TEFAF - Epiloog - De gouden lijn
- Art of Hearing | Dyon Scheijen
- 3 dagen geleden
- 2 minuten om te lezen
Where Art Meets Science | The Hearing Triptych
Er zijn momenten waarop iets samenvalt.
Niet omdat je het zoekt.
Maar omdat alles wat je hebt gezien
ineens naar één punt beweegt.
Mijn bezoek aan TEFAF was zo’n moment.
Ik liep langs werken die de tijd hebben doorstaan.
Een blauw dat geen kleur meer was, maar een ervaring
(Yves Klein, 1960).
Een rood dat zich niet liet verklaren, maar bleef bestaan
(Chiyu Uemae, 1965/1982).
Een wereld gevangen in licht, waar stilte bijna hoorbaar werd
(Aelbert Cuyp, ca. 1650).
En ergens tussen al die werken
gebeurde er iets anders.
Ik begon niet alleen te kijken.
Ik begon te begrijpen.
Niet wat kunst is.
Maar wat kunst wordt
wanneer het zijn plaats vindt in de wereld.
Niet door toeval.
Maar door:
tijd
context
erkenning
en het lef om betekenis te geven
En daar…
precies daar…
verschoof iets.
Want ik realiseerde me
dat ik al die tijd iets aan het maken was
wat ik nog niet volledig had uitgesproken.
Ik maak geen schilderijen.
Ik maak ervaringen.
Geluid.
Stilte.
Onrust.
Aanvaarding.
En toen kwam de lijn.
Niet in een museum.
Maar in mijn eigen werk.
DS24001
200 x 200 cm
Acrylics on acoustic absorbing canvas
Een vlak van diep blauw.
Koninklijk blauw.
Niet leeg.
Maar vol beweging.
Zoals het leven zelf.
En daar doorheen…
een lijn.
Goud.
Niet strak.
Niet perfect.
Maar aanwezig.
Van dichtbij komt ze naar voren.
Bijna tastbaar.
Zoals tinnitus dat kan zijn.
Zoals iets zich aandient
zonder dat je erom vraagt.
Maar diezelfde lijn
is niet alleen wat stoort.
Ze is ook wat richting geeft.
Zoals in het Japanse kintsugi
waar breuken niet worden verborgen,
maar zichtbaar blijven in goud.
Niet om te herstellen wat was.
Maar om zichtbaar te maken
wat onderdeel is geworden van het geheel.
Dit werk gaat niet over het verdwijnen van pijn.
Maar over het moment waarop iets verschuift.
Waar weerstand ruimte wordt.
Waar geluid niet verdwijnt,
maar een andere betekenis krijgt.
Dat is ACT.
En misschien…
is dat ook kunst.
Niet het wegnemen van wat er is.
Maar het zichtbaar maken
van hoe wij ermee leren leven.
En ergens, tijdens TEFAF…
viel mijn blik op het licht.
Niet het goud.
Niet de kleur.
Maar het licht.
Zacht.
Dragend.
Aanwezig zonder zich op te dringen.
Een horizon.
Misschien…
is dat wat nog komt.
Een volgende stap.
Niet alleen het tonen van de lijn.
Maar het vinden van het licht
dat haar draagt.
Where Art Meets Science
is voor mij geen idee meer.
Het is een beweging.
Een zoektocht naar hoe we kunnen begrijpen
wat we voelen.
En hoe we kunnen voelen
wat we niet altijd kunnen begrijpen.
En ergens tussen blauw en goud
tussen stilte en geluid
tussen wetenschap en kunst
ontstaat ruimte.
Ruimte om te kijken.
Ruimte om te voelen.
Ruimte om te zijn.
En misschien…
is dat de enige plek
waar echte verandering begint.
Only the light can silence the darkness.
Opmerkingen