Rust

Gisteren kwamen Frank en Maja kijken naar het drieluik waar ik de afgelopen weken aan heb gewerkt.

Ze namen de ouders van Frank mee.

Mensen op leeftijd.

Maar nog vol humor. Vol interesse. Vol levenservaring.

En misschien raakte het mij juist daarom zo diep.

Omdat je op een bepaalde leeftijd niet meer kijkt om indruk te maken.

Niet meer kijkt vanuit status of wat iets “moet voorstellen”.

Maar gewoon voelt.

De moeder liep langzaam met haar rollator naar achteren en ging zitten kijken naar het werk.

Op afstand.

Alsof ze aan zee zat.

Alsof ze naar de branding keek.

De vader bleef naast haar staan.

Kijken.

Zwijgen.

Voelen.

Uit respect heb ik geen foto genomen.

Maar man… wat had ik dat beeld graag vastgelegd.

Niet voor social media.

Niet voor marketing.

Maar omdat daar ineens alles samenkwam waar ik al jaren mee bezig ben.

Menselijkheid.

Rust.

Verbinding.

Horen.

Hij keek me aan en zei slechts één woord:

“Rust.”

En eerlijk… een groter compliment kon hij mij niet geven.

Want dit werk is groot.

Het is intens.

Het schreeuwt bijna van die muur af.

Vuur.

Passie.

Verlangen.

Leven.

Hier zit kracht in.

Beweging.

Emotie.

Maar tegelijkertijd ook dat anker.

Dat staan.

Staan voor waar je voor wil staan in het leven.

Voor zachtheid in een harde wereld.

Voor menselijkheid.

Voor blijven kijken naar elkaar als mens, zelfs wanneer je elkaar niet altijd begrijpt.

Staan voor je waarden.

Zelfs wanneer de wereld om je heen beweegt, schreeuwt of stormt.

En misschien is dat precies waarom abstracte kunst zo bijzonder kan zijn.

Omdat het geen antwoord geeft.

Maar ruimte.

Ruimte waarin ieder mens zijn eigen verhaal tegenkomt.

De één ziet vuur.

De ander een horizon.

Een ander misschien een herinnering.

Of simpelweg rust.

En terwijl ik dit schrijf ben ik in de vroege ochtend onderweg naar Amsterdam.

Zes uur.

De zon komt op.

Een strakke blauwe hemel boven een nog stille wereld.

Vandaag gaat het over gehoor, geluid, gehoorbescherming, jongeren en toekomst.

Maar eigenlijk gaat het ook daar over precies hetzelfde.

Over de mens.

Over hoe we elkaar nog bereiken in een wereld die steeds harder wordt.

Over elkaar horen.

Elkaar zien.

Elkaar nog écht ontmoeten.

Want horen is zoveel meer dan enkel de oren.

Dat zie ik in mijn spreekkamer.

Dat zie ik in de wetenschap.

Maar gisteren zag ik het ook gewoon weer in een oudere man die stil naar een schilderij keek en slechts één woord nodig had.

“Rust.”

Misschien is dat uiteindelijk waar zowel kunst als zorg over gaan.

Niet harder roepen.

Maar ruimte maken waardoor iemand zich weer even mens voelt.