Een kerstcadeau dat je niet kunt inpakken

Soms krijg je een bericht dat je even stilzet.

Niet omdat het groots is of luid, maar juist omdat het zacht binnenkomt.

De afgelopen tijd ontvang ik vaker persoonlijke berichten. Berichten van mensen die ik in mijn werk heb mogen ontmoeten. Woorden van dank, herkenning, reflectie. Wat deze berichten bijzonder maakt, is niet alleen wat er wordt gezegd, maar dát het gezegd wordt.

Eén bericht bleef bij mij hangen. Niet vanwege de inhoud alleen, maar vanwege de moed die eruit sprak.

“Ik heb even getwijfeld of ik je een bericht zou sturen, maar ik doe het toch.”

Die ene zin zegt eigenlijk alles.

De kracht van toch doen

We onderschatten vaak hoe groot zo’n stap is. Iemand laten weten dat je geraakt bent. Dat woorden of een ontmoeting iets in beweging hebben gezet. Dat vraagt kwetsbaarheid. En het vraagt het verdragen van onzekerheid: Wat zal de ander hiervan vinden? Is dit wel gepast?

In het bericht dat ik ontving, stond ook:

“Normaal zou ik zoiets misschien voor mezelf houden, maar ik denk ook dat je het misschien wel waardeert.”

Dat is geen vanzelfsprekendheid. Dat is kiezen voor verbinding, ondanks twijfel. En precies daarin zit kracht.

Dankbaarheid uitspreken is geen zwakte

We leven in een cultuur waarin we kritiek vaak zwaarder laten wegen dan waardering. Complimenten schuiven we gemakkelijk terzijde. Ach, dat is toch normaal. Dat hoort bij je werk. Maar een dankwoord echt aannemen? Dat vinden we soms lastig - aan beide kanten.

Binnen onze tinnitusbehandeling bespreken we dit regelmatig. Samen met maatschappelijk werker Math Roex staan we stil bij hoe mildheid en erkenning - ook naar jezelf - een plek mogen krijgen. Dankbaarheid uitspreken is daarin geen bijzaak. Het is een vorm van moed.

Zoals iemand mij schreef:

“Dankjewel voor wie je bent en wat je deelt als mens.”

Dat zijn woorden die je niet kunt afvinken of wegredeneren. Die mag je even laten landen.

Ontvangen is ook een oefening

ACT leert ons niet alleen omgaan met dat wat moeilijk is, maar ook met wat goed is. Met waardering. Met erkenning. Met momenten die je iets teruggeven.

Zelf heb ik daarom een klein ritueel ontwikkeld. Digitale berichten die mij raken, bewaar ik in een mapje met een eenvoudige naam: complimenten. Niet om mezelf groter te maken, maar om mezelf te herinneren aan wat er óók is. Zeker op momenten van twijfel of vermoeidheid.

Niet alles hoeft opgelost.

Soms mag iets gewoon ontvangen worden.

Zorg begint bij menselijkheid

Zorg is meer dan behandelen. Het is ook ruimte maken voor menselijkheid - aan beide kanten. Voor het durven uitspreken van dankbaarheid. Voor het durven ontvangen ervan, zonder het weg te wuiven.

Misschien is dat wel wat dit bericht mij vooral liet zien: dat zorg niet ophoudt bij de spreekkamer. Dat een paar woorden, oprecht gedeeld, nog lang kunnen doorwerken.

Kerst

Kerst is een tijd waarin we vaak spreken over licht. Maar licht krijgt betekenis doordat iemand besluit het te delen.

Misschien is dát wel de uitnodiging van deze dagen.

Niet groter, niet beter, niet perfecter.

Maar iets eerlijker. Iets moediger. Iets menselijker.

Ook als het spannend is.

Ook als je twijfelt.

“Ik doe het toch.”

Only the light can silence the darkness.

Dankbaar voor dit onzichtbare kerstcadeau.

En voor iedereen die de moed vindt om een ander te laten weten: je hebt iets betekend voor mij.