Loslaten zonder elkaar los te laten

Over Alzheimer, loslaten en de kracht van menselijkheid

15 oktober 2026.

Een datum die ik waarschijnlijk nooit meer zal vergeten.

Vandaag hebben we mijn moeder naar het verpleeghuis gebracht.

In 2021 kreeg ze de diagnose Alzheimer. We wisten dat deze dag ooit zou kunnen komen. Maar weten dat iets gaat gebeuren, is iets heel anders dan het daadwerkelijk meemaken. Vijf jaar lang hebben we geprobeerd om het leven zo gewoon mogelijk door te laten gaan. Met goede dagen, moeilijke momenten, steeds meer zorgen en telkens opnieuw aanpassen aan wat de ziekte van ons vroeg.

En vandaag was het zover.

Mijn vader vond het verschrikkelijk moeilijk. En dat vindt hij nog steeds. Hoe zou het ook anders kunnen? Als je vrijwel je hele leven met iemand hebt gedeeld, dan is het niet zomaar je partner die naar een verpleeghuis verhuist. Dan verandert de wereld waarin je samen oud bent geworden. Het huis blijft hetzelfde, maar het leven erin niet.

Alzheimer is een ziekte die langzaam steeds meer van iemand afneemt. Herinneringen, herkenning, zelfstandigheid, vertrouwdheid. Maar wat de ziekte óók doet, is ingrijpen in het leven van iedereen om die persoon heen. Partners, kinderen, kleinkinderen. Een heel familiesysteem beweegt mee. Iedereen probeert op zijn eigen manier de juiste dingen te doen. Uit liefde. Soms uit onmacht. Vaak vanuit beide.

De afgelopen maanden en vooral de laatste weken, waren intens. Er waren momenten waarop de situatie nauwelijks nog houdbaar was. Waarop de veiligheid en het welzijn van mijn moeder, maar ook die van mijn vader, steeds zwaarder gingen wegen. Het besef groeide dat liefde alleen niet meer voldoende was om de zorg thuis te kunnen blijven dragen.

En toch schrijf ik vanavond iets wat misschien verrassend klinkt.

Het gaat buitengewoon goed.

Niet omdat er geen verdriet is. Niet omdat alle zorgen voorbij zijn. En zeker niet omdat dit gemakkelijk was.

Maar omdat we het samen fantastisch hebben gedaan.

Als familie hebben we elkaar gevonden. We hebben verantwoordelijkheid genomen, overlegd, elkaar opgevangen en geprobeerd om steeds opnieuw te kijken naar wat werkelijk nodig was. Niet alleen voor ma, maar ook voor pap. Want achter iemand met Alzheimer staat vaak een partner die zelf langzaam uitgeput raakt. Iemand die niet alleen de zorg draagt, maar ook voortdurend afscheid neemt van stukjes van het leven dat ooit zo vanzelfsprekend was.

En gelukkig stonden we er niet alleen voor.

Vanavond, om 22.34 uur, kreeg ik een bericht van een van de betrokken professionals. Gewoon een paar zinnen. Hoe het met ons ging. En vooral hoe het met pap ging. Dat het een heftige dag moest zijn geweest. Dat ze hoopte dat er wat rust zou komen.

Zo’n bericht lijkt misschien klein. Maar voor mij was het enorm groot.

Want op dat moment voelde ik opnieuw dat we gezien werden. Dat er mensen zijn die niet alleen naar een zorgvraag, een diagnose of een dossier kijken, maar naar de mensen achter dat verhaal.

Mensen die zich betrokken voelen. Die niet alleen hun werk doen, maar hun menselijkheid meenemen in dat werk.

En juist dat raakt mij zo diep.

Al meer dan vijfentwintig jaar werk ik als klinisch fysicus-audioloog met mensen die vastlopen door gehoorproblemen, tinnitus, overgevoeligheid voor geluid of andere klachten die hun leven ingrijpend kunnen veranderen. Ik probeer daarbij altijd verder te kijken dan de oren. Naar de mens achter de patiënt. Naar zijn of haar verhaal. Naar de omstandigheden waarin iemand leeft.

Want een mens is zoveel meer dan een diagnose.

En nu zit ik zelf aan de andere kant van de tafel. Als zoon. Als mantelzorger. En tegelijkertijd als iemand die midden in een burn-out zit.

Of beter gezegd: iemand die na tweeënhalve maand eigenlijk pas net aan zijn herstel begonnen is.

Dat maakt deze periode ook zo bijzonder. Alles wat ik jarenlang professioneel heb proberen uit te dragen, ervaar ik nu van binnenuit. Wat betekent het wanneer iemand werkelijk naar je luistert? Wanneer iemand verder kijkt dan de zichtbare problemen? Wanneer iemand oprecht vraagt hoe het met je gaat en ook geïnteresseerd is in het antwoord?

Het antwoord kreeg ik vanavond om 22.34 uur.

En dat raakt aan iets wat volgens mij de basis vormt van onze beschaving.

De liefde voor het mens-zijn. Er voor een ander willen zijn.

Dat klinkt eenvoudig, maar zo vanzelfsprekend is het niet altijd. We leven in een wereld waarin veel wordt gemeten. Productiviteit, efficiëntie, prestaties, kosten, tijd. Ook in de zorg. En natuurlijk zijn al die zaken belangrijk. Maar waar blijft de ruimte voor de mens achter al die cijfers?

