Een standbeeld voor mijn pa

Oktober 2026

Lieve pap,

Ik weet dat jij een van de grootste fans bent van mijn blogs. Dat je mijn verhalen leest. Soms zelfs meerdere keren. En dat je er iedere keer weer iets nieuws in ontdekt.

Onlangs schreef ik mijn blog Loslaten zonder elkaar los te laten. Over jou en mam. Over jullie liefde. Over dat moeilijke moment waarop mam niet langer thuis kon blijven wonen.

Je belde me nadat je het had gelezen. Je vertelde me hoe bijzonder je mijn woorden vond. Dat ze precies beschreven hoe het is. Hoe jij het voelt. Wat er nu in jouw leven gebeurt.

En later schreef je me:

“Ik heb het hele verhaal nog eens voor de zoveelste keer gelezen en toch telkens weer enorme waarde bijgevonden.”

En je schreef:

“Als wij er eens niet meer zijn blijf steunen op onze zorg en liefde die we jullie gegeven hebben.”

Pap, die woorden raken mij minstens zo diep als mijn woorden jou raken.

Dus vandaag schrijf ik opnieuw. Maar dit keer speciaal aan jou. En ik weet dat deze woorden je zullen raken. Misschien wel heel diep.

Toch wil ik ze schrijven. Omdat ik denk dat ze iets beschrijven wat eigenlijk nauwelijks in woorden te vatten is. Iets waarvan de wereld, jammer genoeg, misschien wel veel te weinig heeft.

Liefde voor elkaar.

Sommige mensen verdienen een standbeeld

Niet omdat ze beroemd zijn geworden. Niet omdat ze iets groots hebben uitgevonden. Of omdat hun naam ergens in de geschiedenisboeken staat. Maar juist om wat ze in alle stilte hebben gedaan. Een leven lang.

Pap, jij bent voor mij zo iemand.

Ik kijk naar die prachtige oude foto van jou en mam. Twee jonge mensen. Verliefd. Gelukkig. Nog een heel leven voor zich. Wat konden jullie toen weten van wat er allemaal zou komen?

Van de kinderen die geboren zouden worden. Het gezin dat jullie samen zouden vormen. De ontelbare momenten van geluk. Maar ook van de moeilijke momenten. De zorgen. Het ouder worden. En uiteindelijk die verdrietige dag waarop samen thuis wonen niet meer mogelijk zou zijn.

65 jaar samen.

Probeer je dat eens voor te stellen. Meer dan zes decennia waarin twee mensen hun levens met elkaar verbonden hebben.

En al die jaren heb jij mam letterlijk en figuurlijk bij de hand genomen. Samen liepen jullie over dat levenspad. Soms liep jij voorop. Soms zij. Soms moesten jullie elkaar even overeind houden. Maar steeds waren jullie samen.

En de laatste jaren, toen het voor mam steeds moeilijker werd, was jij er. Steeds opnieuw. Je zorgde voor haar. Je hielp haar. Je bleef naast haar staan. Ook toen haar wereld langzaam veranderde. Tot het thuis echt niet meer ging.

En nu moet jij leren leven in een huis waar mam niet meer naast je zit.

Je schreef me onlangs:

“Het is ook moeilijk zonder mam!!! Het is wennen.”

Wat een paar eenvoudige woorden toch kunnen zeggen. Want hoe wen je aan de afwezigheid van iemand met wie je bijna je hele leven hebt gedeeld? Iemand die zo vanzelfsprekend bij je hoort dat je je nauwelijks kunt voorstellen hoe het leven zonder haar eruitziet?

Zelfs de mensen bij de HEMA missen haar

Laatst liep ik samen met jou de HEMA binnen. Jullie kwamen daar zo vaak. Gewoon gezellig samen een twaalfuurtje eten.

En toen gebeurde er iets wat me raakte. De dames achter de balie vroegen waar mevrouw was. Ze hadden haar al een tijdje niet meer gezien. Ze misten haar.

Je vertelde dat mam inmiddels in een verpleeghuis woont. Dat het thuis niet meer ging. En ik zag hoe jouw verhaal ook hen raakte.

Maar wat ze daarna zeiden, vond ik misschien nog wel mooier. Ze hoopten dat je ondanks alles gewoon zou blijven komen. Dat je je vertrouwde twaalfuurtje zou blijven eten. En dat zij dan gezellig met je zouden kletsen.

Zo eenvoudig. Zo warm. Zo menselijk.

En ineens besefte ik iets.

De liefde tussen jou en mam is niet alleen van jullie. Ze heeft ook de mensen om jullie heen geraakt.

Mensen die jullie misschien alleen kennen van dat ene moment op de dag. Een kop koffie. Een maaltijd. Een vriendelijk woord. Maar die jullie wel hebben gezien. Samen. En die nu merken dat er iemand ontbreekt.

Zelfs in Aken

Later vertelde je me dat hetzelfde gebeurde in Aken. In de Dom, waar jullie zo vaak samen kwamen om een kaarsje te branden. Ook daar vroegen mensen naar mam. Waar was je vrouw?

En zelfs David, de man die op straat leeft en met wie jullie in Aken regelmatig een praatje maakten, had gemerkt dat mam er niet bij was. Hij wenste je heel veel sterkte.

Pap, besef je eigenlijk hoe bijzonder dat is?

Dat mensen op verschillende plekken, ieder met hun eigen leven en hun eigen zorgen, jullie samen hebben leren kennen. En nu jouw verdriet zien.

