Soundos El Ahmadi - Witte ruis - 2 april 2026 - Lotto Arena Antwerpen Een lieve naam, een zwaar gesprek en het moment waarop iemand niet meer kon zwijgen Soms blijf je hangen bij een televisieprogramma zonder precies te weten waarom. Zappend, half luisterend en ineens zit je rechtop. Dat gebeurde mij onlangs bij het Vlaamse VRT-programma De Afspraak . Het gesprek begon zwaar. Serieus. Bijna afstandelijk. Eerst was er de rechtszaak Aan tafel ging het over een van de grootste d

Waarom de wereld haar nog steeds vreest Het begon met woorden. “Je mannetje staan.” “Niet zo soft.” “Niet zeuren.” “Gewoon doorpakken.” “Laat je niet kennen.” Ik hoorde ze weer, in vergaderingen, op straat, in gesprekken. En ineens zag ik het patroon: hoe onze taal ons vormt. Hoe we kracht zijn gaan verwarren met hardheid. Alsof je pas meetelt wanneer je jezelf groter maakt dan de ander. Alsof zachtheid iets is om te verbergen. Ik noem dat mankracht. Niet mannen, maar een cul

Vandaag spraken twee vrouwen mij aan. Los van elkaar. Beiden zeiden ze hetzelfde: “Wat jij schrijft raakt. Het helpt. Het opent.” Eén van hen zei zelfs: “Ik volg niemand meer op LinkedIn behalve jou. Omdat wat jij schrijft altijd binnenkomt.” Dat zijn geen kleine woorden. Dat zijn spiegels. En tegelijk ook een opdracht. Om door te gaan met delen wat zich in de vroege ochtend vaak spontaan in woorden aandient. Omdat woorden er toe doen. Omdat we met woorden werelden kunnen ope

De groene cirkels van een NAVO-AWACS boven Zuid-Limburg Kijk hier eens naar. Dit is geen abstract geopolitiek verhaal. Dit is geen ver-van-ons-bed-oorlog. Dit is boven onze hoofden. Boven onze huizen. Boven onze bedden. Een NAVO-AWACS die rondjes vliegt. Niet één. Niet twee. Maar soms zeven. Elke avond rond tien uur opnieuw. Dagen achter elkaar. Een Boeing E-3 Sentry, opgestegen van Geilenkirchen, cirkelend boven Zuid-Limburg. En ik vraag me af: wanneer zijn we dit normaal ga

Tinnitus is niet het geluid, maar de betekenis. Ontdek waarom CBT en multidisciplinaire zorg beter werken dan devices.

Over social media, macht en morele verantwoordelijkheid Een groot verschil met de jaren dertig van de vorige eeuw is de kracht van social media. Toen lag macht bij radio, kranten en partijpropaganda. Vandaag kan iedereen publiceren. Iedereen filmen. Iedereen delen. In theorie betekent dat: meer transparantie. Meer tegenstem. Meer licht. Maar social media is geen garantie voor waarheid. Het is vooral een versterker. Het versterkt het beste in ons - én het slechtste. Het verste

Ik kreeg laatst de tip om een versie van AI te gebruiken die sarcastischer en humoristischer reageert. Een soort “Monday-modus”. Leuk misschien, maar ik merkte dat het mij eigenlijk niet aantrekt. Ik gebruik dit soort technologie liever droog, serieus, als denkinstrument. En dat zegt misschien iets groters. We lijken als samenleving steeds meer te sturen op entertainment en spel. Niet alleen in media, maar zelfs in politiek, wetenschap en publieke discussie. Alles moet licht,

Waarom ik mijn stem nu luid laat horen, juist met de Week van het Oorsuizen in zicht Er zijn momenten waarop je als professional niet meer weg kunt kijken. Niet omdat je graag scherp bent. Niet omdat je graag tegen dingen aanschopt. Maar omdat het schuurt aan iets fundamenteels. Aan waarheid. Aan menselijkheid. Aan zorg. Met de Week van het Oorsuizen in het verschiet wil ik deze keer mijn stem luid en duidelijk laten horen. Omdat ik twee bewegingen zie die elkaar versterken e

Over volwassen worden in een wereld van titels Er komt een moment in je professionele leven waarop de vragen veranderen. Niet langer: Hoe ver kan ik komen? Welke titel kan ik halen? Welke positie past bij mijn cv? Maar eerder: Waar doe ik dit eigenlijk nog voor? Wat betekent mijn werk, los van systemen en erkenning? Wie ben ik als professional, wanneer niemand meer meet of beoordeelt? Ik ben inmiddels 55. Ik werk al decennia in de audiologie, als klinisch fysicus, als expert

Ik hoef niet te winnen. Dit gaat niet over mij. Ik ben 55. Waarschijnlijk heb ik de langste tijd van mijn leven al achter me. Wat mij steeds vaker bezighoudt, is niet mijn eigen positie, maar wat en wie we achterlaten. De zoon en dochter van mijn vrouw. Neefjes en nichtjes. Maar eigenlijk: ons allemaal, als mensen. De afgelopen dagen deelde ik een statement van de Nobel Foundation . Geen mening van mij, geen pamflet, geen politieke provocatie. Een heldere herbevestiging van A