Voor dat ene telefoontje. Dat extra gesprek. Dat berichtje laat op de avond. Voor iemand die even buiten de lijntjes kleurt omdat hij of zij voelt dat het nodig is.

Ik herken die mensen. Misschien juist omdat ik zelf ook zo in het leven probeer te staan.

Maar ik leer inmiddels ook iets anders. Iets wat voor mijn eigen herstel ontzettend belangrijk is.

Menselijkheid kost soms energie. Betrokkenheid vraagt iets van ons. En wanneer je voortdurend voor anderen klaarstaat, kun je ongemerkt jezelf uit het oog verliezen. Zelfs wanneer alles wat je doet volledig aansluit bij je eigen waarden.

Vandaag kreeg ik bijvoorbeeld ook nog twee persoonlijke mails van mensen die ernstig vastlopen door laagfrequent geluid en tinnitus. Mensen die mij rechtstreeks benaderen omdat ze hopen dat iemand hen begrijpt. Eén van hen heb ik inmiddels geantwoord. De ander wil ik morgen antwoorden.

Niet omdat het moet, maar omdat ik weet hoe waardevol het kan zijn wanneer iemand voelt dat er werkelijk geluisterd wordt.

Tegelijkertijd besef ik dat juist daar voor mij een belangrijke les ligt. Ik hoef niet altijd onmiddellijk te reageren. Niet iedere vraag hoeft vandaag een antwoord te krijgen. Ook mijn eigen herstel verdient aandacht, tijd en ruimte.

Misschien is dat wel een van de moeilijkste onderdelen van opnieuw leren lopen.

Leren dat je ook voor anderen van betekenis kunt zijn wanneer je niet voortdurend beschikbaar bent. Dat grenzen stellen geen gebrek aan betrokkenheid betekent. En dat je soms zelf degene mag zijn die steun ontvangt.

Vandaag hebben we als familie mijn moeder gedragen, op weg naar een nieuwe fase in haar leven. Een fase die we niet hadden gewild, maar die inmiddels noodzakelijk was geworden. Tegelijkertijd werden wijzelf gedragen. Door elkaar, door mensen uit de zorg en door professionals die veel meer betekenen dan hun functieomschrijving ooit kan omvatten.

En dat brengt me bij een gedachte die steeds belangrijker wordt in het boek waaraan ik momenteel werk: Opnieuw leren lopen – Over burn-out, herstel en menselijkheid.

We hebben elkaar nodig.

Niet alleen wanneer het goed gaat, maar juist wanneer het leven ingewikkeld wordt. Wanneer de draaglast groter wordt dan de draagkracht. Wanneer alle knoppen van ons menselijke systeem voortdurend worden bijgesteld en we langzaam ontdekken dat we niet overal zelf controle over hebben.

Vandaag heeft Alzheimer opnieuw een ingrijpende verandering gebracht in ons gezin. Mijn moeder woont niet meer thuis. Mijn vader moet een nieuwe manier vinden om zijn dagen vorm te geven. En wij als kinderen zoeken samen verder naar een manier om er voor hen allebei te zijn.

Hoe dat allemaal zal gaan, weten we nog niet.

Maar één ding weet ik vanavond wel.

We hebben het samen gedaan. Met liefde, verdriet, vertrouwen en ongelooflijk veel betrokkenheid.

En misschien is dat uiteindelijk wel wat menselijkheid betekent. Niet dat je alle problemen van een ander kunt oplossen. Niet dat je altijd de juiste antwoorden hebt. Maar dat je er bent. Dat je luistert. Dat je iemand laat voelen dat hij of zij ertoe doet.

Vandaag hebben we ma naar het verpleeghuis gebracht.

En op een dag waarop we zoveel moesten loslaten, hebben we ook iets heel waardevols ervaren.

Dat we elkaar kunnen vasthouden.

En soms is dat precies genoeg om weer een volgende stap te kunnen zetten.

Het verhaal achter de foto

Bij dit blog hoort voor mij een bijzondere foto van mijn ouders.

Jaren geleden kwam ik deze foto bij toeval online tegen, geplaatst bij een bericht van vermoedelijk een fotograaf uit Hasselt. Ik wist niet dat de foto was gemaakt. Wie de fotograaf was en waarom juist mijn ouders werden gefotografeerd, weet ik nog altijd niet.

Maar de foto raakte me. En gelukkig heb ik hem destijds bewaard.

Nu, zoveel jaren later, krijgt dit beeld voor mij nog meer betekenis.

En eigenlijk zou ik ontzettend graag het verhaal achter deze foto willen horen.

Wie zag mijn ouders daar? Wat maakte dat juist dit moment werd vastgelegd? Wat zag de fotograaf wat misschien ook voor mij zo bijzonder is om terug te zien?

Daarom een bijzondere vraag aan jullie, mijn lezers.

Herken je deze foto? Weet je misschien wie hem heeft gemaakt? Of ben je zelf de fotograaf?

Dan zou ik heel graag met je in contact komen. Om het oorspronkelijke beeld terug te vinden, je als maker te kunnen bedanken en vooral om jouw verhaal te horen.

Want achter iedere foto schuilt een moment. En achter ieder moment een menselijk verhaal.

Juist dat verhaal zou ik zo graag willen leren kennen. ❤️

Dyon Scheijen

15 oktober 2026

Opnieuw leren lopen – Over burn-out, herstel en menselijkheid