De aarde van een afstand gezien (2016–2026) | Mens, ruimte en verantwoordelijkheid
- Art of Hearing | Dyon Scheijen
- 6 apr
- 2 minuten om te lezen
De aarde van een afstand gezien verandert hoe we kijken naar menselijkheid, kwetsbaarheid en onze verantwoordelijkheid als mens in een wereld die steeds complexer wordt.
Sommige gedachten keren niet terug omdat ze zijn blijven liggen,
maar omdat de tijd eindelijk rijp is om ze opnieuw te verstaan.
De afgelopen dagen keek ik terug.
Niet bewust op zoek naar iets specifieks,
maar meer uit nieuwsgierigheid naar wat ik eerder heb geschreven.
En toen viel me iets op.
In 2016 schreef ik over de aarde.
Van een afstand gezien.
In 2018 opnieuw.
Over kwetsbaarheid. Over verantwoordelijkheid.
En nu, in 2026, kom ik er weer op terug.
Niet gepland.
Niet gestuurd.
Maar alsof het onderwerp mij telkens opnieuw vindt.
Wat me misschien nog wel het meest raakte…
was niet wat ik schreef.
Maar dat de vraag al die tijd hetzelfde is gebleven.
Kijken naar de aarde van een afstand
Wanneer we de aarde van een afstand zien,
verandert er iets.
Grenzen verdwijnen.
Conflicten vervagen.
Wat overblijft is iets kwetsbaars.
Een dunne laag atmosfeer.
Een blauwe bol in een onmetelijke ruimte.
Alles wat we zijn.
Alles wat we kennen.
Alles wat we liefhebben…
bevindt zich daar.
En toch…
leven we vaak alsof dat besef er niet is.
Wat we zien en wat we doen als we de aarde van een afstand bekijken
Door de jaren heen is er veel veranderd.
Meer kennis.
Meer technologie.
Meer inzicht.
Maar de vraag die daaronder ligt, blijft dezelfde:
Wat doen we met wat we zien?
In 2016 stelde ik die vraag voorzichtig.
In 2018 werd die scherper.
Met meer urgentie. Meer bewustzijn.
En nu, in 2026…
voelt het minder als een vraag,
en meer als een uitnodiging.
Geen aanklacht, maar een keuze
Wat ik zelf opmerk,
is dat mijn toon veranderd is.
Waar eerst misschien meer nadruk lag op wat er misgaat,
ontstaat nu meer ruimte voor iets anders.
Voor zachtheid.
Voor begrip.
Voor de mens.
Niet omdat de wereld minder complex is geworden.
Maar omdat ik steeds meer geloof dat verandering niet begint bij verwijt,
maar bij inzicht.
Bij werkelijk zien.
Vier momenten, één verhaal
Ik heb vier blogs samengebracht.
Niet als losse teksten,
maar als één lijn.
Een ontwikkeling over tien jaar.
2016 – Escape room: Moeder Aarde
Wat mij raakt, is dit:
Niet dat de wereld zo veranderd is,
maar dat deze gedachten blijkbaar al die tijd in mij leefden.
Soms onopgemerkt.
Soms nauwelijks gelezen.
Maar toch aanwezig.
Misschien is dat genoeg
Misschien hoeven we niet alles in één keer te veranderen.
Misschien begint het hier.
Bij kijken.
Bij stilstaan.
Bij het durven zien van wat er al die tijd al was.
En misschien…
als we dat doen,
één voor één,
dat daar iets in ontstaat.
Geen groot gebaar.
Maar een beweging.
Als dit je raakt, voel je vrij om het te delen.
Niet voor mij,
maar voor het gesprek dat we misschien samen weer op gang kunnen brengen.
Opmerkingen