Deze week in Londen. Een stad die altijd weer inspireert, maar één plek stond vanaf het begin schijnbaar al vast: de Tate Modern. Alsof...

We zijn een weekje in Londen. Ons Airbnb’tje ligt nét buiten de stad, in zo’n schilderachtig Engels gehuchtje met stenen muurtjes, rozen...

De mens is als een kunstwerk. Gelaagd, onvolmaakt, soms gebroken - maar juist daarin uniek, krachtig en levend. En precies zo zie ik mijn...

De wereld doet wat met me. Als mens, maar ook als professional. Dagelijks werk ik als zorgverlener met mensen die kwetsbaar zijn. Mensen...

Er zijn van die opdrachten die je raken. Niet alleen omdat het technisch uitdagend is – een groot schilderij dat ook nog eens akoestisch...

Gisteren stond ik voor een zaal met zo’n 130 oud-medewerkers van Adelante. Voor mij ook heel veel oud-collega’s die ik zelf nog goed ken....

De DAC-dag begon vroeg. Een bus, een route door België, collega’s in gesprek. We startten in Genk, in het futuristische THOR-gebouw — een...

Ik heb de langste tijd van mijn leven hier al gehad. Als kind groeide ik op in onbezorgde zomers, zonder bewustzijn over uitstoot,...

Als mens, als zorgverlener, als bondgenoot: waarom ik mijn stem moet laten horen! Soms krijg je een bericht dat je niet zomaar leest,...

“Man van ongelooflijke veelzijdigheid, groot bonkend hart en luisterend oor voor de Mensheid.” Zo begint de kaart die vanmiddag op mijn bureau lag. Op de voorkant: een vredesduif. Eenvoudig. Stil. En toch krachtiger dan honderd meningen. Ze kwam van een patiënte die ons tinnitusprogramma heeft doorlopen. Een kaart, zorgvuldig samengesteld. Niets vluchtigs, niets impulsiefs. Ze schrijft: “Ik heb letterlijk twee kaarten voor me liggen. Eén is een grappige weergave van ‘zingen &

Er zijn momenten dat ik midden in een gesprek stilval. Omdat iemand tegenover me zit die ik niet alleen hoor met mijn oren, maar met...

Stel je voor. Je zoon. Je dochter. Je geliefde. Die zich diep vanbinnen moslim voelt. Of queer. Of zwart. Of gewoon: niet zoals “zij”....

Een ontmoeting die blijft klinken Vanmorgen was ik in De Beyart , een bijzondere woonplek voor ouderen in hartje Maastricht. Ik zat aan...

Op 4 mei, tijdens de alternatieve herdenking in Den Haag, stond Gloria Wekker op het podium. Haar woorden sneden door de stilte. “Witte...

De stilte die spreekt

Soms draait het in ons vak niet om harder of zachter. Het draait om het raken van de juiste snaar. Dat zinnetje las ik onlangs in op de...

De wereld staat in brand. Letterlijk én figuurlijk. We worden overspoeld door prikkels, door polarisatie, door systemen die het mens-zijn...

Kunst als brug naar toegankelijke zorg? Afgelopen weekend sprak ik iemand op straat. Hij had al maanden last van piep in zijn oor. Slaapt...

Onlangs gebeurde er iets onverwachts. Ik stuitte per toeval op een oude lezing die ik ooit gegeven heb. Een mini-college over mijn tijd in San Diego – en terwijl ik keek, voelde ik hoe dat verhaal zich opnieuw voor mijn ogen ontvouwde. Als een film. Een herinnering die ik bijna was vergeten, maar die me diep vanbinnen heeft gevormd. Niet alleen als mens, maar ook als professioneel kunstenaar. Het is tijd om dat verhaal hier op deze website met jullie te delen. Omdat het bijzo

Ze sprak me aan bij de bakker. Een mevrouw met zachte ogen, een warme glimlach en een stem die even twijfelde of ze het wel zou vragen....