Een persoonlijke reflectie op het tinnitusnieuws van vandaag. Vandaag was zo’n dag waarop de stilte geen rust bracht. Een dag waarop mijn telefoon bleef trillen, waarop berichten binnenstroomden van mensen die ik al jaren begeleid. Mensen die dachten dat ze eindelijk wat stabiliteit hadden gevonden… tot dit nieuws door de media denderde alsof een doorbraak in het verschiet lag. En eerlijk? Ik voelde boosheid. Geen harde boosheid, maar de soort die ontstaat wanneer je ziet dat

Vandaag bezocht ik Jan van Genk en Corry Broshuis in de Beyart. Het werd geen gewoon bezoek, geen simpel overhandigen van een tijdschrift of een groet aan twee mensen die me dierbaar zijn. Het werd een dag die in lagen openvouwde, precies zoals kunst dat doet wanneer je er langer naar kijkt. Want Jan is niet zomaar een kunstenaar. Hij is een grootmeester. Opleidingen aan Jan van Eyck, aan de kunstacademie in Tilburg, aan de leergangen academie, nationaal bekend om zijn portre

Stilte is nooit stil. Het is een ruimte. Een opening. Een uitnodiging om anders te kijken en dieper te voelen. In mijn werk als audioloog zie ik dagelijks hoeveel invloed prikkels hebben op ons brein en ons lichaam. Geluid kan verbinden, ontregelen, vermoeien, troosten, verwarren. Maar zelden staan we stil bij één simpele waarheid: niet iedereen beleeft geluid op dezelfde manier. Aanleiding voor dit blog was een artikel in NRC over prikkelarme openstellingen in musea en thea

Kennis doet ertoe, niet een beetje, maar fundamenteel. Niet alleen in dikke boeken of universiteiten, maar midden in het leven. In hoe we kijken, voelen, lijden, herstellen. Vaak begint verandering niet met een pil of een apparaat, maar met woorden, begrijpen, inzicht. En misschien is dat precies waarom ik deze blog schrijf. Omdat ik wil laten zien hoe belangrijk onderwijs is, hoe belangrijk psychologische educatie is. Gewoon in Jip-en-Janneke-taal uitleggen hoe ingewikkeld h

Er zijn boeken die niet oud worden. Niet omdat ze mooi geschreven zijn, maar omdat ze een spiegel blijven houden. George Orwell schreef in 1949 1984 - een waarschuwing, een verhaal over een wereld waarin één waarheid geldt, één leider heerst en de mens langzaam vergeet wie hij is. Een boek dat bedoeld was als waarschuwing, maar steeds meer aanvoelt als een beschrijving van vandaag. We leven in een tijd waarin we alles weten, maar steeds minder begrijpen. We horen alles, maar

(deel drie van het drieluik over angst, bewustwording en menselijkheid) Met dit derde blog sluit ik mijn drieluik over angst af. Eerder schreef ik De paradox van angst, over hoe angst mensen tegen zichzelf keert, en De lagen van angst , over hoe macht, bezit en taal met angst verweven zijn. Dit laatste deel gaat over angst in haar meest georganiseerde vorm: de politiek van angst. Een systeem waarin angst niet alleen wordt gevoeld, maar bewust wordt gevoed. ⚖️ De angst als st

Na mijn vorige blog De paradox van angst kreeg ik op LinkedIn een mooie reactie die me raakte. Een video over onderwijs en kennis. En ja, kennis doet er toe. Maar ik voelde ook iets anders. Want angst houdt zich niet aan opleidingsniveau, afkomst of achtergrond. Ze raakt ons allemaal. Of je nu werkt met je handen of met je hoofd, of je nu een titel draagt of de wereld draaiend houdt zonder die titel - angst is van iedereen. We zien het in mensen die bang zijn om te verliezen

Er is iets heel vreemds gaande. Overal in Europa zie je mensen stemmen op partijen die hun eigen bestaanszekerheid afbreken. Mensen die het moeilijk hebben, zich niet gehoord voelen, of bang zijn om iets kwijt te raken. Juist zij worden aangetrokken door de harde taal van partijen die zeggen “de waarheid te spreken”, PVV in Nederland, AfD in Duitsland. Maar het wrange is, diezelfde partijen ondermijnen precies datgene waar deze mensen behoefte, zelfs nood aan hebben: veilighe

Beeld geïnspireerd op Picasso’s vredesduif (1949) – AI-interpretatie door Art of Hearing, 2025. De vredesduif zoals we die vandaag kennen, komt van Pablo Picasso. In 1949 vroeg men hem een symbool te maken voor het eerste Wereldvredescongres in Parijs. Hij tekende geen vlag, geen gebalde vuist, maar een eenvoudige witte duif - ontstaan uit stilte, liefde en hoop. Een wereld die nog nasidderde van oorlog, zag in dat ene beeld een richting. Zijn duif vloog dwars door grenzen he

De maatschappij heeft pijn. Chronische pijn. We voelen het in alles wat om ons heen gebeurt. De spanning, de vermoeidheid, het cynisme....

Overdag lijkt de wereld helder. De lucht is strakblauw, de zon verwarmt ons en we leven alsof dat vanzelfsprekend is. Maar die blauwe...

Door Dyon Scheijen Klinisch fysicus – audioloog Beeldend kunstenaar ACT-trainer “Horen is meer dan enkel de oren” Beste deelnemer, Fijn...

Een verhaal over verliezen, kiezen en opnieuw horen Ze zat voor me, rechtop, helder. Met naast haar een man die zacht glimlachte, zijn...

Journalisten zijn een van de pijlers onder onze democratie. Zij moeten macht bevragen, verhalen blootleggen en alle kanten van het debat...

Het is mijn eerste week weer terug aan het werk en ik word me steeds bewuster van iets wat ik altijd al voelde: de kracht van gewoon...

Kunst in een wereld vol ruis Londen kan voelen als één groot kloppend hart. Overal is beweging. Straten vol mensen, geluiden die elkaar...

Lisa. Zeventien jaar. Zeventien jaar. Een meisje met een toekomst die abrupt werd afgebroken. Een familie die in één nacht verscheurd is....

Van Gogh, de camera’s en de kunst van echt kijken Ik stond in de zaal waar een van de beroemdste schilderijen ter wereld hangt: De...

Afgelopen week zat ik met verbijstering naar De Oranjezomer te kijken. We zagen opnieuw een tafereel dat bijna een format lijkt: mannen...

Frameless | Claude Monet (1840-1926) Boat on the Seine near Jeufosse Oil on Canvas 60 X 73 cm Private Collections Image: Courtesy of...