Ontdek jezelf in kleur en woord

Misschien begon het met een ontmoeting.

Met een etalage.

Met een kunstwerk.

Met een gesprek.

Maar gaandeweg werd het meer.

Het ging over tinnitus.

Over laaggeletterdheid.

Over vrouwkracht.

Over scheppende kracht.

Over erkenning.

Over Jan.

Over het glas dat al vol is.

En misschien ging het al die tijd over één ding.

Kijken.

Luisteren.

Aanwezig zijn.

Niet zwart-wit

We leven in een wereld die graag vereenvoudigt.

Goed of fout.

Gelijk of ongelijk.

Succes of falen.

Wij of zij.

Maar het leven is geen zwart-wit verhaal.

Het is een palet.

Een regenboog aan kleuren.

En toch duwen we kleur soms weg.

Uit angst.

Uit behoefte aan controle.

Uit verlangen naar overzicht.

Maar juist in het verschil

ontstaat ontdekking.

Juist in nuance

ontstaat begrip.

Leren kijken

Kijken is niet vanzelfsprekend.

We zien veel.

Maar we nemen weinig waar.

We kijken naar kunst en denken: mooi of niet mooi.

We kijken naar mensen en denken: passend of afwijkend.

We kijken naar onszelf en denken: genoeg of niet genoeg.

Maar wat als kijken een oefening is?

Wat als kijken betekent:

– vertragen

– nieuwsgierig blijven

– oordeel uitstellen

– ruimte laten

Wat als verwondering een keuze is?

Een spiegel van wat mogelijk is

Tijdens TEFAF zie je de rijkdom van cultuur, geschiedenis en verbeelding.

Niet alleen in prijs.

Maar in verscheidenheid.

Tijden.

Stijlen.

Materialen.

Verhalen.

Het is een grote spiegel.

Een spiegel van wat de wereld

en het leven ons te bieden heeft.

En misschien was ook het tweeluik DS23010

geen object

maar een uitnodiging.

Een uitnodiging om te blijven staan.

Om langer te kijken.

Om te ontdekken wat er in jou beweegt

wanneer je kijkt.

Ontmoeting

Kunst kan iets wat weinig andere dingen kunnen.

Ze kan twee onbekenden verbinden.

Ik ken u niet.

Maar als u deze woorden leest,

weet ik dat we elkaar ergens begrijpen.

Niet omdat we hetzelfde denken.

Maar omdat we bereid zijn te kijken.

Omdat we bereid zijn ons te laten raken.

Kleur en woord

Samen met mijn neef Hub Pieters maakte ik het boek

Ontdek jezelf in kleur en woord.

Bij elk kunstwerk werd een gedicht gekozen.

Niet om betekenis vast te leggen.

Maar om ruimte te openen.

Kleur en woord.

Beeld en taal.

Ratio en gevoel.

Zoals Acceptance and Commitment Therapy ons leert

dat we onze ervaringen niet hoeven weg te duwen,

maar ze mogen waarnemen.

Zoals kunst ons leert

dat we niet alles hoeven te begrijpen

om het te ervaren.

Misschien is ontdekken geen zoektocht naar iets nieuws.

Misschien is het leren zien

wat er al was.

Wat blijft

Wanneer de etalage leeg is.

Wanneer de beurs voorbij is.

Wanneer het licht dooft.

Wat blijft er dan over?

Misschien dit:

Dat je anders kijkt dan gisteren.

Dat je één kleur meer toelaat.

Dat je één mens werkelijk ziet.

Dat je één moment langer blijft staan.

Dat je luistert.

Niet alleen met je oren.

Maar met je hart.

En misschien…

dat je jezelf

in kleur en woord

een beetje beter hebt ontdekt.