De gepensioneerde hulphond

Afgelopen weekend kwam ik Gerard en José tegen. Twee mensen die ik al heel lang ken. Niet dagelijks. Niet intensief. Maar wel op zo’n manier zoals sommige mensen door de jaren heen in je leven blijven bewegen. Met een hartelijke groet. Een kort praatje. Een glimlach van herkenning.

We kennen elkaar van bij Adelante, al lang geleden. Sindsdien kwamen we elkaar af en toe tegen. Altijd even warm. Altijd even oprecht. En ergens zijn Gerard en José, zonder dat ik me daar altijd bewust van was, trouwe lezers van m’n blogs vanaf het eerste uur geworden.

Ze hadden jarenlang Frits bij zich. Een prachtige hulphond. Zacht. Trouw. Waakzaam. Een viervoeter die niet alleen helpt, maar ook iets uitstraalt wat nauwelijks in woorden te vatten is.

En nu zag ik hen weer. Naast hen lag Betsie, de jonge nieuwe hulphond. Nog fris. Nog lerend. Nog aan het begin van een leven vol nabijheid en betekenis. En daarnaast lag Frits. Grijze haren. Rust in zijn lijf. Op zijn tuig stond dat hij gepensioneerd was.

Een gepensioneerde hulphond.

Ik vond het ontroerend. Want daar lag hij. Niet meer officieel in functie misschien. Niet meer degene die alles hoeft te dragen. Maar nog steeds met diezelfde zachte aanwezigheid. Nog steeds trouw. Nog steeds nabij. Nog steeds precies wie hij altijd was geweest.

En misschien raakte me dat wel zo, omdat ik in Frits iets herkende. Niet dat ik mezelf met een hond wil vergelijken. Maar wel met dat principe. Dat je kunt stoppen met een rol, maar niet met je aard. Dat je officieel met pensioen kunt gaan, maar dat je niet hoeft te stoppen met betekenen.

Dat wat echt bij je hoort, niet verdwijnt zodra een functie stopt.

Die ontmoeting raakte me nog om een andere reden. José gaf me een bijzonder compliment. Ze vertelde dat ze mijn blogs altijd graag leest. Sommige zelfs drie keer.

Ik merkte dat het me raakte. Want eerlijk gezegd heb ik de laatste tijd af en toe gedacht: waarom doe ik dit eigenlijk nog? Wie leest dit nou echt? Wat maakt het uit? De wereld red ik er toch niet mee.

En dan sta je daar ineens, op een gewone dag, tegenover Gerard en José. Mensen die je eigenlijk al heel lang volgen. Mensen die je vanaf het begin kennen. Mensen die niet groots of luid aanwezig zijn, maar die wel lezen, voelen, meenemen en bewaren.

En daarom wil ik hier ook even stilstaan bij jou, trouwe lezer.

Dank je wel. Dank je wel dat je mijn woorden leest. Dat je soms even blijft hangen bij een zin. Dat je iets meeneemt. Dat je misschien niet altijd reageert, maar er wel bent.

Want eerlijk is eerlijk: een schrijver is geen schrijver zonder lezer. Zoals een kunstenaar ook geen kunstenaar is zonder iemand die kijkt, voelt, geraakt wordt of even stilvalt.

Ik kan woorden schrijven. Ik kan beelden maken. Ik kan proberen iets van het leven te vangen. Maar pas wanneer iemand leest, kijkt of voelt, ontstaat er echt iets tussen ons in.

Misschien is dat wel de mooiste plek waar betekenis ontstaat. Niet in mij alleen. Niet in het kunstwerk alleen. Niet in de tekst alleen. Maar ergens daartussen. Tussen schrijver en lezer. Tussen kunstenaar en kijker. Tussen mens en mens.

Dus dank je wel. Echt. Dat je leest. Dat je blijft lezen. Dat je mijn woorden soms zelfs bewaart.

Misschien is dat precies de les. Misschien moet ik de wereld helemaal niet willen redden. Misschien is dat veel te groot. Misschien moet ik gewoon trouw blijven aan datgene waar ik voor sta.

Schrijven over wat mensen meemaken. Over horen en niet gehoord worden. Over tinnitus, verlies, veerkracht, rouw, liefde, stilte, geluid en menselijkheid. Over hoe een gesprek soms iets kan verlichten. Over hoe woorden soms net dat ene beetje houvast kunnen geven.

Niet omdat woorden alles oplossen. Maar omdat woorden soms iemand even laten voelen: ik ben niet alleen.

Misschien is dat genoeg. Dat ene blog dat iemand drie keer leest. Dat ene gesprek dat nog jaren blijft hangen. Die ene zin waarin iemand zichzelf herkent. Die ene ontmoeting waarin dankbaarheid, bescheidenheid en menselijkheid voelbaar zijn.

Sommige mensen hebben heel wat klappen van het leven gehad. En toch blijven ze zacht. Niet naïef. Niet ongebroken. Maar zacht op een sterke manier.

Dat zag ik bij Gerard en José. En dat zag ik bij Frits en Betsie.

Betsie, die nog begint. Frits, die gepensioneerd is, maar nog steeds liefde uitstraalt.

Misschien is dat wel wat ik later ook hoop te zijn. Niet iemand die per se harder werkt. Niet iemand die de hele wereld moet redden. Maar iemand die beschikbaar blijft voor waar hij goed in is.

Luisteren. Schrijven. Betekenis geven. Mensen helpen dragen wat niet zomaar verdwijnt. En er zelf ook plezier aan beleven.

Misschien wil ik uiteindelijk vooral een soort golden retriever zijn. Niet in ras. Maar in houding.

Goud brengen. Trouw zijn. Zacht aanwezig. Daar zijn voor mensen die hulp nodig hebben. En zelfs als het officiële werk ooit minder wordt, toch blijven doen wat bij mijn aard hoort.

Omdat betekenis niet altijd groot hoeft te zijn. Soms ligt betekenis gewoon op vier poten naast je. Met grijze haren. Gepensioneerd. Maar nog altijd vol liefde.

Horen is zo veel meer dan enkel de oren.