TEFAF Essay #1 - Waar kunst en wetenschap elkaar ontmoeten

Detail uit DS23010 - Where Art Meets Science - Wat je hier ziet is geen stilstaand beeld maar beweging die zich langzaam laat begrijpen.

Een nieuw begin tijdens TEFAF

Dit blog maakt deel uit van een reeks die ontstond tijdens de tentoonstelling van het tweeluik DS23010 in de etalage van Bart Hauben Hairstudio tijdens TEFAF Maastricht.

In deze serie onderzoek ik wat het betekent om werkelijk te kijken, te luisteren en elkaar te ontmoeten, voorbij geluid, voorbij oordeel, in kleur.

Waar kunst en wetenschap elkaar ontmoeten

Soms begint iets niet met een strategie, maar met een gesprek.

Bart Hauben is mijn kapper.

In zijn stoel ontstaan gesprekken. Over werk. Over kunst. Over wat ons bezighoudt.

Misschien is dat geen toeval.

Een kapper luistert.

Niet alleen naar hoe iemand zijn haar wil.

Maar naar wat er tussen de woorden door klinkt.

Tijdens TEFAF staat in de etalage van Bart Hauben Hairstudio een tweeluik.

Twee doeken.

Eén kunstwerk.

Twee delen die samen één beweging vormen.

Zoals spreken en luisteren.

Zoals wetenschap en verbeelding.

Zoals twee werelden die elkaar nodig hebben om betekenis te krijgen.

Bart kent de energie van TEFAF al.

Eerder deed hij samen met zijn partner, zelf ook kunstenares, mee aan de TEFAF-route Maastricht. Hun etalage ademde toen al kunst.

Nu krijgt mijn werk daar een plek.

En dat voelt niet als toeval, maar als een ontmoeting die klopt.

Meer dan kijken

TEFAF is voor velen een beurs.

Voor anderen een museum.

Voor sommigen een wereld van schoonheid die bijna onbereikbaar lijkt.

Maar wat mij raakt, is iets anders.

Duizenden mensen lopen door Maastricht.

Langs kunst.

Langs etalages.

Langs elkaar.

Misschien blijft iemand even staan.

Misschien wordt de QR-code gescand.

Misschien niet.

Maar wat als er iets anders gebeurt?

Wat als iemand zich even herkent in wat hij ziet?

Wat als een kunstwerk iets aanraakt dat al langer in beweging was?

Where Art Meets Science

Mijn werk beweegt tussen twee werelden.

In mijn spreekkamer zie ik wat er gebeurt wanneer mensen zich niet gehoord voelen.

Wanneer geluid niet vanzelfsprekend is.

Wanneer verbinding onder druk staat.

In mijn atelier zie ik hoe innerlijke beweging zichtbaar wordt.

Hoe iets wat ongrijpbaar is - emotie, spanning, stilte - vorm krijgt in kleur en lijn.

Het tweeluik dat in de etalage staat, gaat daarover.

Over golven.

Over beweging.

Over wat bijna geluid lijkt te worden.

Het is geen object om te bezitten.

Het is een uitnodiging om stil te staan.

Een uitnodiging tot ontmoeting

Zonder het verhaal dat verteld wil worden is er geen kunst.

Maar zonder iemand die bereid is te kijken en te luisteren blijft dat verhaal ongezien.

Misschien is kunst daarom geen decoratie.

Misschien is kunst een brug.

Een brug tussen binnen en buiten.

Tussen wat we tonen en wat we voelen.

Tussen geluid en stilte.

En als tijdens die dagen iemand even vertraagt…

even kijkt…

even iets herkent van zichzelf…

dan is het al geslaagd.

Wat hierna komt

Van 9 tot 19 maart neem ik je mee.

Niet in een losstaand project.

Maar in een gedachte die al jaren in mij groeit.

Ik schreef eerder over Francisco de Goya en hoe De slaap van de rede monsters voortbrengt.

Over Jheronimus Bosch en zijn Tuinen der Lusten.

Over Vincent van Gogh en zijn verbonden oor.

Over Beethoven, die doof werd en toch muziek schreef die de wereld veranderde.

En over dat ene thema dat steeds terugkomt:

kunst ontmoet wetenschap.

Deze reeks tijdens TEFAF is daar geen breuk mee.

Het is een verdieping.

We gaan het hebben over kunst en akoestiek.

Over laaggeletterdheid en de kracht van beeld.

Over kunstenaars die hun pijn zichtbaar maakten.

Over de zachte kracht in een harde wereld.

En ja, ook over dat grotere dat soms voelbaar wordt wanneer kunst ons stil krijgt, iets wat ons optilt boven het alledaagse.

Maar we beginnen bij iets wat al jaren mijn werk én mijn hart raakt.

Tinnitus.

Een geluid dat niemand ziet.

Maar dat het leven van mensen diepgaand kan veranderen.

In mijn spreekkamer ontmoet ik dagelijks mensen die worstelen met iets wat voor de buitenwereld onzichtbaar is.

En in mijn atelier zie ik hoe datzelfde onzichtbare soms vorm krijgt in kleur, beweging en kunst.

Wat gebeurt er wanneer je iets niet kunt uitzetten, maar er wel betekenis aan kunt geven?

Wat gebeurt er wanneer wetenschap en verbeelding elkaar raken?

Morgen schrijf ik over tinnitus.

Over gehoord worden.

En over hoe kunst soms helpt om het onzichtbare zichtbaar te maken.

Misschien begint ontmoeten niet met spreken.

Maar met durven kijken.