Zullen we dansen op Moederdag?

Over liefde, herinneringen en langzaam afscheid nemen

Zullen we dansen?

Kom, we gaan dansen.

Ik pak haar vast.

Voor even is er geen ziekte. Geen verwarring.

Alleen muziek die er misschien niet eens is.

We bewegen.

Heen en weer.

En dan…

begint ze te lachen.

Echt lachen.

Zoals vroeger.

Zoals alleen zij dat kan.

Altijd even dat moment.

Daarna koken we.

Mijn vader en ik.

Elke dinsdagavond.

Macaroni.

Elke keer weer anders.

Maar altijd macaroni.

We snijden.

We proeven.

Kruiden, groenten, tomaten.

Van alles gaat erin.

En zij zit daar.

Kijkt. Doet mee. Proeft.

“Heerlijk,” zeggen ze dan allebei.

“Echt lekker, Dyon.”

Ze zitten tegenover me.

En ik kijk naar ze.

En ergens weet ik:

dit zijn geen gewone momenten meer.

Aan tafel praten we over vroeger.

Hoe zij elkaar hebben ontmoet.

Mijn pa doet het woord.

Mijn ma knikt.

Instemmend.

Woorden hoeft ze niet te zoeken.

Omdat ze die niet kan vinden.

We zitten nog even samen.

Een uurtje misschien.

En dan…

plots zegt ze dat ze naar huis wil.

Naar haar ouders.

Mijn pa staat op.

Pakt haar jas.

Ze stappen samen in de auto.

Rijden naar het huis van vroeger.

Even zijn ze daar.

En dan rijden ze terug.

Naar het huis van nu.

En het is goed.

Dan zeg ik dat ík naar huis ga.

Mijn jas aan.

Helm op.

Ze staan samen aan het raam.

Zwaaien me uit.

Mijn vader.

Mijn moeder.

Ik stap op mijn fiets.

Rij een klein rondje op straat.

Niet omdat het moet.

Maar omdat ik weet…

dat zij kijken.

Als trotse ouders.

Samen.

Breed lachend.

Zoals ouders dat doen.

Zwaaiend.

En ik zwaai terug.

Elke keer weer…

een beetje meer afscheid.

🤍 Aan zij die…

…hun moeder nog kunnen vasthouden.

Doe het bewust.

…zich zorgen maken om een moeder die langzaam verandert.

Ik zie jullie.

…hun moeder moeten missen.

Ook jullie dragen haar nog elke dag mee.

…zelf moeder zijn en altijd geprobeerd hebben het goed te doen.

Dank jullie wel.

Want moeders dragen vaak meer dan woorden kunnen uitleggen.

Liefde. Zorg. Onrust. Schuldgevoel. Hoop. Vermoeidheid.

En ondertussen blijven ze doorgaan.

Misschien is dat uiteindelijk wat liefde is:

blijven zorgen

zelfs wanneer niemand ziet hoeveel kracht dat kost.

Het is Moederdag.

Maar misschien nog meer een dag

om stil te staan bij vergankelijkheid.

Bij herinneringen.

Bij kleine momenten die later groot blijken te zijn.

Een lach aan tafel.

Een hand op je schouder.

Een rondje op de fiets terwijl iemand nog naar je zwaait.

Soms beseffen we pas hoe bijzonder iets was

wanneer het langzaam begint te verdwijnen.

Dus als je moeder er nog is…

bel haar.

Ga langs.

Drink koffie.

Maak een wandeling.

Luister nog eens echt.

En als ze er niet meer is…

dan hoop ik dat je in gedachten

nog één keer samen kunt dansen,

een klein rondje kunt maken

en even samen kunt lachen.

🤍

Vandaag kocht ik haar bloemen.

Een mandje in de vorm van een hart.

Ze heeft me er vandaag wel tien keer voor bedankt.

Alsof het iets groots was.

En misschien is dat ook zo.

Want wanneer iemand langzaam begint te verdwalen,

wordt liefde vaak weer heel klein.

Een bloem.

Een lach.

Een arm om iemand heen.

Samen macaroni maken.

Misschien is dat uiteindelijk waar het leven om draait.