Citroen. Vakantie. Werk. Thuis. En misschien wel het allereerste en krachtigste woord dat we leren: mama of papa. Woorden dragen betekenis. Niet alleen als klanken, maar als dragers van gevoel, herinnering en richting. Eén woord kan veiligheid oproepen. Of spanning. Verbinding. Of afstand. In therapievormen als ACT en NLP worden we ons bewust van die kracht. Van hoe woorden in ons hoofd gedrag kunnen sturen. Hoe een enkel label ons kan verlammen of juist in beweging kan breng

Over tijd, talent en het gevaar van later Gelukkig weer een NIEUW JAAR. Met mijn 55 jaar op de teller kom ik langzaam in wat je de gevarenzone zou kunnen noemen. Niet omdat het leven ineens voorbij is, maar omdat het niet meer eindeloos voelt. Binnen ACT is er een oefening die confronterend eenvoudig is: het leven is niet oneindig, ook al gedragen we ons vaak alsof dat wel zo is. Zolang alles gezond en wel is, zeggen we makkelijk later. Later ga ik genieten. Later, na mijn pe

Eerlijk… Gaza voelt voor mij niet meer als een waarschuwing. Het voelt als verlies. Alsof we iets fundamenteels zijn kwijtgeraakt. De lakmoesproef voor menselijkheid is afgenomen en wat zichtbaar werd was geen twijfel meer maar falen. Menselijkheid blijkt op het wereldtoneel duidelijk geen leidend principe. Macht, ego, rijk-DOM, geld, geschreeuw en onderdrukking, ze winnen het structureel van verbinding, respect, empathie, vrede van elkaar iets gunnen van samen leren van same

Een kerstgedachte in een wereld die om menselijkheid vraagt Soms gebeurt er iets kleins dat onverwacht veel betekent. Eind november kreeg ik een bericht van Astrid Rubbens. Ze vroeg of ze één van mijn zinnen mocht gebruiken voor haar nieuwjaarskaarten: “Alleen het licht kan de duisternis tot stilte brengen.” “Only the light can silence the darkness.” Die vraag raakte me. Niet omdat de zin van mij is, maar omdat ze vertelde dat hij haar hoop en vertrouwen bood. Dat hij precies

Vanmorgen, fietsend naar mijn werk, gebeurde het weer. Zo’n moment dat je stil moet vallen, zelfs al trap je gewoon door. De hemel stond in brand. Laag op laag van warme tinten, alsof iemand met een groot penseel strepen had getrokken van rood naar roze naar paars, tot ver in het blauw dat nog de nacht vasthield. Ik keek naar die lucht en dacht: God is a painter… Die kleuren. Die compositie. Dat overweldigende. Dit wás kunst. Onmiskenbaar. En toch… werd ik boos. Want als er d

Vandaag bezocht ik Jan van Genk en Corry Broshuis in de Beyart. Het werd geen gewoon bezoek, geen simpel overhandigen van een tijdschrift of een groet aan twee mensen die me dierbaar zijn. Het werd een dag die in lagen openvouwde, precies zoals kunst dat doet wanneer je er langer naar kijkt. Want Jan is niet zomaar een kunstenaar. Hij is een grootmeester. Opleidingen aan Jan van Eyck, aan de kunstacademie in Tilburg, aan de leergangen academie, nationaal bekend om zijn portre

Er zijn boeken die niet oud worden. Niet omdat ze mooi geschreven zijn, maar omdat ze een spiegel blijven houden. George Orwell schreef in 1949 1984 - een waarschuwing, een verhaal over een wereld waarin één waarheid geldt, één leider heerst en de mens langzaam vergeet wie hij is. Een boek dat bedoeld was als waarschuwing, maar steeds meer aanvoelt als een beschrijving van vandaag. We leven in een tijd waarin we alles weten, maar steeds minder begrijpen. We horen alles, maar

Na mijn vorige blog De paradox van angst kreeg ik op LinkedIn een mooie reactie die me raakte. Een video over onderwijs en kennis. En ja, kennis doet er toe. Maar ik voelde ook iets anders. Want angst houdt zich niet aan opleidingsniveau, afkomst of achtergrond. Ze raakt ons allemaal. Of je nu werkt met je handen of met je hoofd, of je nu een titel draagt of de wereld draaiend houdt zonder die titel - angst is van iedereen. We zien het in mensen die bang zijn om te verliezen

Een verhaal over verliezen, kiezen en opnieuw horen Ze zat voor me, rechtop, helder. Met naast haar een man die zacht glimlachte, zijn...

Sorry mensen. Ik kan er niet meer omheen. De geluiden zijn te luid geworden, de gevolgen te zichtbaar. Zwijgen is voor mij geen optie...

Het is mijn eerste week weer terug aan het werk en ik word me steeds bewuster van iets wat ik altijd al voelde: de kracht van gewoon...

Gisteren liep ik Harrods in. Heel even maar. Een paar minuten. Alsof ik een tempel binnenstapte – van rijkdom, geur en design. Ik wilde...

Deze week in Londen. Een stad die altijd weer inspireert, maar één plek stond vanaf het begin schijnbaar al vast: de Tate Modern. Alsof...

Vorige week maandag, kwart voor negen. Precies nu een week geleden. Mijn spreekuur moest nog beginnen. Mijn manager kwam binnenlopen....

De geur van koffie vult de kamer. Buiten zingen vogels, alsof er niets aan de hand is. Heel even lijkt alles normaal. Maar de wereld...

Ik zag een video viraal gaan. Een jonge vrouw, een opvallende verschijning. Witte lange jas, een glimmende Apple-hoofdtelefoon, mooi...

Soms loop ik door een stad - Antwerpen, Amsterdam, Maastricht - en dan zie ik ze weer: die imposante gevels uit de tijd van de “gouden...

Er is iets raars aan de hand. We leven in een tijd waarin pesten vermaak is geworden. Waar respect bespot wordt. Waar Vandaag Inside ...

Er zijn van die momenten waarop iets je onverwacht raakt. Niet omdat het nieuw is, maar juist omdat het zo pijnlijk herkenbaar is....

Gisteren hoorde ik op het AuDidakt-congres dat Jan van Setten vorig jaar is overleden. Na twee jaar ziek zijn. Het raakte me meer dan ik...