2 à 3 generaties. Dat is wat ons rest. Ik stelde een eenvoudige vraag aan AI: “Als je alle beschikbare kennis en research van de wereld...

De liefde voor mensen – álle mensen. Ik zie ze allemaal op m’n spreekuur: jong, oud, met en zonder hoofddoek, geboren in Limburg of...

Stel je voor. Je zoon. Je dochter. Je geliefde. Die zich diep vanbinnen moslim voelt. Of queer. Of zwart. Of gewoon: niet zoals “zij”....

We stonden met honderdduizend mensen op het Malieveld. Honderdduizend paar armen, honderdduizend stemmen, honderdduizend harten -...

100.000 stemmen. Maar één verlangen: een wereld waarin we elkaar echt zien. De witte man (of vrouw) moet zich realiseren in welke...

Ken je dat moment dat je met een groep op straat loopt en je ineens allemaal stilstaat? Zonder reden. Zonder afspraak. Je kijkt elkaar...

“Dyon Scheijen, een verwerpelijk initiatief; ga je daar oproepen tot Jodenhaat, de vernietiging van Israël of iets van ‘from the river to...

Op 4 mei, tijdens de alternatieve herdenking in Den Haag, stond Gloria Wekker op het podium. Haar woorden sneden door de stilte. “Witte superioriteit is geen mening, het is een systeem,” zei ze. En daarmee raakte ze niet alleen de kern van de herdenking, maar ook de zenuw van deze tijd. Wat mij persoonlijk diep trof, was hoe helder ze blootlegde dat zij die vandaag de dag het hardst roepen over ‘vrede’ in conflicten elders vaak zelf onderdeel zijn van de oorzaak. Want hoe ver

“Big Brother is watching you.” George Orwell schreef het in 1984 , niet als fictie, maar als waarschuwing. Een waarschuwing die we...

Gisteravond zag ik zes, nee zeven Bekende Nederlanders aan tafel bij Renze op RTL4, met allemaal dezelfde boodschap: dat de jongeren die...

The Day after. De woorden klinken nog na. Alsof ze in de akoestiek van mijn hoofd blijven zweven, zich hechten aan herinneringen die ik nog aan het verwerken ben. Gisteravond stond ik daar – luisterend, kijkend, voelend – tijdens de alternatieve Nationale Herdenking 4 mei in Den Haag. Geen televisiebeelden op de bank dit jaar. Nee, ik was er. Tussen mensen. Tussen verhalen. Tussen pijn en hoop. Het begon al bij de eerste klanken van het strijkorkest. Muziek die niet zomaar ge

Het is 4 mei. Ik wandel richting de Koekamplaan in Den Haag. Ik ben onderweg naar iets dat me raakt: een alternatieve inclusieve...

We hoeven het niet te benoemen. Niet het land. Niet de groep. Niet de slachtoffers. Iedereen weet waar het hier over gaat. En dat zegt...

Een blog over herdenken, spreken en écht luisteren. Elk jaar opnieuw staan we stil. Twee minuten stil. Op 4 mei, om acht uur ’s avonds. Twee minuten waarin het collectieve zwijgen symbool staat voor het herdenken van hen die hun leven lieten door oorlog en geweld. Twee minuten waarin we proberen te voelen wat haast niet te vatten is. Maar de stilte komt allang niet meer vanzelf. Voorafgaand aan die twee minuten is het allesbehalve stil. Het rumoer groeit elk jaar harder. Disc