TEFAF Essay #9 - Het glas dat al vol is

Detail uit DS23010 - Where Art Meets Science - Kunst vraagt geen oordeel alleen aanwezigheid.

Over waarde, bewustzijn en leren zien wat er al is

Dit blog maakt deel uit van een reeks die ontstond tijdens de tentoonstelling van het tweeluik DS23010 in de etalage van Bart Hauben Hairstudio tijdens TEFAF Maastricht.

In deze serie onderzoek ik wat het betekent om werkelijk te kijken, te luisteren en elkaar te ontmoeten, voorbij geluid, voorbij oordeel, in kleur.

Het glas dat al vol is

Misschien is dit blog geen analyse.

Geen pleidooi.

Geen maatschappelijk standpunt.

Misschien is dit blog een uitnodiging.

Een uitnodiging om opnieuw te kijken.

Een glas helder water

Stel je een glas voor.

Kraakhelder water.

Voor je neus.

Zo vanzelfsprekend

dat je het nauwelijks ziet.

Je drinkt het.

Je zet het neer.

Je denkt er niet over na.

Maar wat als dat glas er niet was?

Wat als helder water geen vanzelfsprekendheid was?

Wat als je elke dag moest zoeken om te overleven?

We zien het niet

omdat het er altijd is.

Waarde zit niet in prijs

We leven in een wereld waar een kunstobject miljoenen waard kan zijn.

Waar bedragen duizelingwekkend zijn.

Waar aandacht vaak gelijkstaat aan waarde.

Maar waarde en prijs zijn niet hetzelfde.

Je kunt in weelde leven

en blind zijn voor wat je gegeven is.

Je kunt miljoenen bezitten

en geen verwondering voelen.

En je kunt met weinig middelen

een diepe rijkdom ervaren.

Blindheid is niet altijd fysiek

We denken vaak dat blindheid gaat over ogen.

Maar misschien is de grootste blindheid

niet zien wat er al is.

Niet zien:

– gezondheid

– relaties

– stilte

– mogelijkheden

– kansen

– veiligheid

Het wonder zit niet in wat we zien.

Het zit in hoe we zien.

Het glas en tinnitus

Ik denk aan het glas dat ik teken in mijn spreekkamer.

Das Glas der Lebensakzeptanz.

Het glas dat volloopt met zorgen, pijn, spanning.

En soms vergeten we

dat er óók al veel in zit

wat waardevol is.

Relaties.

Veerkracht.

Creativiteit.

Liefde.

We focussen op de druppel die overstroomt.

Maar vergeten het water dat ons draagt.

Het glas en erkenning

We willen gezien worden.

Maar hoe vaak zien wij zelf?

Hoe vaak erkennen wij

wat er al is

in plaats van wat ontbreekt?

Hoe vaak kijken we naar verschil

in plaats van naar gedeelde menselijkheid?

Een spiegel

Misschien is dit blog een spiegel.

Geen oordeel.

Geen verwijt.

Maar een zachte vraag:

Wat zie jij niet

omdat het vanzelfsprekend is geworden?

Welke rijkdom staat voor je neus

als een glas helder water

dat je al jaren niet meer bewust proeft?

Tijdens TEFAF

Tijdens TEFAF zie je kunst van enorme waarde.

Maar misschien is de grootste waarde

niet wat aan de muur hangt.

Misschien is het het moment

dat je stilstaat.

Dat je kijkt.

Dat je voelt.

Dat je beseft

dat verwondering gratis is.

Bewustzijn

Bewust worden van wat er al is

is geen naïviteit.

Het is volwassenheid.

Het vraagt vertraging.

Het vraagt aandacht.

Maar misschien begint inclusie daar.

Niet bij wat ontbreekt.

Maar bij wat aanwezig is.

Een kleine uitnodiging

Misschien blijft het glas een metafoor.

Maar misschien mag het ook concreet worden.

Tijdens TEFAF hangt in de etalage het tweeluik DS23010.

Zie het niet als object.

Zie het als oefening.

Blijf eens staan.

Niet vluchtig.

Niet oordelend.

Maar kijk.

Wat gebeurt er als je langer blijft dan normaal?

Wat zie je dat je eerst niet zag?

Welke beweging ontstaat er in jezelf?

Ik kan zelf minutenlang naar mijn eigen werk kijken

en telkens nieuwe lagen ontdekken.

Niet omdat het verandert.

Maar omdat mijn manier van kijken verandert.

Misschien is dat de kern van alles wat ik in deze reeks probeer te zeggen:

Het wonder zit niet in wat we zien.

Het zit in hoe we zien.