De dames bij de HEMA. De mensen bij de Dom. David. Heel verschillende mensen. Maar allemaal verbonden door iets heel eenvoudigs.

Menselijke warmte. Aandacht. Liefde.

En misschien is dat wel wat mij het meeste raakt. Dat liefde niet ophoudt bij de twee mensen die van elkaar houden. Dat ze zich verspreidt. In een glimlach. Een vriendelijk woord. Een ontmoeting. Een herinnering.

En dat mensen die liefde blijkbaar ook kunnen voelen, zonder jullie hele levensverhaal te kennen.

Die gewone dinsdagavonden

Pap, bij dit verhaal plaats ik een mozaïek van 65 foto’s. Eén foto voor ieder jaar dat jullie samen zijn. Maar ik heb er veel meer.

Bijna iedere dinsdagavond zaten we samen aan tafel. En iedere keer kwam datzelfde moment. Ik riep: “Foto!” En jullie keken op en lachten. Soms moesten we er zelf alweer om lachen. Daar kwam hij weer met zijn foto!

Het werd een ritueel. Iets wat gewoon bij onze dinsdagavonden hoorde.

Achter al die foto’s schuilen zoveel herinneringen. De gesprekken die we voerden, de verhalen die jullie vertelden, het lachen, de zorgen die we deelden.

Soms ging het ergens over, soms ook helemaal nergens over. Het maakte niet uit. We waren samen.

Nu ik die 65 foto’s bij elkaar zie, besef ik hoeveel waarde er schuilt in al die gewone momenten. Hoe bijzonder het is dat ik ze steeds opnieuw heb vastgelegd. Niet omdat ik toen wist hoe kostbaar ze ooit zouden worden, maar gewoon omdat het bij ons hoorde.

En nu alles zo anders is geworden, krijgen die foto’s nog meer betekenis.

Pap, ik koester die dinsdagavonden enorm. Niet alleen de foto’s, maar vooral alles wat erachter schuilgaat. Al die momenten samen. Die neemt niemand ons meer af.

Wat jullie ons hebben meegegeven

Pap, je schreef me dat wij, als jullie er ooit niet meer zijn, moeten blijven steunen op de zorg en liefde die jullie ons gegeven hebben.

Weet je wat het bijzondere is? Dat doe ik nu al.

Want hoe ik in het leven sta, hoe ik naar anderen kijk, hoe ik probeer te luisteren, te voelen en er voor mensen te zijn, heeft zoveel te maken met wat jullie mij hebben meegegeven.

Ik herken mezelf in jou. In je gevoeligheid. Je betrokkenheid. Je liefde voor mam en voor ons.

En misschien herken ik mezelf daardoor soms ook in je verdriet. Want ik zie hoe moeilijk het nu voor je is. En dat doet pijn.

Maar tegelijkertijd zie ik ook iets ongelooflijk moois. Namelijk hoeveel liefde er moet zijn geweest om iemand zo te kunnen missen.

Mam is er gelukkig nog. En hoewel het leven nu anders is geworden, is jullie liefde niet verdwenen.

Je kunt haar niet meer iedere dag thuis bij de hand nemen. Maar je kunt haar nog altijd vasthouden. Op een andere manier.

Door bij haar te zijn. Haar aan te kijken. Haar hand vast te pakken. Door samen te genieten van wat er nog wel mogelijk is. En door te blijven houden van diezelfde vrouw met wie je ooit aan dat prachtige levenspad begon.

Niet voor later. Maar nu.

Pap, ik weet dat je verdriet hebt. En ik zou zo graag iets van dat verdriet van je willen wegnemen.

Maar misschien hoeft dat helemaal niet. Misschien mag dat verdriet er ook gewoon zijn. Omdat het vertelt hoeveel mam voor je betekent.

En misschien hoef ik er alleen maar voor je te zijn. Zoals jij er altijd voor ons bent geweest.

Daarom schrijf ik dit. Niet voor later. Niet voor wanneer je er niet meer bent. Maar juist nu.

Omdat ik wil dat je weet hoe trots ik op je ben. Hoeveel respect ik voor je heb. En hoeveel liefde ik voel als ik naar jou en mam kijk.

Ik zou een standbeeld voor je kunnen laten maken. Maar eigenlijk staat dat standbeeld er al.

Het is het leven dat jullie samen hebben opgebouwd.

Een leven van 65 jaar liefde. En dat leven leeft voort. In mam. In jou. In ons, jullie kinderen. In onze herinneringen.

En misschien zelfs een klein beetje bij de dames van de HEMA, de mensen in Aken en David. Allemaal mensen die op hun eigen manier iets van jullie liefde hebben mogen ervaren.

Liefde. Zoals liefde bedoeld is.

Dus pap, als iemand mij ooit vraagt hoe echte liefde eruitziet, dan hoef ik alleen maar die oude foto van jullie twee te laten zien. En te vertellen over het levenspad dat daarop volgde.

Over een man die de hand van zijn geliefde vastpakte en haar bleef begeleiden. Tot het samen thuis niet meer ging. Maar haar hand nooit werkelijk heeft losgelaten.

Dat, pap, is voor mij liefde.

En daar hoef je geen standbeeld voor te hebben. Want jouw grootste monument staat niet op een plein.

Het staat in de harten van de mensen die jij en mam hebben geraakt.

Dank je wel, pap. Voor wie je bent. Voor wat je mam hebt gegeven. Voor wat jullie elkaar hebben gegeven. En vooral voor wat jullie ons hebben geleerd.

Ik hou van je.

Dikke knuffel,

Dyon ❤️