Waarom steeds meer mensen AirPods dragen in restaurants
- Art of Hearing | Dyon Scheijen
- 13 jun
- 3 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 14 jun
Onlangs luisterde ik naar de podcast Zelfspotcast van columnist/opiniemaker Sander Schimmelpenninck en zanger/ondernemer Jaap Reesema. Daarin kwam een onderwerp voorbij dat direct mijn aandacht trok: de akoestiek van restaurants.
Tijdens het gesprek werd verwezen naar een artikel van voormalig restaurantcriticus Pete Wells van de New York Times. In dat artikel beschrijft hij hoe hij AirPods Pro gebruikte om gesprekken beter te kunnen verstaan in rumoerige restaurants. Dankzij functies als Conversation Boost en Ambient Noise Reduction lukte het hem beter om zijn tafelgenoot te volgen zonder voortdurend voorover te leunen, te liplezen of zich uit te putten in het luisteren. (quietcoalition.org)
Toen ik dat hoorde, dacht ik niet meteen aan technologie.
Ik dacht aan akoestiek.
Want wat zegt het eigenlijk over onze samenleving als mensen tegenwoordig elektronische hulpmiddelen nodig hebben om elkaar tijdens een diner te kunnen verstaan?
Misschien ligt het probleem niet alleen bij onze oren. Misschien ligt het probleem ook in de ruimtes die we bouwen.
Als klinisch fysicus-audioloog hoor ik dagelijks mensen zeggen:
“Ik hoor het wel, maar ik versta het niet.”
Dat is een belangrijke nuance. Horen en verstaan zijn namelijk niet hetzelfde.
Ons gehoor is een wonderlijk systeem. Het vangt geluid op, maar het brein moet vervolgens uit al die geluiden een betekenisvol gesprek halen. Dat lukt verrassend goed. Tenminste, zolang de omstandigheden meewerken.
Maar veel moderne restaurants zijn ontworpen voor het oog, niet voor het oor.
Betonnen plafonds.
Glazen wanden.
Harde vloeren.
Open keukens.
Muziek op de achtergrond.
Architectonisch vaak prachtig.
Akoestisch soms een ramp.
Het gevolg is dat gesprekken, muziek, bestek en omgevingsgeluiden door elkaar gaan lopen. Iedereen gaat automatisch harder praten. Vervolgens gaat de volgende tafel harder praten. En zo ontstaat precies datgene wat audiologen het cocktailpartyprobleem noemen.
Niet omdat mensen slechter horen.
Maar omdat het brein steeds harder moet werken om orde te scheppen in de chaos.
Veel mensen verlaten een restaurant daarom vermoeider dan ze beseffen.
Niet door het eten.
Niet door het gezelschap.
Maar door de luisterinspanning.
Misschien is dat wel de meest interessante les uit het verhaal van Pete Wells.
De toekomst zit niet alleen in slimmere AirPods. Niet alleen in betere hoorapparaten. Niet alleen in kunstmatige intelligentie.
De toekomst zit misschien ook in gebouwen die weer ontworpen worden voor menselijke gesprekken.
Ruimtes waarin mensen elkaar kunnen ontmoeten zonder te hoeven vechten tegen geluid.
Daar raakt voor mij een ander onderwerp aan: kunst.
Want kunst kan meer doen dan een ruimte mooier maken. Kunst kan ook bijdragen aan een betere akoestiek. In mijn eigen werk onderzoek ik hoe akoestische kunst schoonheid en functionaliteit kan verbinden. Hoe een kunstwerk niet alleen iets vertelt aan het oog, maar ook rust brengt aan het oor.
Misschien moeten we daarom stoppen met de vraag hoe we mensen beter kunnen laten horen.
En vaker de vraag stellen hoe we ruimtes kunnen creëren waarin luisteren weer vanzelf gaat.
Want uiteindelijk gaat horen niet alleen over geluid. Het gaat over verbinding.
En verbinding begint op het moment dat mensen elkaar werkelijk kunnen verstaan.
Horen is meer dan enkel de oren.
Noot
Dit onderwerp houdt mij al jaren bezig.
Niet alleen als klinisch fysicus audioloog, maar ook als kunstenaar die gelooft dat ruimtes mensen dichter bij elkaar kunnen brengen.
Wie verder wil lezen, vindt hier twee eerdere blogs waarin ik deze verbinding tussen akoestiek, menselijk contact, kunst en omgeving verder uitwerk:
🔗 De kunst van akoestiek in restaurants – eet met vreugde en versta met gemak
🔗 Waar kunst en wetenschap samenkomen
Want uiteindelijk gaat goede akoestiek niet alleen over geluid. Het gaat over elkaar verstaan, elkaar ontmoeten en gehoord worden.
Opmerkingen