TEFAF Essay #12 – Tijdloos
- Art of Hearing | Dyon Scheijen
- 4 dagen geleden
- 2 minuten om te lezen
In deze laatste dagen van Ramadan
eindigt ook de TEFAF Maastricht Route 2026.
Ik heb ook dit jaar weer gevast.
Niet alleen van eten.
Maar van vanzelfsprekendheid.
Ramadan is een tijd van bezinning.
Van vertraging.
Van ervaren wat er gebeurt wanneer je niet voortdurend bezig bent met nemen.
Wanneer je niet vult.
Maar ruimte laat.
En precies in deze weken liep de TEFAF-route door Maastricht.
Misschien lijkt dat een vreemde combinatie.
Vasten en kunst.
Spiritualiteit en verzamelwaarde.
Maar eigenlijk horen ze bij elkaar.
Wie over de TEFAF loopt - of er ooit heeft gelopen - ziet meer dan kunstwerken.
Je ziet eeuwen aan menselijke zoektocht.
Schilderijen over licht en duisternis.
Beelden van lijden en hoop.
Iconen van geloof.
Abstracties van verlangen.
Al duizenden jaren probeert de mens hetzelfde te doen:
het onzichtbare zichtbaar maken.
In verhalen.
In evangelies.
In de Koran.
In psalmen en zang.
In pigment en steen.
We vertellen onszelf steeds opnieuw wie we zijn.
Waar we vandaan komen.
Waar we naar verlangen.
Voor wie op de TEFAF is geweest:
misschien heb je dat gevoeld.
Dat sommige werken niet alleen mooi zijn,
maar tijdloos.
En voor wie er niet is geweest:
die zoektocht leeft niet alleen in beurshallen.
Ze leeft in elk kunstwerk.
In elk verhaal.
In elk moment van echte aandacht.
Dit hele traject - de essays, het tweeluik in de stad, de ontmoetingen -
voelde als een geschenk.
Omdat het ruimte gaf.
Het tweeluik dat in de etalage stond, absorbeert geluid.
Maar misschien probeerde het iets anders te doen:
ruimte maken.
Niet om te dempen.
Maar om aanwezig te zijn zonder te overheersen.
Chronos liep door.
De kalender ging verder.
Maar in de vertraging ontstond Kairos.
Momenten die niet gemeten werden,
maar beleefd.
Misschien is dat wat spiritualiteit werkelijk is.
Niet het systeem.
Maar de ervaring.
Niet het ritueel.
Maar de aanwezigheid.
Ramadan eindigt vandaag.
Maar de ruimte die hij opent, mag blijven.
En kunst herinnert ons eraan
dat de mens altijd al heeft geprobeerd
het wonder van bestaan vast te leggen.
Misschien is dat wat ons mens maakt:
dat we blijven vertellen.
Blijven verbeelden.
Blijven zoeken.
Aan iedereen die meelas, meekeek, meebewoog - dank. Dank.
Eid Mubarak.
En voor wie geen Ramadan vierde:
dat jij ook vele momenten van kairos mag kennen.
Opmerkingen