Citroen. Vakantie. Werk. Thuis. En misschien wel het allereerste en krachtigste woord dat we leren: mama of papa. Woorden dragen betekenis. Niet alleen als klanken, maar als dragers van gevoel, herinnering en richting. Eén woord kan veiligheid oproepen. Of spanning. Verbinding. Of afstand. In therapievormen als ACT en NLP worden we ons bewust van die kracht. Van hoe woorden in ons hoofd gedrag kunnen sturen. Hoe een enkel label ons kan verlammen of juist in beweging kan breng

Soms schrijf je een tekst en hoop je dat hij iets raakt. Soms weet je pas na publicatie wat hij werkelijk heeft losgemaakt. Het essay Horen is meer dan enkel de oren, dat ik schreef voor de de Volkskrant, verscheen net voor de feestdagen. Het ging over horen, maar misschien nog wel meer over erbij horen. Over hoe mensen kunnen verdwijnen uit gesprekken, uit gezelschap, zonder ooit echt weg te zijn. Wat ik niet had kunnen voorzien, was wat er daarna gebeurde. Ik kreeg berichte

Parijs als spiegel van macht, pracht en het verloren menselijke midden Het is vier uur ’s ochtends in Parijs. De stad slaapt. Of lijkt dat te doen. Ik lig wakker. Niet door lawaai, niet door onrust, maar door iets dat zich niet laat wegdrukken. Gedachten die zich aandienen zoals alleen wezenlijke gedachten dat doen: zonder aankondiging, zonder haast, maar met gewicht. Parijs. De stad van licht, van kunst, van wetenschap, van revolutie. Maar ook vandaag: de stad van macht, bez

Disclaimer Dit artikel is een beschouwende reflectie op actuele maatschappelijke en geopolitieke ontwikkelingen. Het pleit expliciet voor geweldloosheid, democratische betrokkenheid, dialoog en respect voor mensenrechten. Er wordt geen geweld goedgekeurd, aangemoedigd of gelegitimeerd. Het is bittere ernst Wie denkt dat wat er nu gebeurt vooral “politiek spel” is, vergist zich. Dit gaat niet over strategie, onderhandeling of stoere taal. Dit gaat over mensen. Over levens. Ove

De jaarwisseling van 2026 voelt anders. Niet omdat het “altijd zo is gegaan”. Maar omdat de beelden die ons bereiken niet meer incidenteel zijn. Ze vormen een patroon. Grote steden. Maar ook plaatsen als Breda. Overal jongeren, explosieven, chaos. Geen vuurwerk meer, maar wapens met een lont. En dan die beelden uit Zwitserland. Champagneflessen met sterretjes erboven. Goedkope akoestische panelen aan het plafond. Zwarte platen met driehoekjes, bedoeld om geluid te dempen, nie

“Maar het is zó leuk voor de kinderen.” Dat hoor je overal. Niet alleen in Nederland. Wereldwijd. En ja, het ís mooi. Kleuren. Geluid. Verwondering. Een paar seconden magie tegen de nacht. Maar laat het dan ook dáár over gaan: over hun toekomst. Wereldwijd gaan er rond jaarwisselingen miljarden euro’s op aan vuurwerk. In Nederland alleen al meer dan honderd miljoen euro per jaar. Voor seconden spektakel. Voor iets dat verdwijnt en tegelijk blijft hangen. In lucht. In bodem.

Over tijd, talent en het gevaar van later Gelukkig weer een NIEUW JAAR. Met mijn 55 jaar op de teller kom ik langzaam in wat je de gevarenzone zou kunnen noemen. Niet omdat het leven ineens voorbij is, maar omdat het niet meer eindeloos voelt. Binnen ACT is er een oefening die confronterend eenvoudig is: het leven is niet oneindig, ook al gedragen we ons vaak alsof dat wel zo is. Zolang alles gezond en wel is, zeggen we makkelijk later. Later ga ik genieten. Later, na mijn pe

Eerlijk… Gaza voelt voor mij niet meer als een waarschuwing. Het voelt als verlies. Alsof we iets fundamenteels zijn kwijtgeraakt. De lakmoesproef voor menselijkheid is afgenomen en wat zichtbaar werd was geen twijfel meer maar falen. Menselijkheid blijkt op het wereldtoneel duidelijk geen leidend principe. Macht, ego, rijk-DOM, geld, geschreeuw en onderdrukking, ze winnen het structureel van verbinding, respect, empathie, vrede van elkaar iets gunnen van samen leren van same

Een kerstgedachte in een wereld die om menselijkheid vraagt Soms gebeurt er iets kleins dat onverwacht veel betekent. Eind november kreeg ik een bericht van Astrid Rubbens. Ze vroeg of ze één van mijn zinnen mocht gebruiken voor haar nieuwjaarskaarten: “Alleen het licht kan de duisternis tot stilte brengen.” “Only the light can silence the darkness.” Die vraag raakte me. Niet omdat de zin van mij is, maar omdat ze vertelde dat hij haar hoop en vertrouwen bood. Dat hij precies

Kwetsbaarheid zichtbaar maken door te kijken én te luisteren Zelf aan Zet werd mogelijk gemaakt door de visie van drs. Lili Genee Pirayesh, prof. dr. Erik Scherder en prof. dr. Jaap Seidell. Zij brachten veertig experts samen om één boodschap te delen: gezondheid is geen optelsom van factoren, maar de optelsom van de mens. Dat ik zelf een hoofdstuk mocht schrijven over het horen van de mens achter het geluid, maakt mijn betrokkenheid bij dit project extra bijzonder. Met krac