Gehoord worden – tijdens TEFAF in Maastricht

Tijdens TEFAF Maastricht verandert Maastricht. De stad ademt kunst. Internationale bezoekers wandelen over het Onze Lieve Vrouweplein. Galeries openen hun deuren. Kunst krijgt ruimte.

En juist in die week zal in de etalage van Bart Hauben Hairstudio een tweeluik staan dat niet alleen gezien wil worden, maar vooral gehoord.

Want dit project gaat niet alleen over kunst.

Het gaat over luisteren.

Wat maakt ons mens?

In mijn dagelijkse werk als klinisch fysicus - audioloog in Zuid-Limburg zie ik hoe fundamenteel horen is. Niet alleen als zintuig. Maar als verbinding.

Wanneer mensen mij vertellen over tinnitus of gehoorverlies, gaat het zelden alleen over geluid. Het gaat over gesprekken die moeilijker worden. Over vermoeidheid door constante prikkels. Over het gevoel langzaam buiten de wereld te vallen.

Het gaat over erbij horen.

Gehoord worden is bestaansrecht.

Een luisterend oor bieden is erkenning.

Gezien worden en het gevoel hebben erbij te horen is misschien wel de kern van menselijkheid.

De wetenschap leert ons hoe het oor werkt. Hoe het brein betekenis geeft aan geluid. Hoe spanning het zenuwstelsel beïnvloedt. Maar ze laat ook zien hoe diep gehoor verweven is met identiteit en verbinding.

En precies daar raakt wetenschap aan kunst.

Kunst die niet alleen gezien wordt, maar ook ruimte maakt

Mijn werk beweegt zich niet alleen op het snijvlak van kunst en wetenschap in idee. Het doet dat ook in materiaal en constructie.

De werken die ik maak of het nu een tweeluik, een serie of een zelfstandig paneel is, zijn ontworpen met akoestische absorptie als integraal onderdeel.

Ze beïnvloeden de ruimte waarin ze hangen.

Ze verminderen nagalm.

Ze verzachten scherpte.

Ze brengen rust.

Dat is geen bijzaak.

Dat is een bewuste keuze.

In mijn dagelijkse werk zie ik wat voortdurende auditieve prikkels doen met het zenuwstelsel. Hoe akoestiek invloed heeft op concentratie, stressniveau en de kwaliteit van gesprekken.

Waarom zou kunst dan alleen visueel mogen zijn?

Wat als kunst niet alleen iets toevoegt aan de muur,

maar ook iets verandert in de ruimte?

Misschien is dát wel de meest tastbare plek waar kunst en wetenschap elkaar werkelijk samenkomen.

Waar kunst en wetenschap elkaar ontmoeten

In mijn atelier hartje Maastricht onderzoek ik wat er gebeurt tussen prikkel en betekenis. Wat doet spanning in een beeld? Wat doet licht wanneer het doorbreekt in donkerte? Waarom kan een compositie tegelijk onrustig en rustgevend zijn?

Het tweeluik dat tijdens TEFAF zichtbaar zal zijn - twee meter hoog en 2,40 meter breed - beweegt zich in dat spanningsveld.

Twee panelen.

Twee krachten.

Zoals ratio en intuïtie.

Zoals analyse en ervaring.

Kunst en wetenschap zijn geen tegenpolen. Ze zijn twee manieren om dezelfde vraag te onderzoeken:

Hoe geven wij betekenis aan wat wij waarnemen?

Een etalage als plek van ontmoeting

Dat dit werk straks wellicht in de etalage van Bart Houben staat, voelt symbolisch.

De kappersstoel is bij uitstek een plek van gesprek. Mensen vertellen. Delen. Worden gezien. Worden gehoord.

Het idee voor dit project ontstond in zo’n gesprek. Spontaan. Menselijk. Zonder strategie.

Samen hebben we het aangemeld voor

Kunst in de Etalage – Maastricht Embraces TEFAF, het stadsinitiatief dat kunst tijdens TEFAF door de binnenstad laat stromen.

Een prachtige plek om daar te mogen gaan staan, Onze Lieve Vrouweplein.

Midden in het leven.

Tussen mensen.

Bewustwording

TEFAF trekt duizenden bezoekers naar Maastricht. Wat als dit ook een moment mag zijn om stil te staan bij iets wat we vaak vanzelfsprekend vinden?

Ons gehoor.

Niet alleen als medisch gegeven.

Maar als menselijke verbinding.

De gesprekken die we voeren maken ons mens.

Luisteren is een daad van aandacht.

En aandacht is misschien wel de meest waardevolle vorm van aanwezigheid.

Misschien is dat wat dit tweeluik wil uitnodigen:

Niet alleen kijken.

Maar luisteren.

Naar elkaar.

Naar stilte.

Naar wat er onder de oppervlakte speelt.

Where art meets science.

Niet als slogan.

Maar als uitnodiging.

En dat hartje Maastricht.

Wordt vervolgd.