Wat houdt jou bezig?!

Soms hoor je een zin die de hele dag met je meereist.

Vandaag was dat één simpele vraag.

Wat houdt jou bezig?

Ik hoorde die woorden vanochtend tijdens een indrukwekkende presentatie van Frances Gallimore op het NVKF-congres 2026 in Amersfoort, met als thema ‘Future Proof’.

Een presentatie over luisteren; Ongehoord goed luisteren. Over werkelijk contact maken. Over wat er gebeurt wanneer we niet alleen horen wat iemand zegt, maar ook proberen te begrijpen wat erachter schuilgaat.

En gek genoeg bleef juist die ene vraag bij mij hangen.

Niet: Hoe gaat het met je?

Maar: Wat houdt jou bezig?

Waarom raakte me dat zo?

Misschien omdat ik op dit moment zelf nauwelijks antwoord kan geven op de vraag hoe het met me gaat.

Ik ben inmiddels ruim 25 jaar klinisch fysicus-audioloog. In mijn werk ontmoet ik dagelijks mensen met klachten die voor anderen nauwelijks zichtbaar zijn. Tinnitus. Hinder door laagfrequent geluid. Klachten waarvoor geen eenvoudige verklaring bestaat en waarvoor je ook niet altijd een oplossing kunt aanbieden.

Mensen die zich soms jarenlang niet gehoord of begrepen voelen.

Ik probeer hun verhaal te begrijpen. Niet alleen de klacht, maar ook de mens daarachter. Wat betekent die klacht voor iemands leven? Wat is iemand onderweg kwijtgeraakt? Waar ligt de angst? En wat heeft iemand nodig om weer verder te kunnen?

Horen is meer dan enkel de oren.

Dat zeg ik al jaren.

Maar nu sta ik zelf aan de andere kant.

De afgelopen maanden ben ik behoorlijk vastgelopen. Er zijn dagen waarop mijn hoofd niet doet wat ik gewend ben. Waarop mijn lichaam signalen geeft die me onzeker maken. Waarop ik wakker word en me afvraag hoe ik de dag moet doorkomen.

En dan vraagt iemand: hoe gaat het met je?

Ik zou het werkelijk niet weten.

Goed? Slecht? Een beetje beter dan gisteren? Of juist niet?

Ik ben natuurkundige. Ik houd van begrijpen, verklaren en meten. Soms denk ik: had ik maar een instrument waarin ik mezelf even kon stoppen. Waar vervolgens een getal uit zou komen. Een vier op tien. Of een lampje dat op rood, oranje, geel of groen staat.

Dan kon ik tenminste uitleggen waar ik sta.

Maar zo werkt het niet.

En misschien is dat nog wel het moeilijkste. Dat je aan anderen probeert uit te leggen wat je zelf nog niet begrijpt.

Dat mensen vragen stellen, adviezen geven of met je meedenken over de volgende stap. Vaak vanuit oprechte betrokkenheid. Maar dat het soms voelt alsof je alweer ergens naartoe moet, terwijl je zelf nog probeert vaste grond onder je voeten te vinden.

Ik herken dat uit mijn werk. En toch merk ik nu pas echt wat het met iemand kan doen.

Vandaag besloot ik naar het congres te gaan. Ik wilde mijn collega’s zien, nieuwe inzichten opdoen, weer even onderdeel zijn van een wereld waarin ik me al zoveel jaren thuis voel.

En dat deed me goed.

Ik had prachtige ontmoetingen. Met collega’s die geïnteresseerd waren, die hun eigen ervaringen deelden. Met iemand, een collega, een mens, die aan een paar woorden genoeg had om te begrijpen waar ik doorheen ga.

Wat een verschil kan dat maken.

Niet omdat er ineens een oplossing was. Niet omdat iemand me vertelde wat ik moest doen.

Maar omdat ik even niets hoefde uit te leggen.

Tegelijkertijd merk ik hoe ingewikkeld herstel kan zijn. Want als je een congres kunt bezoeken, betekent dat dan dat je ook weer kunt werken? Als je kunt lachen, een goed gesprek kunt voeren of ergens van kunt genieten, betekent dat dan dat het weer goed met je gaat?

Was het maar zo eenvoudig.

Wat anderen zien, is slechts een klein stukje van het verhaal. Ze zien niet altijd welke afwegingen eraan voorafgaan. Hoeveel energie iets kost. Wat je ervoor moet laten. Of hoeveel tijd je daarna nodig hebt om bij te komen.

En ondertussen gaat het leven gewoon verder. Met ouders die ouder worden. Met zorgen om mensen van wie je houdt. Met verantwoordelijkheden, verwachtingen en een lichaam dat niet altijd meer vanzelfsprekend meewerkt.

Ook dat hoort bij het verhaal.

Misschien is het leven niet zo netjes op te delen in werk en privé, lichaam en geest, oorzaak en gevolg. We nemen ons hele leven met ons mee. Iedere dag opnieuw.

Vanavond liep ik door Amersfoort terug naar mijn hotel. Het congresprogramma ging nog verder. Cabaret, muziek, gezelligheid. Een paar maanden geleden was ik waarschijnlijk gebleven.

Nu koos ik ervoor om terug te gaan. Even geen gesprekken meer. Geen verwachtingen. Gewoon rust.

En voor het eerst probeer ik zo’n keuze niet te zien als iets wat ik mis, maar als iets wat ik mezelf gun.

Stilstaan is geen achteruitgang. Soms is het juist vooruitgang.

Terwijl ik terugliep, dacht ik opnieuw aan die presentatie van vanochtend.

Hoe vaak zijn we in gesprekken eigenlijk al bezig met ons antwoord, ons advies of onze oplossing? Hoe vaak luisteren we om te reageren, in plaats van om te begrijpen?

En hoe vaak vragen we aan iemand hoe het gaat, zonder ons werkelijk af te vragen wat die ander bezighoudt?

Misschien zit daar voor mij wel de belangrijkste les van vandaag.

Dat werkelijk luisteren begint wanneer we durven loslaten dat we iets moeten oplossen.

Dat iemand niet altijd hoeft te weten hoe het gaat. Dat twijfel er mag zijn. Dat stilte soms meer zegt dan honderd woorden. En dat we niet onmiddellijk hoeven te begrijpen wat iemand meemaakt om toch naast diegene te kunnen staan.

Ik leer dat momenteel zelf. Niet alleen als professional, maar vooral als mens.

En ik ontdek hoe bijzonder het is wanneer iemand niet meteen een richting aanwijst, maar eerst bereid is om een stukje met je mee te lopen.

Dus misschien moeten we elkaar wat vaker een andere vraag stellen.

Niet alleen: Hoe gaat het met je?

Maar vooral:

Wat houdt jou bezig?!

En vervolgens de ruimte nemen om werkelijk naar het antwoord te luisteren.

Ook wanneer dat antwoord nog niet bestaat.

Dank je, Frances!