Essay – De boom die niemand ziet groeien
- Art of Hearing | Dyon Scheijen
- 28 mrt
- 2 minuten om te lezen
Er staat een boom.
Al jaren.
Misschien zelfs al decennia.
Mensen lopen erlangs.
Dag in, dag uit.
Zonder stil te staan.
Want een boom…
is gewoon een boom.
Maar wat we niet zien,
is wat er gebeurt onder de grond.
Wortels die zich een weg zoeken
door harde lagen, langs weerstand,
op zoek naar voeding, naar water, naar houvast.
Onzichtbaar.
En toch is dáár
de echte groei.
Ik herken mezelf in die boom.
Mijn weg in de audiologie.
De jaren van natuurkunde in Aachen.
De stilte waarin ik mij verdiepte in tinnitus,
toen nog zonder duidelijke route, zonder vaste plek.
De mensen die iets zagen
voordat het zichtbaar werd.
En ondertussen…
groeide er iets.
Niet luid.
Niet opvallend.
Maar wel onmiskenbaar.
Zoals bij elke boom
kwamen ook de seizoenen.
Er waren zomers -
momenten van bloei, van energie, van zichtbaarheid.
Maar ook winters.
Tijden waarin alles stil leek te vallen.
Waarin bladeren loslieten.
Waarin het koud werd.
En misschien zelfs…
de vraag ontstond:
Groeit er nog wel iets?
Maar de natuur laat ons iets zien
wat we in ons eigen leven zo vaak vergeten:
Stilte is geen stilstand.
Leegte is geen einde.
Verlies is vaak voorbereiding.
Want onder de oppervlakte
gaat de groei altijd door.
En dan, bijna ongemerkt,
komt de lente.
Eerst een knopje.
Dan nog één.
En ineens zie je het:
Leven dat terugkeert.
Niet omdat het er ineens is,
maar omdat het er altijd al was -
alleen nog niet zichtbaar.
Misschien is dat wat we zo vaak missen.
Niet alleen in de natuur.
Maar ook in elkaar.
We zien mensen zoals ze vandaag zijn.
Maar zelden zien we:
waar ze doorheen zijn gegaan
wat er onder de oppervlakte groeit
welke winters ze hebben doorstaan
In mijn werk zie ik dat elke dag.
Mensen die vastlopen in geluid.
In tinnitus.
In wat niet meer weggaat.
Maar onder die ervaring
ligt altijd iets anders.
Een mens
die probeert te blijven staan.
Misschien is dat wel waar horen werkelijk begint.
Niet alleen bij geluid.
Maar bij aandacht.
Bij het vermogen om te zien
wat nog niet zichtbaar is.
Ik heb dit proces niet alleen beschreven.
Ik heb het ook geschilderd.
Niet als een boom die je direct herkent,
maar als een landschap van groei.
Lagen van aarde.
Sporen van tijd.
Beweging die omhoog wil,
maar altijd verbonden blijft met beneden.
In mijn werk zie je geen bladeren.
Geen takken.
Maar je voelt ze wel.
Zoals je groei vaak niet ziet,
maar wel ervaart.
Misschien zag je het al, helemaal aan het begin.
Niet als boom.
Maar als gevoel.
En misschien…
ben jij ook zo’n boom.
In een seizoen dat niet altijd zichtbaar is voor de buitenwereld.
Maar waarin, diep van binnen,
iets aan het veranderen is.
Dus als je vandaag langs een boom loopt…
Sta eens stil.
Niet alleen bij wat je ziet.
Maar bij wat je niet ziet.
En misschien…
herken je iets.
Van jezelf.
Of van iemand anders.
Want groei is zelden zichtbaar in het moment.
Maar altijd aanwezig
voor wie leert kijken.
Opmerkingen